Shloka 108
Śiva-stavarāja: Upamanyu’s Preface and Initiation of the Śarva-Nāma Enumeration
Anuśāsana-parva 17
सर्वाशयो दर्भचारी सर्वेषां प्राणिनां पति: । देवदेव: सुखासक्त: सदसत्सर्वरत्नवित्
sarvāśayo darbha-cārī sarveṣāṁ prāṇināṁ patiḥ | deva-devaḥ sukhāsaktaḥ sad-asat-sarva-ratna-vit ||
ព្រះវាយុទេវបានមានព្រះបន្ទូលថា៖ ព្រះអង្គជាទីពឹងផ្អែករបស់សព្វសត្វ; ជាព្រះអង្គដែលទទួលបរិភោគហាវិស្យ (oblation) ដែលដាក់លើស្មៅដರ್ಭ (darbha) ដ៏បរិសុទ្ធ; ជាព្រះម្ចាស់នៃសត្វមានជីវិតទាំងអស់; ជាព្រះនៃព្រះទាំងឡាយ; ស្ថិតនៅក្នុងសុភមង្គលដ៏អតិបរមានៃព្រះសភាពរបស់ព្រះអង្គ; ជាអ្នកដឹងទាំង “មាន” និង “មិនមាន”; និងជាអ្នកស្គាល់រតនៈដ៏មានតម្លៃទាំងអស់។
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse praises the Supreme as the universal refuge and lord, simultaneously present in ritual worship (receiving offerings) and transcendent in nature (abiding in bliss), with complete knowledge of reality and unreality (sat/asat) and of all precious excellences.
Vāyu is speaking a eulogy-like description, listing honorific epithets that define the deity’s sovereignty, ritual accessibility, and metaphysical supremacy—typical of Anuśāsana Parva’s didactic passages on dharma and worship.