Narada Purana — Purva Bhaga, Shloka 157
The Exposition of the Krishna Mantra (Kṛṣṇa-mantra-prakāśa): Nyāsa, Dhyāna, Worship, Yantra, and Prayoga
संयातसिक्तमभिजप्तमिमं महद्भिर्धार्यं जगत्त्रयवशीकरणैकदक्षम् । रक्षायशः सुतमहीधनधान्यलक्ष्मीसौभाग्यलिप्सुभिरजस्रमनर्घ्यवीर्यम् ॥ १५७ ॥
saṃyātasiktamabhijaptamimaṃ mahadbhirdhāryaṃ jagattrayavaśīkaraṇaikadakṣam | rakṣāyaśaḥ sutamahīdhanadhānyalakṣmīsaubhāgyalipsubhirajasramanarghyavīryam || 157 ||
វត្ថុនេះ ដែលបានប្រមូលត្រឹមត្រូវ ប្រោសព្រះពរ និងសូត្រជាប្រសិទ្ធដោយមហាមុនីទាំងឡាយ គួរឲ្យពាក់ពាន់; វាមានសមត្ថភាពពិសេសក្នុងការធ្វើឲ្យលោកទាំងបីស្ថិតក្រោមអំណាច។ អ្នកដែលប្រាថ្នាការការពារ កិត្តិយស កូនប្រុស ដីធ្លី ទ្រព្យសម្បត្តិ ស្រូវអង្ករ លក្ខ្មី (សេចក្តីសម្បូរបែប) និងសោភ័ណសំណាង គួរពាក់វាជានិច្ច ព្រោះអานุភាពវាមានតម្លៃមិនអាចវាស់បាន។
Narada (in instruction-style narration within the Vedanga/ritual-application section)
Vrata: none
Primary Rasa: vira
Secondary Rasa: adbhuta
FAQs
It emphasizes mantra-śakti as a dharmic, disciplined power: when properly consecrated and empowered by japa under the authority of realized sages, it becomes a legitimate protective aid that supports one’s stability and auspiciousness.
While framed as a practical rite, it reflects bhakti’s reliance on sacred sound and sanctification—approaching divine order through reverent recitation, purity, and faith in the efficacy of properly transmitted mantra.
It points to mantra-prayoga and ritual procedure: correct preparation (saṃyāta), consecration by sprinkling (siktam), and empowerment through recitation (abhijaptam)—a technical, applied dimension aligned with Vedanga-style precision in sacred practice.