Shloka 32
Śiva-stavarāja: Upamanyu’s Preface and Initiation of the Śarva-Nāma Enumeration
Anuśāsana-parva 17
जटी चर्मी शिखण्डी च सर्वाड्र: सर्वभावन: । हरश्न हरिणाक्षश्न सर्वभूतहर: प्रभु:
jaṭī carmī śikhaṇḍī ca sarvāḍraḥ sarvabhāvanaḥ | haraśna hariṇākṣaśna sarvabhūtaharaḥ prabhuḥ ||
ព្រះវាយុមានព្រះបន្ទូលថា៖ «ព្រះអង្គជាអស្កេតមានសក់ជាចងជតា ពាក់ស្បែកសត្វ និងពាក់កំពូលសក់; ព្រះអង្គសព្វកាលសើមជ្រាបដោយទឹកអភិសេកដ៏បរិសុទ្ធ ហើយជាអ្នកចិញ្ចឹមបំប៉នសកលលោក។ ព្រះអង្គទទួល និង “ស្រូបយក” នូវអ្វីដែលបូជាចំពោះ ហរ (សិវៈ) និងអ្វីដែលបូជាចំពោះ ហរិ (វិស្ណុ)។ ព្រះអង្គជាព្រះអម្ចាស់ដ៏អធិបតី ដែលដកយកសត្វទាំងអស់ត្រឡប់ទៅវិញ នៅចុងកាល»។
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse presents a theological vision of the Supreme as both ascetic and cosmic ruler—one who sustains all beings yet also withdraws them at the end—while implying a unifying reverence that encompasses both Hara (Śiva) and Hari (Viṣṇu).
Vāyu is describing the Lord through a string of epithets: outward marks of asceticism (matted hair, hide-garment, crest) alongside cosmic functions (universal nourishment and final withdrawal), and he frames the deity as one who ‘consumes’ offerings associated with both Śiva and Viṣṇu.