Shloka 45
Śiva-stavarāja: Upamanyu’s Preface and Initiation of the Śarva-Nāma Enumeration
Anuśāsana-parva 17
दीर्घश्व हरिकेशश्व सुतीर्थ: कृष्ण एव च | शृगालरूप: सिद्धार्थो मुण्ड: सर्वशुभड़कर:
dīrghaśva harikeśaś ca sutīrthaḥ kṛṣṇa eva ca | śṛgālarūpaḥ siddhārtho muṇḍaḥ sarvaśubhaṅkaraḥ ||
ព្រះវាយុទេវបានមានព្រះបន្ទូលថា៖ «ព្រះអង្គត្រូវបានស្គាល់ដោយនាមជាច្រើន—ទីឃ៌ឝ្វ, ហរិកេឝ, សុទីរថ, និងក្រឹෂ្ណ; ព្រះអង្គក៏អាចទទួលរូបសត្វសៀរ (ស្រីគាល) ជាសិទ្ធារថៈ អ្នកដែលគោលបំណងទាំងអស់សម្រេចជានិច្ច; ជាមុណ្ឌៈ អ្នកបួសក្បាលកោរ; និងជាសរវសុភង្គករៈ អ្នកធ្វើប្រយោជន៍នាំមង្គលដល់សត្វទាំងអស់»។
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse emphasizes the many names and forms through which the divine may be recognized—majestic, sacred, ascetic, and even seemingly humble or animal-like—while remaining fundamentally a universal benefactor who brings auspiciousness to all.
Vāyu-deva is describing the subject through a string of epithets, highlighting varied manifestations and attributes—sacredness (as a tīrtha), transcendence (Kṛṣṇa), accomplished power (Siddhārtha), ascetic guise (Muṇḍa), and beneficence (Sarvaśubhaṅkara).