Skanda Purana — Brahma Khanda, Shloka 77
वाग्देवी धृतवल्लकी शतमखो वेणुं दधत्पद्मजस्तालोन्निद्रकरो रमा भगवती गेयप्रयोगान्विता । विष्णुः सांद्रमृदंगवादनपटुर्देवाः समंतात्स्थिताः सेवंते तमनु प्रदोषसमये देवं मृडानीपतिम्
vāgdevī dhṛtavallakī śatamakho veṇuṃ dadhatpadmajastālonnidrakaro ramā bhagavatī geyaprayogānvitā | viṣṇuḥ sāṃdramṛdaṃgavādanapaṭurdevāḥ samaṃtātsthitāḥ sevaṃte tamanu pradoṣasamaye devaṃ mṛḍānīpatim
វាគទេវី (សរស្វតី) កាន់វីណា; សតមខ (ឥន្ទ្រ) កាន់ខ្លុយ; បទ្មជ (ព្រហ្មា) លើកដៃឲ្យចង្វាក់តាល; ភគវតី រាមា (លក្ខ្មី) ជំនាញក្នុងបទចម្រៀង។ ព្រះវិෂ្ណុឯកទេសវាយម្រិទង្គដ៏ក្រអូបក្រអួន; ព្រះទេវតាឈរជុំវិញ—ដូច្នេះនៅពេលប្រទោស ពួកគេបម្រើព្រះដេវៈ ម្ចាស់ជាស្វាមីនៃម្រឹឌានី (បារវតី)។
Unknown (devotional narrator within Brahmottarakhaṇḍa)
Tirtha: Kailāsa (as archetype for Pradoṣa worship everywhere)
Type: peak
Scene: A celestial concert around Śiva at Pradoṣa: Sarasvatī with vīṇā, Indra with flute, Brahmā keeping tāla, Lakṣmī singing, Viṣṇu playing mṛdaṅga; devas encircle, all serving Śiva, Pārvatī nearby.
FAQs
Pradoṣa is exalted as a supreme devotional moment: even the highest deities express reverence by serving Śiva.
No earthly tīrtha is specified; the verse depicts a celestial liturgy around Śiva, strengthening the māhātmya of Pradoṣa.
Implied: worship Śiva at Pradoṣa with music, song, and devoted attendance (sevā/bhakti).