Adhyaya 13: The Son’s Account of Hell and the Question of Unseen Sin

Verse 1

इति श्रीमार्कण्डेयपुराणे पिताः पुत्रसंवादे महारौरवादिनरकाख्यानं नाम द्वादशोऽध्यायः । त्रयोदशोऽध्यायः । पुत्र उवाच । अहं वैश्यकुले जातो जनमन्यास्मात्तु सप्तमे । समतीते गवां रोधं निपाने कृतवान् पुरा ॥

(Colophon:) Thus in the Śrī Mārkaṇḍeya Purāṇa, in the dialogue of father and son, ends the twelfth chapter called ‘Account of hells beginning with Mahāraurava.’ Now begins the thirteenth chapter. The son said: ‘I was born in a Vaiśya family; and in my seventh birth from this one, long ago, I obstructed cattle at a watering place.’

Verse 2

विपाकात्कर्मणस्तस्य नरकं भृशदारुणम् । सम्प्राप्तोऽग्निशिखाघोरमयोमुखखगाकुलम् ॥

As the ripened result of that deed, I reached a most dreadful hell—terrible with tongues of flame, crowded with iron-beaked birds.

Verse 3

यन्त्रपीडनगात्रासृक्-प्रवाहोद्भूतकर्दमम् । विशस्यमानदुष्कर्मि-तन्निपातरवाकुलम् ॥

(It was) a place where bodies are tortured by devices, where streams of blood create mire; filled with the cries of evil-doers being slaughtered and cast down.

Verse 4

पात्यमानस्य मे तत्र साग्रं वर्षशतं गतम् । महातापार्तितप्तस्य तृष्णादाहान्वितस्य च ॥

While I was being hurled down there, a little over a hundred years passed—scorched by great heat and afflicted with burning thirst.

Verse 5

तत्राह्लादकरः सद्यः पवनः सुखशीतलः । करम्भबालुकाकुम्भमध्यस्थो मे समागतः ॥

នៅទីនោះភ្លាមៗ ខ្យល់អម្រិតមួយ—ទន់ភ្លន់ ត្រជាក់ និងរីករាយ—បានបក់មកលើខ្ញុំ ខណៈខ្ញុំឈរនៅកណ្ដាលប៉ាន់ដែលពោរពេញដោយម្សៅបបរ និងខ្សាច់។

Verse 6

तत्सम्पर्कादशेषाणां नाभवद्यात्मना नृणाम् । मम चापि यथा स्वर्गे स्वर्गिणां निर्वृतिः परा ॥

ដោយការប៉ះពាល់នឹងគាត់ ទុក្ខវេទនារបស់បុរសទាំងអស់នោះបានរលត់; ហើយសម្រាប់ខ្ញុំផងដែរ បានកើតមានសេចក្តីសុខសាន្តដ៏លើសលប់ ដូចជាសុខរបស់អ្នកស្ថិតនៅសួគ៌ ខណៈនៅក្នុងសួគ៌។

Verse 7

किमेतदिति चाह्लादविस्तारस्तिमितेक्षणैः । दृष्टमस्माभिरासन्नं नररत्नमनुत्तमम् ॥

«នេះជាអ្វី?»—ដូច្នេះ ដោយភ្នែកចាំបាច់មើលដោយអស្ចារ្យ ខណៈសេចក្តីរីករាយរាលដាល យើងបានឃើញនៅជិតនោះ មនុស្សម្នាក់ដូចជាគ្រឿងមណីដ៏លើសលប់ក្នុងចំណោមមនុស្ស។

Verse 8

याम्यश्च पुरुषो घोरो दण्डहस्तोऽशनिप्रभः । पुरतो दर्शयन् मार्गमिति एहिति वागथ ॥

ហើយអ្នកបម្រើដ៏គួរឱ្យភ័យខ្លាចរបស់យមៈ កាន់ដំបង ហើយភ្លឺចែងចាំងដូចផ្លេកបន្ទោរ បានដើរនាំមុខ បង្ហាញផ្លូវ ដោយនិយាយថា «មក មក»។

Verse 9

पुरुषः स तदा दृष्ट्वा यातनाशतसंकुलम् । नरकं प्राह तं याम्यं किङ्करं कृपयान्वितः ॥

បន្ទាប់មក បុរសនោះឃើញនរកដែលកកកុញដោយទារុណកម្មរាប់រយប្រភេទ ក៏បាននិយាយដោយមេត្តាករុណា ទៅកាន់អ្នកបម្រើយាម្យៈនោះ (អ្នកបម្រើរបស់យមៈ)។

Verse 10

पुरुष उवाच भो याम्यपुरुषाचक्ष्व किं मया दुष्कृतं कृतम् । येनॆदं यातनाभीमं प्राप्तोऽस्मि नरकं परम् ॥

បុរសនោះបាននិយាយថា៖ «ឱ អ្នកបម្រើរបស់យមរាជ សូមប្រាប់ខ្ញុំ—ខ្ញុំបានប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់អ្វី ដោយហេតុនោះខ្ញុំបានមកដល់នរកដ៏គួរភ័យនេះ ដែលពោរពេញដោយទណ្ឌកម្ម?»

