Skanda Purana — Brahma Khanda, Shloka 45
जन्मानि संतु मम देव शताधिकानि माया न मे वि शतु चित्तमबोधहेतुः । किंचित्क्षणार्धमपि ते चरणारविन्दान्नापैतु मे हृदयमीश नमोनमस्ते
janmāni saṃtu mama deva śatādhikāni māyā na me vi śatu cittamabodhahetuḥ | kiṃcitkṣaṇārdhamapi te caraṇāravindānnāpaitu me hṛdayamīśa namonamaste
ឱ ព្រះអម្ចាស់! សូមឲ្យខ្ញុំមានជាតិភពរាប់រយក៏ដោយ ប៉ុន្តែសូមកុំឲ្យមាយា—មូលហេតុនៃអវិជ្ជា—ចូលមកក្នុងចិត្តខ្ញុំ។ សូម្បីតែកន្លះខណៈ ក៏សូមកុំឲ្យបេះដូងខ្ញុំឆ្ងាយពីផ្កាឈូកនៃព្រះបាទរបស់ព្រះองค์។ ឱ អីសៈ សូមនមស្ការ—នមស្ការ។
Śabarī
Scene: A devotee prostrates repeatedly before Īśa, while a shadowy Māyā figure is kept outside the mind’s threshold; the heart is shown tethered to lotus-feet by a luminous thread of remembrance.
FAQs
Unbroken remembrance of Śiva protects the mind from Māyā; devotion is valued above the count of births.
No geographical tīrtha is mentioned; the verse emphasizes inner pilgrimage—abiding at the Lord’s feet in the heart.
A devotional discipline is implied: continuous smaraṇa (remembrance) and namaskāra (salutation) to Īśa.