Shloka 1
Adhyaya 33 — Madālasa on the Fruit of Śrāddha Performed on Lunar Days and Nakṣatras
इति श्रीमार्कण्डेयपुराणे श्राद्धकल्पो नाम द्वात्रिंशोऽध्यायः । त्रयस्त्रिंशोऽध्यायः मदालसोवाच— प्रतिपद्धनलाभाय द्वितीया द्विपदप्रदा । वरार्थिनी तृतीया तु चतुर्थो शत्रुनाशिनी ॥
iti śrīmārkaṇḍeyapurāṇe śrāddhakalpo nāma dvātriṃśo 'dhyāyaḥ / trayastriṃśo 'dhyāyaḥ madālasovāca pratipad dhana-lābhāya dvitīyā dvipada-pradā / varārthinī tṛtīyā tu caturthī śatru-nāśinī
នៅទីនេះ បញ្ចប់ជំពូកទី៣២ ដែលហៅថា «ស្រាទ្ធ-កល្ប» ក្នុង «ស្រី មារកណ្ឌេយ បុរាណ»។ ឥឡូវ ចាប់ផ្តើមជំពូកទី៣៣។ មដាលសា បាននិយាយថា៖ ការធ្វើស្រាទ្ធប្រភេទកាម្យ នៅថ្ងៃប្រតិបត់ នាំមកទ្រព្យសម្បត្តិ; នៅថ្ងៃទ្វិតីយា ប្រទានសត្វពាហនៈ/គោ; ត្រឹតីយា សម្រាប់អ្នកស្វែងរកពរ; ចតុរថី បំផ្លាញសត្រូវ។
{ "primaryRasa": "shanta", "secondaryRasa": "artha", "rasaIntensity": 0, "emotionalArcPosition": "", "moodDescriptors": [] }
FAQs
The Purāṇa integrates human goals (wealth, security, success) into a dharmic schedule, implying desires are to be pursued through regulated, gratitude-centered rites rather than adharma.
This is ritual-ethics instruction, not the core pancalakṣaṇa categories; it belongs to the Purāṇic function of teaching dharma through narrative and practical lists.
Tithis are treated as qualitative ‘moods of time.’ Linking each tithi to a fruit encodes a view that intention, rite, and temporal quality together shape outcomes.