Shloka 38
Śiva-stavarāja: Upamanyu’s Preface and Initiation of the Śarva-Nāma Enumeration
Anuśāsana-parva 17
चन्द्र: सूर्य: शनि: केतुर्ग्रहो ग्रहपतिर्वर: । अत्रिरत््या नमस्कर्ता मृगबाणार्पणो$नघ:
candraḥ sūryaḥ śaniḥ ketur graho grahapatiḥ varaḥ | atrir atryā namaskartā mṛgabāṇārpaṇo 'naghaḥ ||
ព្រះវាយុមានព្រះបន្ទូលថា៖ «(ព្រះអង្គជា) ព្រះចន្ទ ព្រះអាទិត្យ សានិ និងកេតុ; ជា ‘គ្រាហៈ’ (រាហុ អ្នកបង្កឲ្យមានគ្រាស) ជាព្រះអម្ចាស់ និងអ្នកអភិរក្សនៃភពទាំងឡាយ ជាអ្នកគួរជ្រើសរើសបំផុត។ (ព្រះអង្គជា) អត្រី ក្នុងរូបនៃឥសីអត្រី; ជាអ្នកគោរពអត្រីយា (អនសូយា ភរិយារបស់អត្រី ក្នុងរូបទុរវាសា); ហើយជាព្រះអង្គគ្មានបាប ដែលបានបាញ់ព្រួញទៅលើយញ្ញពេលមានរូបសត្វក្តាន់លេចឡើង»។
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse teaches reverent recognition of a single supreme/divine principle through many names: cosmic regulators (Sun, Moon, planets) and revered sages are presented as manifestations or epithets, implying that dharma includes honoring the divine presence across cosmic and social orders.
Vāyu enumerates a chain of exalted identifications—Moon, Sun, planetary powers, Atri, and mythic actions like shooting an arrow at a deer-form at a sacrifice—using them as epithets to describe and glorify the subject being praised, emphasizing both cosmic sovereignty and moral blamelessness (anagha).