Ramayana — Ayodhya Kanda, Sarga 32, Shloka 35
द्वात्रिंशस्सर्गः
Gifts to Suyajna and the Brahmins; Trijata’s Petition and Rama’s Charity
स राजपुत्रमासाद्य त्रिजटो वाक्यमब्रवीत्।।2.32.34।।निर्धनो बहुपुत्रोऽस्मि राजपुत्र महायशः।उञ्छवृत्तिर्वने नित्यं प्रत्यवेक्षस्व मामिति।।2.32.35।।
sa rājaputram āsādya trijaṭo vākyam abravīt || (2.32.34) nirdhano bahuputro ’smi rājaputra mahāyaśaḥ | uñchavṛttir vane nityaṁ pratyavekṣasva mām iti || (2.32.35)
ពេលបានចូលទៅជិតព្រះរាជកុមារ ត្រីជតៈបានទូលថា៖ «ឱ ព្រះរាជកុមារដ៏មានកិត្តិយសធំ ខ្ញុំក្រីក្រ ហើយមានកូនច្រើន; រាល់ថ្ងៃខ្ញុំរស់ដោយការរើសប្រមូលអ្វីដែលនៅសល់ក្នុងព្រៃ។ សូមព្រះองค์មេត្តាពិចារណាខ្ញុំផង»។
Trijata approached Rama and said O illustrious prince I am a destitute and have many children. I am living in the forest by collecting leftover grains. Look at me.
FAQs
Repetition underscores the legitimacy of truthful pleading and the expectation that the righteous respond to suffering.
A repeated transmission of Trijaṭa’s request appears in this recension, reinforcing his petition to Rama.
Persistence joined with humility; the petitioner continues respectfully without aggression.