Narada Purana — Purva Bhaga, Shloka 47
Kṛṣṇādi-mantra-varga-varṇana
Classification of Krishna and Related Mantras
नारदोऽस्य मुनिश्छन्दोऽनुष्टुप् च देवता मनोः । रुक्मिणीवल्लभश्चंद्रदृग्वेदांगाक्षिवर्णकैः । पञ्चांगानि प्रकुर्वीत ततो ध्यायेत्सुरेश्वरम् ॥ ४७ ॥
nārado'sya muniśchando'nuṣṭup ca devatā manoḥ | rukmiṇīvallabhaścaṃdradṛgvedāṃgākṣivarṇakaiḥ | pañcāṃgāni prakurvīta tato dhyāyetsureśvaram || 47 ||
សម្រាប់មន្ត្រ/ពិធីនេះ អ្នកឃើញ (ṛṣi) គឺ នារទ; ឆន្ទៈគឺ អនុଷ្ដុប; និងទេវតាអធិបតីគឺ មនោḥ។ ដោយយកអក្សរ/ព្យាង្គដែលបានសម្គាល់ដោយ «អ្នកស្រឡាញ់រុក្មិណី», «ព្រះចន្ទ», «អ្នកឃើញ», «វេទាង្គ», «ភ្នែក» និង «ពណ៌» គេគួរបង្កើតអង្គប្រាំ (ន្យាស) រួចហើយ សមាធិគិតដល់ ព្រះអម្ចាស់នៃទេវតាទាំងឡាយ។
Narada (instructional voice within the Vedāṅga/technical section)
Vrata: none
Primary Rasa: bhakti
Secondary Rasa: shanta
FAQs
It formalizes mantra-practice by stating ṛṣi (seer), chandas (metre), and devatā (deity), then directs the practitioner to complete the fivefold ‘aṅgas’ and culminate in meditation on the Supreme Lord.
Even in a technical Vedāṅga setting, the goal is devotional absorption: after the procedural limbs are completed, the practitioner is instructed to meditate on Sureśvara—Vişṇu/Kṛṣṇa—making ritual serve bhakti and inner contemplation.
It highlights chandas (metre-identification), varṇa/syllable-based construction, and the standard mantra-viniyoga framework (ṛṣi–chandas–devatā), along with a five-limbed arrangement (pañcāṅga) used in ritual/nyāsa-style practice.