Shloka 109
Adhyaya 23 — Ashvatara’s Vow for Madalasa and the Bestowal of Musical Science by Sarasvati
करोत्यात्महितं कुर्वन् विश्वासञ्च महाजने ।
देवताः पितरो विप्रा मित्रार्थिविकलादयः ॥
karoty ātma-hitaṃ kurvan viśvāsaṃ ca mahā-jane | devatāḥ pitaro viprā mitra-arthi-vikalādayaḥ ||
ប្រព្រឹត្តដូច្នេះ គាត់សម្រេចប្រយោជន៍របស់ខ្លួន និងទទួលបានទំនុកចិត្តក្នុងចំណោមអ្នកធំៗ។ ទេវតា បុព្វបុរស ព្រាហ្មណ៍ មិត្តភក្តិ អ្នកសុំជំនួយ អ្នកទុក្ខលំបាក និងអ្នកដទៃៗ ក៏សង្ឃឹមលើមនុស្សបែបនេះ។
{ "primaryRasa": "shanta", "secondaryRasa": "bhakti", "rasaIntensity": 0, "emotionalArcPosition": "", "moodDescriptors": [] }
FAQs
Virtue is portrayed as simultaneously self-benefiting and society-sustaining: it generates credibility and becomes a refuge for those who seek help or are suffering.
Not pancalakṣaṇa proper; it is dharma-nīti discourse embedded in an ākhyāna.
‘Trust among the great’ can be read as inner alignment with higher faculties (buddhi/sattva), by which one becomes ‘approachable’ to the divine and ancestral currents.