Skanda Purana — Kashi Khanda, Shloka 42
त्वं हंसि पासि सृजसि क्षणतः स्वलीला लीलावपुर्धर विरिंचिनतांघ्रियुग्म । विश्वं त्वमेव परविश्वपतिस्त्वमेव विश्वस्यबीजमसि तत्प्रणतोस्मि नित्यम्
tvaṃ haṃsi pāsi sṛjasi kṣaṇataḥ svalīlā līlāvapurdhara viriṃcinatāṃghriyugma | viśvaṃ tvameva paraviśvapatistvameva viśvasyabījamasi tatpraṇatosmi nityam
ក្នុងមួយភ្លែត ដោយលីឡារបស់ព្រះអង្គផ្ទាល់ ព្រះអង្គបំផ្លាញ ការពារ និងបង្កើត—ឱ ព្រះអង្គមានរូបកាយជាលីឡាទេវភាព ដែលសូម្បីតែព្រះព្រហ្មក៏គោរពចំពោះគូជើងព្រះអង្គ។ ពិភពលោកនេះគឺព្រះអង្គតែមួយ; ព្រះអង្គតែមួយជាព្រះម្ចាស់អធិបតីលើសកល; ព្រះអង្គជាគ្រាប់ពូជនៃអ្វីៗទាំងអស់។ ដូច្នេះ ខ្ញុំសូមក្រាបបង្គំព្រះអង្គជានិច្ច។
Agnibindu (the ascetic), praising Viṣṇu
Tirtha: Kāśī
Type: kshetra
Listener: Śaunaka and sages
Scene: Viṣṇu as cosmic Lord: within His aura appear miniature cycles of creation, preservation, dissolution; Brahmā bows at His feet; the sage offers constant obeisance; the scene conveys līlā—effortless cosmic governance.
FAQs
The Lord is affirmed as the ultimate source and controller—creation, protection, and dissolution occur as His līlā—encouraging wholehearted surrender.
The shloka is theological; the chapter’s Kāśī setting frames the devotion that culminates in the Pañcanada Hrada boon.
No external rite is stated; the act of constant reverential bowing (praṇāma) and contemplation is implied.