Skanda Purana — Brahma Khanda, Shloka 14
कृपासिंधो नमस्तुभ्यं नमस्ते कालरूपिणे । एतैश्च बहुभिर्वाक्यैः कोमलैः करुणानिधिम्
kṛpāsiṃdho namastubhyaṃ namaste kālarūpiṇe | etaiśca bahubhirvākyaiḥ komalaiḥ karuṇānidhim
សូមក្រាបបង្គំចំពោះព្រះអង្គ មហាសមុទ្រនៃព្រះករុណា; សូមក្រាបបង្គំចំពោះព្រះអង្គ អ្នកមានរូបជាកាលៈ។ ដោយពាក្យទន់ភ្លន់ជាច្រើនទាំងនេះ នាងបានសរសើរព្រះអង្គ ជានិធិករុណា។
Pārvatī (with a narrative continuation)
Listener: Mahādeva (Śiva)
Scene: Pārvatī’s praise expands: Śiva is shown simultaneously as tender, compassionate lord and as Kāla—subtle imagery of time (hourglass/solar disc) juxtaposed with soothing gestures.
FAQs
Śiva is both tender compassion and the inexorable Time-principle; devotion reconciles awe and intimacy toward the Divine.
No named tīrtha is mentioned in this verse; it is praise of Śiva’s attributes.
No explicit prescription; it models stuti (praise) as a devotional approach.