Shloka 128
त्रिलोचनो विषण्णाड्रो मणिविद्धों जटाधर: । बिन्दुर्विसर्ग: सुमुख: शर: सर्वायुध: सह:
trilocano viṣaṇṇāḍro maṇividdho jaṭādharaḥ | bindur visargaḥ sumukhaḥ śaraḥ sarvāyudhaḥ sahaḥ ||
ព្រះវាយុទេវបានមានព្រះបន្ទូលថា៖ «ព្រះអង្គមានព្រះនេត្របី; អរូបីទាំងស្រុង មិនមានអវយវៈរាងកាយ; ត្រចៀកត្រូវបានចោះសម្រាប់គ្រឿងអលង្ការត្បូង; ព្រះអង្គមានសក់ជាចងជតា។ ព្រះអង្គជាព្រះ ‘បិន្ទុ’ (Bindu) និង ‘វិសರ್ಗ’ (Visarga); មានព្រះមុខស្រស់; ជា ‘ព្រួញ’ ខ្លួនឯង; មានអាវុធគ្រប់ប្រភេទ; និងអត់ធ្មត់អំណត់»។
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse presents a devotional-theological vision in which the supreme deity (identified by Śiva-epithets like ‘Trilocana’ and ‘Jaṭādhara’) transcends form yet pervades all forms—including sacred sound-signs (bindu, visarga) and instruments of power (arrow, all weapons). Ethically, it implies that ultimate authority and refuge lie in the formless-yet-immanent divine, beyond mere external appearances.
Vāyu-deva is reciting a litany of names and attributes—an encomium—describing the deity through paradoxical qualities (formless yet adorned, ascetic yet beautiful) and through symbolic identifications with phonetic markers and weapons, emphasizing omnipresence and supremacy.