Shloka 31
Śiva-stavarāja: Upamanyu’s Preface and Initiation of the Śarva-Nāma Enumeration
Anuśāsana-parva 17
स्थिर: स्थाणु: प्रभुर्भीम: प्रवरो वरदो वर: । सर्वात्मा सर्वविख्यात: सर्व: सर्वकरो भव:
sthiraḥ sthāṇuḥ prabhur bhīmaḥ pravaro varado varaḥ | sarvātmā sarvavikhyātaḥ sarvaḥ sarvakaro bhavaḥ ||
ព្រះវាយុទេវបានមានព្រះបន្ទូលថា៖ «ព្រះអង្គមានភាពមាំមួន មិនរអិលរអួល មិនរអាក់រអួល ដូចស្ថាណុ; ជាព្រះអម្ចាស់ដ៏អធិបតី។ ព្រះអង្គគួរឲ្យខ្លាចព្រោះជាអ្នកនាំមកនូវការលាយលះ (សំហារ)។ ព្រះអង្គជាអ្នកល្អឥតខ្ចោះបំផុត ជាអ្នកប្រទានពរ ជាព្រះឧត្តម និងគួរឲ្យជ្រើសរើសបំផុត។ ព្រះអង្គជាអាត្មានៅក្នុងសត្វទាំងអស់ ល្បីល្បាញគ្រប់ទីកន្លែង; ព្រះអង្គជាសព្វ—ពាសពេញជាសកលលោក; ព្រះអង្គជាអ្នកបង្កើតសព្វវត្ថុ; ហើយព្រះអង្គគឺ “ភវៈ” ជាប្រភពដែលសត្វទាំងអស់កើតចេញមក»។
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse teaches contemplation of the Divine through a litany of names that express stability, sovereignty, awe-inspiring power, beneficence, omnipresence, and creatorship—encouraging reverence and ethical alignment with the cosmic source and support of all beings.
Vāyu-deva speaks a hymn-like description, enumerating exalted epithets of the Supreme (with Śiva/Bhava resonances), presenting the deity as the world’s support, the granter of boons, the indwelling Self, and the origin of all existence.