Shloka 107
Śiva-stavarāja: Upamanyu’s Preface and Initiation of the Śarva-Nāma Enumeration
Anuśāsana-parva 17
बलवांश्वोपशान्तश्न पुराण: पुण्यचज्चुरी । कुरुकर्ता कुरुवासी कुरुभूतो गुणीषध:
balavān śvopaśāntaś ca purāṇaḥ puṇyacakṣuḥ | īśaḥ kurukartā kuruvāsī kurubhūto guṇauṣadhaḥ ||
ព្រះវាយុទេវបានមានព្រះបន្ទូលថា៖ ព្រះអង្គមានព្រះបលានុភាព និងស្ងប់ស្ងាត់ដ៏ពេញលេញ; ជាព្រះបុរាណបុរស (Purāṇa) ដែលគេអាចដឹងបានដោយបុណ្យកុសល ដូចជា “ភ្នែកនៃធម៌”; ជាព្រះអម្ចាស់ពោរពេញដោយមេត្តាករុណា—ជាអ្នកបង្កើតកុរុក្សេត្រ (Kurukṣetra), ជាអ្នកស្នាក់នៅកុរុក្សេត្រ ហើយជាព្រះអង្គដែលជាកុរុក្សេត្រផ្ទាល់—ដូចឱសថព្យាបាលដែលបង្កើតគុណធម៌ ដូចជា ប្រាជ្ញា និងវិរាគ្យ (ការមិនជាប់ចិត្ត)។
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that the Lord is recognized through virtue (puṇya) and is characterized by power joined with perfect tranquility; devotion to such a being is itself ‘medicinal,’ producing inner virtues like knowledge and dispassion.
Vāyu-deva offers a hymn-like description of the Lord, linking divine qualities to Kurukṣetra—portraying the Lord as its founder, resident, and very essence—thereby elevating the sacred field as a locus of dharma and moral transformation.