Verse 11

विपश्चिदिति विख्यातो जनकानामहं कुले । जातो विदेहविषये सम्यङ्मनुजपालकः ॥

ខ្ញុំមានកេរ្តិ៍ឈ្មោះថា វិបស្សិត កើតក្នុងវង្សជនកៈ នៅដែនវិទេហៈ ជាស្តេចដែលបានការពារប្រជាជនរបស់ខ្លួនដោយត្រឹមត្រូវ។

Verse 12

यज्ञैर्मयेिष्टं बहुभिर्धर्मतः पालिता मही । नोत्सृष्टश्चैव संग्रामो नातिथिर्विमुखो गतः ॥

ដោយយជ្ញាច្រើន ខ្ញុំបានបូជាតាមវិធីដែលបានកំណត់ ខ្ញុំបានការពារផែនដីតាមធម៌; ខ្ញុំមិនបានបោះបង់សង្គ្រាមទេ ហើយមិនមានភ្ញៀវណាម្នាក់ត្រឡប់ទៅដោយដៃទទេឡើយ។

Verse 13

पितृदेवर्षिभृत्याश्च न चापचरिता मया । कृता स्पृहा च न मया परस्त्रीविभवादिषु ॥

ខ្ញុំមិនបានធ្វើអំពើអយុត្តិធម៌ចំពោះបិតាបុព្វបុរស ព្រះទេវតា ព្រះឥសី ឬអ្នកនៅក្រោមអាណាព្យាបាលរបស់ខ្ញុំឡើយ; ហើយខ្ញុំក៏មិនបានមានបំណងលើភរិយារបស់អ្នកដទៃ លើទ្រព្យសម្បត្តិ និងអ្វីៗដូច្នោះដែរ។

Verse 14

पर्वकालेषु पितरस्तिथिकालेषु देवताः । पुरुषं स्वयमायान्ति निपानमिव धेनवः ॥

នៅពេលពិធីបុណ្យនិងកិច្ចពិធី បុព្វបុរសមកដោយខ្លួនឯង; ហើយនៅថ្ងៃចន្ទគតិសក្ការៈ ព្រះទេវតាក៏មកដែរ ចំពោះមនុស្សម្នាក់—ដូចគោមកកន្លែងផឹកទឹក។

Verse 15

यतस्ते विमुखा यान्ति निःश्वस्य गृहेधिनः । तस्मादिष्टश्च पूर्तश्च धामौ द्वावपि नश्यतः ॥

ដោយសារដង្ហើមក្រោយមរណៈនោះ បិត្រិ (បុព្វបុរស) ដែលជាគ្រួសារក្នុងលោកបិត្រិ បានបែរចេញ; ដូច្នេះ ទីលំនៅទាំងពីរ—ផលនៃ iṣṭa (ពិធីបូជាធម៌) និង pūrta (សាធារណកុសល ដូចជា អណ្ដូង ស្រះទឹក ជាដើម)—ត្រូវបានបំផ្លាញ។

Verse 16

पितृनिःश्वासविध्वस्तं सप्तजन्मार्जितं शुभम् । त्रिजन्मप्रभवं दैवो निःश्वासो हन्त्यसंशयम् ॥

«ដង្ហើមរបស់បិត្រិ» បំផ្លាញកុសលដ៏មង្គលដែលបានសន្សំទុកក្នុងប្រាំពីរជាតិ; ដូចគ្នានេះ «ដង្ហើមទេវ» ក៏បំផ្លាញកុសលដែលកើតពីបីជាតិ—ដោយមិនមានសង្ស័យ។

Verse 17

तस्माद्दैवे च पित्र्ये च नित्यमेवोद्यताोऽभवम् । सोऽहं कथमिमं प्राप्तो नरङ्कं भृशदारुणम् ॥

ដូច្នេះ ខ្ញុំតែងតែខិតខំប្រឹងប្រែងក្នុងពិធីទេវ និងពិធីបិត្រិទាំងពីរ; តើហេតុអ្វីបានជាខ្ញុំមកដល់នរកនេះ ដែលគួរឱ្យភ័យខ្លាចយ៉ាងខ្លាំងដូច្នេះ?