Skanda Purana — Kashi Khanda, Shloka 57
पातु त्रिशूलममले तव मौलिजान्नो भालस्थलं शशिकला मृदुमाभ्रुवौ च । नेत्रे त्रिलोचनवधूर्गिरिजा च नासामोष्ठं जया च विजयात्वधरप्रदेशम्
pātu triśūlamamale tava maulijānno bhālasthalaṃ śaśikalā mṛdumābhruvau ca | netre trilocanavadhūrgirijā ca nāsāmoṣṭhaṃ jayā ca vijayātvadharapradeśam
ឱ ទេវីដ៏បរិសុទ្ធឥតមាលា សូមឲ្យត្រីសូលការពារមកុដលើក្បាលរបស់ព្រះអង្គ; សូមឲ្យព្រះចន្ទស្លាបព្រាបការពារថ្ងាស និងចិញ្ចើមទន់ភ្លន់។ សូមឲ្យគិរិជា ព្រះព្រហ្មចារីជាទីស្រឡាញ់នៃព្រះមានបីភ្នែក ការពារភ្នែក; ហើយសូមឲ្យជយា និងវិជយា ការពារច្រមុះ បបូរមាត់ និងផ្នែកក្រោមនៃព្រះមុខ ឲ្យបានជ័យមង្គល។
Skanda (deduced for Kāśīkhaṇḍa dialogue context, typically to Agastya)
Tirtha: Avimukta-Kāśī
Type: kshetra
Scene: A Śākta-Śaiva kavaca visualization: the devotee invokes protective powers over the face—triśūla above the crown, crescent moon on the forehead, Girijā as the luminous guardian of the eyes, and Jayā-Vijayā as twin attendants guarding the lower face.
FAQs
Devotional remembrance of Śiva’s sacred emblems and attendants becomes a form of protection (rakṣā) and steadies the mind in dharma through reverent praise.
The verse occurs within the Kāśī-khaṇḍa (Kāśī Māhātmya) framework, implicitly praising Kāśī (Vārāṇasī) as the supreme Śaiva sacred geography where such stuti grants heightened merit.
No explicit rite (snāna, dāna, vrata) is stated here; the practice implied is stotra/japa—recitation and contemplative remembrance of Śiva and associated deities for protection.