Shloka 2
लक्ष्मण-प्राणरक्षा:
Lakshmana’s Revival by the Herb-Mountain
शक्त्याविनिहतंदृष्टवारावणेनबलीयसा ।लक्ष्मणंसमरेशूरंरूधिरौघपरिप्लुतम् ।।6.102.1।।स दत्त्वातुमुलंयुद्धंरावणस्यदुरात्मनः ।विसृजन्नेवबाणौघान् सुषेणमिदमब्रवीत् ।।6.102.2।।
śaktyā vinihataṃ dṛṣṭvā rāvaṇena balīyasā |
lakṣmaṇaṃ samare śūraṃ rudhiraughapariplutam ||
sa dattvā tumulaṃ yuddhaṃ rāvaṇasya durātmanaḥ |
visṛjann eva bāṇaughān suṣeṇam idam abravīt ||
ពេលព្រះរាមឃើញលក្ខ្មណៈវីរបុរសនៅសមរភូមិ ត្រូវព្រួញស្នែង(សក្តិ)របស់រាវណៈដ៏ខ្លាំងវាយឲ្យដួល ហើយជ្រាបជ្រួញដោយលំហូរឈាមដ៏ច្រើន ព្រះរាម—ខណៈកំពុងប្រយុទ្ធយ៉ាងកក្រើកជាមួយមនុស្សចិត្តអាក្រក់នោះ និងបន្តបាញ់ព្រួញជាភ្លៀង—បាននិយាយពាក្យនេះទៅកាន់សុសេណៈ។
Seeing Lakshmana struck by exceedingly mighty, evil minded Ravana's javelin and soaked in blood Rama giving intense fight by discharging arrows also spoke as follows to Sushena.
FAQs
Dharma as steadfast duty under grief: even when struck by personal loss, Rāma maintains righteous resolve and seeks proper aid (Suṣeṇa) rather than collapsing.
Lakṣmaṇa falls wounded by Rāvaṇa’s weapon; Rāma continues fighting while urgently turning to Suṣeṇa for help.
Rāma’s self-control and responsibility—balancing battlefield duty with immediate care for his brother.