Skanda Purana — Brahma Khanda, Shloka 44
वांछामि नाहमपि सर्वधनाधिपत्यं न स्वर्गभूमिमचलां न पदं विधातुः । भूयो भवामि यदि जन्मनिजन्मनि स्यां त्वत्पादपंकजलसन्मकरंदभृंगी
vāṃchāmi nāhamapi sarvadhanādhipatyaṃ na svargabhūmimacalāṃ na padaṃ vidhātuḥ | bhūyo bhavāmi yadi janmanijanmani syāṃ tvatpādapaṃkajalasanmakaraṃdabhṛṃgī
ខ្ញុំមិនប្រាថ្នាអធិបតីលើទ្រព្យសម្បត្តិទាំងអស់ទេ មិនប្រាថ្នាព្រះសុគតិអចលទេ ហើយក៏មិនប្រាថ្នាតំណែងរបស់ព្រះសೃಷ್ಟិករដែរ។ បើខ្ញុំត្រូវកើតជាបន្តបន្ទាប់ សូមឲ្យគ្រប់ជាតិខ្ញុំជាឃ្មុំផឹកទឹកឃ្មុំដ៏ពិតពីផ្កាឈូកនៃព្រះបាទរបស់ព្រះองค์។
Śabarī
Scene: A devotee mentally renounces crowns, celestial thrones, and Brahmā’s seat, choosing instead to become a small bee hovering at the radiant lotus-feet of Īśa, drinking nectar-like grace.
FAQs
Devotion to Śiva transcends worldly power and even heavenly rewards; the devotee seeks only service at the Lord’s feet.
No site is named; the focus is on the ‘pāda-tīrtha’ ideal—the sanctity of Śiva’s lotus feet as the devotee’s refuge.
No external rite is prescribed; it is a vow of exclusive devotion and renunciation of reward-seeking.