Shloka 37
Śiva-stavarāja: Upamanyu’s Preface and Initiation of the Śarva-Nāma Enumeration
Anuśāsana-parva 17
सर्वकर्मा स्वयम्भूत आदिरादिकरो निधि: । सहस्राक्षो विशालाक्ष: सोमो नक्षत्रसाधक:
sarvakarmā svayambhūta ādir ādikaro nidhiḥ | sahasrākṣo viśālākṣaḥ somo nakṣatrasādhakaḥ ||
ព្រះវាយុមានព្រះបន្ទូលថា៖ «ព្រះអង្គជាអ្នកប្រតិបត្តិកម្មទាំងអស់ ជាស្វយంభូ—មានដោយខ្លួនឯង និងសម្រេចរួចជានិច្ច; ជាបឋមដើមកំណើត ជាអ្នកបង្កើតដើមដំបូង និងជាគ خزានាអំណាចមិនចេះអស់។ ព្រះអង្គមានព្រះនេត្រពាន់ និងព្រះនេត្រធំទូលាយ; ព្រះអង្គជាសោមៈ—មានរូបជាព្រះចន្ទ—ហើយជាអ្នកថែរក្សា និងរៀបចំលំដាប់នៃផ្កាយទាំងឡាយ»។
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse teaches reverent recognition of the divine as the all-pervading governor of action and cosmic order—self-existent, originative, all-seeing, and sustaining the rhythms of time and the heavens (moon and stars). Ethically, it frames dharma as alignment with a stable, beneficent universal order upheld by the divine.
Vāyu is delivering a hymn of praise, listing epithets that describe the deity’s cosmic functions—creation/origination, inexhaustible power, omniscient vision, and celestial regulation through Soma and the nakṣatras—within the Anuśāsana Parva’s broader didactic setting.