Ramayana — Ayodhya Kanda, Sarga 32, Shloka 5
द्वात्रिंशस्सर्गः
Gifts to Suyajna and the Brahmins; Trijata’s Petition and Rama’s Charity
जातरूपमयैर्मुख्यैरङ्गदैः कुण्डलैः शुभैः।सहेमसूत्रैर्मणिभिः केयूरैर्वलयैरपि।।।।अन्यैश्च रत्नैर्बहुभिः काकुत्स्थः प्रत्यपूजयत्।सुयज्ञं स तदोवाच रामस्सीता प्रचोदितः।।।।
jātarūpa-mayair mukhyair aṅgadaiḥ kuṇḍalaiḥ śubhaiḥ |
sa-hema-sūtrair maṇibhiḥ keyūraiḥ valayair api ||
anyaiś ca ratnair bahubhiḥ kākutsthaḥ pratyapūjayat |
suyajñaṃ sa tadovāca rāmaḥ sītā-pracoditaḥ ||
ព្រះរាម ព្រះអង្គនៃវង្សកាកុតស្ថៈ បានគោរពបូជាទទួលសុយជ្ញៈតាមសមគួរ ដោយគ្រឿងអលង្ការមាសដ៏ប្រសើរ—កងដៃ ក្រវិលមង្គល អលង្ការត្បូងមានខ្សែមាស កេយូរ កងដៃ និងកងកដៃ—ព្រមទាំងរតនៈជាច្រើនផ្សេងទៀត។ បន្ទាប់មក ដោយការជំរុញពីព្រះនាងសីតា ព្រះរាមបានមានព្រះបន្ទូលទៅកាន់គាត់។
Rama, scion of the Kakutstha dynasty, worshipped Suyajna with a collection of golden ornaments such as ear-rings, anklets, armlets, bracelets and many other ornaments of precious stones. Then urged by Sita, Rama said to him:
FAQs
Dharma includes honoring worthy persons with appropriate gifts; respect (pūjā/sammāna) is expressed through thoughtful giving, not mere display.
Rāma ceremonially honors Suyajña with valuable ornaments and jewels; Sītā then prompts Rāma to speak further about giving.
Rāma’s generosity and propriety in hospitality, along with Sītā’s supportive role in dhārmic charity.