Shloka 127
Śiva-stavarāja: Upamanyu’s Preface and Initiation of the Śarva-Nāma Enumeration
Anuśāsana-parva 17
बहुमालो महामाल: शशी हरसुलोचन: । विस्तारो लवण: कूपस्त्रियुग: सफलोदय:
bahumālo mahāmālaḥ śaśī harasulocanaḥ | vistāro lavaṇaḥ kūpas triyugaḥ saphalodayaḥ ||
ព្រះវាយុបានមានព្រះបន្ទូលថា៖ «ព្រះអង្គពាក់កម្រងផ្កាជាច្រើន ពាក់កម្រងដ៏ធំមហិមា; មានពន្លឺទន់ភ្លន់ដូចព្រះចន្ទ និងមានព្រះនេត្រសុភមង្គល។ ព្រះអង្គទូលាយដូចសមុទ្រខ្លាញ់ (លវណ) ជាអណ្ដូងជ្រៅ (អាងស្តុក) ជារូបសភាពនៃយុគបី និងការចុះមកបង្ហាញព្រះអង្គរបស់ព្រះអង្គ គឺផ្លែផ្កាមិនខាន»។
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse teaches devotional recognition of the Divine through epithets: Śiva is portrayed as auspicious, vast, and the deep source of spiritual benefit; his manifestation is not random but ‘fruitful,’ implying that turning to him yields meaningful ethical and spiritual results.
Vāyu is speaking a hymn-like sequence of names/attributes, praising Śiva by describing his adornment, benevolent gaze, cosmic vastness, relation to the yuga-cycles, and the efficacy of his appearance for the welfare of beings.