Shloka 27
Adhyaya 62 — The Fire-God Enters the Brahmin Youth; Varuthini’s Love-Sickness and Kali’s Disguise
कलिरुवाच किं करोमि क्रियाहानिर्भवत्यत्र सतो मम ।
त्वमप्येवंविधं वाक्यं ब्रवीषि तनुमध्यमे ॥
kalir uvāca kiṃ karomi kriyā-hānir bhavaty atra sato mama | tvam apy evaṃ-vidhaṃ vākyaṃ bravīṣi tanumadhyame ||
កាលីបាននិយាយថា៖ ខ្ញុំត្រូវធ្វើអ្វី? នៅទីនេះ សម្រាប់ខ្ញុំ—ដែលជាមនុស្សសុចរិត—មានការខាតបង់នៃការប្រតិបត្តិដ៏ត្រឹមត្រូវ/ពិធីកិច្ច។ ហើយអ្នកផងដែរ ឱ អ្នកចង្កេះស្ដើង អ្នកនិយាយពាក្យបែបនេះទៀត!
{ "primaryRasa": "karuna", "secondaryRasa": "shanta", "rasaIntensity": 0, "emotionalArcPosition": "", "moodDescriptors": [] }
FAQs
Kali claims ‘I am righteous’ while pursuing deception—an archetype of self-justifying adharma. The Purāṇic critique is that moral language can be used to protect egoic desire.
Ākhyāna; it dramatizes the very ‘kali’ principle—decline of kriyā and integrity—through character speech.
Kali’s ‘kriyā-hāni’ is the inner erosion of sādhana: when the mind wants both indulgence and the label of virtue. This split is a signature of the Kali principle.