Shloka 23
Draupadī’s Rebuke of Jayadratha and Dhaumya’s Admonition (Āraṇyaka-parva, Adhyāya 252)
आह्वानाय तदा चक्कु: कर्म वैतानसम्भवम् । बृहस्पत्युशनोक्तैश्न मन्त्रैर्मन्त्रविशारदा:
āhvānāya tadā cakkuḥ karma vaitānasambhavam | bṛhaspatyuśanoktaiś ca mantrair mantraviśāradāḥ ||
វៃសម្បាយនៈបាននិយាយថា៖ ដើម្បីអញ្ជើញទ្រង់មក ពួកអ្នកជំនាញមន្តបានចាប់ផ្តើមពិធីវៃតានៈ—ពិធីតាមអថರ್ವវេទ—ដោយប្រើមន្តដែលព្រហស្បតិ និងឧសនៈ (សុក្រចារីយៈ) បានបង្រៀន។ ក្នុងបរិបទនៃរឿងរ៉ាវ ដៃតេយៈ និងដានវៈនៅក្រោមដី ដែលខ្លាចថាមរណភាពរបស់ដុរយោធនៈនឹងបំផ្លាញបុព្វហេតុរបស់ពួកគេ បានពឹងផ្អែកលើពិធីបូជា និងអំណាចមន្ត ដើម្បីទាញទ្រង់មកកាន់ខ្លួន—បង្ហាញថា សេចក្តីប្រយោជន៍ខ្លួនអាចជំរុញសកម្មភាពពិធីសាស្ត្រដែលមានចំណេះដឹង ទៅរកគោលដៅដែលគួរឱ្យសង្ស័យតាមធម៌។
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights that ritual knowledge and mantra-power are ethically neutral tools: their moral value depends on intention. Here, learned rites are driven by factional fear and self-preservation, illustrating how spiritual techniques can be pressed into service of adharma when motivated by expediency rather than righteousness.
The mantra-experts (in the broader episode, Daityas/Dānavas) perform an Atharvavedic/Vaitāna ritual using mantras attributed to Bṛhaspati and Uśanas in order to summon the intended person (contextually, Duryodhana) to their presence.