Skanda Purana — Kashi Khanda, Shloka 66
तंद्री तदंगसंस्पर्शौ मम बोधापहारकौ । तंद्र्या परवशा चासं ततस्तत्स्पर्शनेन च
taṃdrī tadaṃgasaṃsparśau mama bodhāpahārakau | taṃdryā paravaśā cāsaṃ tatastatsparśanena ca
ភាពងងុយ និងការប៉ះពាល់នៃអវយវៈរបស់គាត់ បានលួចយកស្មារតីរបស់ខ្ញុំទៅ។ ត្រូវភាពងងុយគ្រប់គ្រង ហើយបន្ទាប់មកត្រូវការប៉ះពាល់នោះគ្រប់គ្រងទៀត ខ្ញុំបានបាត់បង់ការគ្រប់គ្រងខ្លួន។
Skanda (narrating within Kāśīkhaṇḍa context, typically to Agastya)
Scene: A heroine in a dim inner chamber, eyes heavy with drowsiness, leaning as a beloved’s arm brushes her; her awareness slipping like a lamp in wind.
FAQs
It portrays how sensory contact and inner lethargy can overpower discernment—devotion requires wakeful awareness (bodha) and restraint.
The broader setting is Kāśī (Vārāṇasī) in the Kāśīkhaṇḍa, where narratives support the Māhātmya of the sacred kṣetra.
No explicit rite is stated in this verse; it is a psychological-devotional description within the Kāśī narrative.