Shloka 39
Śiva-stavarāja: Upamanyu’s Preface and Initiation of the Śarva-Nāma Enumeration
Anuśāsana-parva 17
महातपा घोरतपा अदीनो दीनसाधक: । संवत्सरकरो मन्त्र: प्रमाणं परमं तप:
mahātapā ghoratapā adīno dīnasādhakaḥ | saṃvatsarakaro mantraḥ pramāṇaṃ paramaṃ tapaḥ ||
ព្រះវាយុមានព្រះបន្ទូលថា៖ «ព្រះអង្គជាតាបសវីដ៏មហិមា មានតបៈដ៏គួរឲ្យខ្លាច—ឧត្តម មិនមែនជាមនុស្សតូចចិត្ត—ជាអ្នកបំពេញបំណងរបស់អ្នកទុក្ខលំបាកដែលមកសុំជ្រកកោន។ ព្រះអង្គជាអ្នកបង្កើតឆ្នាំ ជារូបនៃមន្ត្រ (ដូចជា អូម) ជាមាត្រដ្ឋាននៃអំណាចត្រឹមត្រូវ និងជាតបៈដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់បំផុតផ្ទាល់»។
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse praises an ideal of spiritual greatness: true tapas is not merely self-mortification but a noble power aligned with cosmic order, sacred truth (mantra and pramāṇa), and compassionate responsiveness to those who seek refuge.
Vāyu-deva is speaking in eulogy, describing a supremely exalted being through a chain of epithets—great in austerity, compassionate to the distressed, and identified with cosmic time and sacred authority—thereby establishing that being’s spiritual and moral supremacy.