Shloka 44
Śiva-stavarāja: Upamanyu’s Preface and Initiation of the Śarva-Nāma Enumeration
Anuśāsana-parva 17
खुवहस्त: सुरूपश्न तेजस्तेजस्करो निधि: । उष्णीषी च सुवकत्रश्न उदग्रो विनतस्तथा
khuvahastaḥ surūpaś ca tejas tejas-karo nidhiḥ | uṣṇīṣī ca suvaktraś codagro vinatas tathā ||
ព្រះវាយុទេវបានមានព្រះបន្ទូលថា៖ «ព្រះអង្គកាន់ ‘ខូវា’ នៅក្នុងដៃ; ព្រះអង្គមានរូបសោភា; ព្រះអង្គភ្លឺរលោង ហើយជាគំនរទ្រព្យដែលបន្ថែមពន្លឺរបស់អ្នកស្រឡាញ់ភក្តី។ ព្រះអង្គពាក់ក្បាលក្រណាត់ (អុស្នីឝ) មុខស្រស់ស្អាត មានឫទ្ធិអំណាចខ្ពស់ និងកម្លាំងចិត្ត—ហើយក៏មានភាពទន់ភ្លន់ សុភាពរាបសារ»។
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse presents an ethical ideal through praise: true excellence combines outward dignity (beauty, radiance, noble bearing) with inner restraint and humility (vinata). It also highlights a devotional ethic—greatness is measured by the capacity to increase the spiritual ‘tejas’ of devotees.
Vāyu-deva is describing and identifying a revered figure by listing distinguishing marks and virtues—objects carried, attire, appearance, energy, and humility—forming a compact portrait meant to inspire reverence and moral emulation.