Skanda Purana — Kashi Khanda, Shloka 11
ब्रह्मविष्ण्वोपि गिरां गोचरो न च वाक्पतेः । प्रमथेशं कथं स्तोतुं मादृशः प्रभवेत्प्रभो
brahmaviṣṇvopi girāṃ gocaro na ca vākpateḥ | pramatheśaṃ kathaṃ stotuṃ mādṛśaḥ prabhavetprabho
«សូម្បីតែព្រះព្រហ្ម និងព្រះវិษ្ណុក៏មិនស្ថិតក្នុងវិស័យនៃពាក្យសម្តីឡើយ ហើយសូម្បីតែព្រះព្រហស្បតិ៍ ម្ចាស់នៃវាចា ក៏ដូចគ្នា។ ឱ ព្រះអម្ចាស់ ម្ចាស់នៃព្រមថៈ ខ្ញុំដូចនេះនឹងអាចសរសើរព្រះអង្គដូចម្តេចបាន?»
Pūtātmā
Tirtha: Kāśī (Avimukta)
Type: kshetra
Listener: (contextual) frame audience
Scene: Pūtātmā confesses inability to praise: even Brahmā, Viṣṇu, and Bṛhaspati cannot reach Śiva by speech; Śiva as Pramathādhipa sits with attendants, listening compassionately.
FAQs
True devotion is marked by humility: the devotee recognizes that the Divine transcends even the greatest eloquence.
Kāśī’s Śaiva milieu is the setting; the verse supports Kāśī’s Mahātmya by affirming Śiva’s unsurpassable greatness.
None; it is a devotional confession of the inadequacy of words.