Skanda Purana — Kashi Khanda, Shloka 17
स्कंद उवाच । ओंनमो गंगादेव्यै । ओंकाररूपिण्यजराऽतुलाऽनमताऽमृतस्रवा । अत्युदाराऽभयाऽशोकाऽलकनंदाऽमृताऽमला
skaṃda uvāca | oṃnamo gaṃgādevyai | oṃkārarūpiṇyajarā'tulā'namatā'mṛtasravā | atyudārā'bhayā'śokā'lakanaṃdā'mṛtā'malā
ស្កន្ទៈបានមានព្រះវាចា៖ សូមនមស្ការដល់ព្រះនាងគង្គា—ព្រះនាងមានសភាពជារূপ “អោម” មិនចាស់ មិនមានអ្នកប្រៀបបាន; ជាស្ទ្រីមអម្រឹតហូរចេញសម្រាប់អ្នកកោតគោរពក្បាលទាប។ ព្រះនាងសប្បុរសយ៉ាងខ្លាំង ប្រទានអភ័យ និងបំបាត់ទុក្ខ—អលកនន្ទា អមតៈ និងបរិសុទ្ធឥតមល។
Skanda
Tirtha: Gaṅgā (Kāśī-sannidhāna)
Type: ghat
Scene: Skanda as narrator offers a luminous hymn to Gaṅgā; the river appears as a radiant goddess arising from Oṁ, flowing past Kāśī’s ghāṭas with a nectar-like shimmer, granting fearlessness and removing sorrow.
FAQs
Reverent surrender to Gaṅgā is portrayed as a direct encounter with purity and nectar-like grace—fear and sorrow are dispelled through devotion.
Gaṅgā in the Kāśī (Vārāṇasī) sacred landscape—praised as the purifying, nectar-flowing divine river central to Kāśī-māhātmya.
No explicit rite is commanded here; the verse emphasizes namaskāra (bowing/salutation) to Gaṅgā as a devotional act.