Skanda Purana — Kashi Khanda, Shloka 52
बहिरुद्गिरयामास यद्दत्तं चेशवर्ज्जितम् । मायूरीं तनुमासाद्य सहस्राक्षो महामतिः
bahirudgirayāmāsa yaddattaṃ ceśavarjjitam | māyūrīṃ tanumāsādya sahasrākṣo mahāmatiḥ
គាត់បានក្អួតចេញទៅខាងក្រៅ នូវអ្វីដែលបានប្រគេនក្នុងយជ្ញ ព្រោះវាត្រូវបានបូជាដោយបដិសេធព្រះអីស (ឥស្វរ)។ បន្ទាប់មក អ្នកមានភ្នែកពាន់ (ឥន្ទ្រ) អ្នកមានចិត្តធំ បានទទួលរាងជាមេមាន់ក្ងោក។
Skanda (deduced Kāśīkhaṇḍa narrative voice, typically Skanda to Agastya)
Scene: A figure expels (vomits) sacrificial food/oblations, signifying rejection; nearby Indra, thousand-eyed, transforms into a peahen—feathers iridescent—preparing to flee or observe covertly.
FAQs
Sacrifice that excludes Īśa is spiritually void; devotion is the sanctifying core of ritual, not mere performance.
The Kāśīkhaṇḍa’s setting is Kāśī, where Śiva’s primacy sanctifies all rites and pilgrimages.
Implicit instruction: yajña offerings must honor Śiva (Īśa); otherwise the offering is rendered ineffective and leads to humiliation.