Shloka 26
अथेन्द्रस्य महाघोरं सोडसृजच्छत्रुमेव हि
atha indrasya mahāghoraṃ so 'sṛjac chatrum eva hi | agnāv āhutim ādhāya munir indrasya vai ripum || tasya nāma mada iti | sa mukham prasārya tiṣṭhaty āsīt | tasya adhoṣṭhaḥ pṛthivyāṃ saṃspṛṣṭaḥ, ūrdhvoṣṭha ākāśaṃ spṛśati | tasya mukhe sahasraṃ dantāḥ, te ca śata-śata-yojanocchritāḥ | tasya dāḍhā bhīṣaṇā dve-dve-śata-yojanāyāmāḥ | atha devaḥ sendrāḥ sarve tasya jihvā-mūle samāpatanta, yathā mahāsāgare bahavo matsyāḥ timi-nāmnaḥ mahāmatsyasya mukhe patanti ||
ច្យវណៈបាននិយាយថា៖ បន្ទាប់មក មហាមុនីនោះបានចាក់អាហុតិចូលក្នុងភ្លើង ហើយបង្កើតសត្រូវដ៏គួរឱ្យភ័យខ្លាចបំផុតសម្រាប់ឥន្ទ្រា ពិតប្រាកដ—មាននាមថា «មទ» (មោទនភាព/ស្រវឹងអំណាច)។ វាឈរនៅទីនោះ ដោយមាត់បើកធំ៖ បបូរមាត់ក្រោមប៉ះដី ខណៈបបូរមាត់លើប៉ះមេឃ។ ក្នុងមាត់មានធ្មេញមួយពាន់ ដុះខ្ពស់មួយរយយោជន៍ៗ ហើយចង្កូមដ៏សាហាវវែងពីររយយោជន៍។ នៅពេលនោះ ព្រះទាំងអស់ រួមទាំងឥន្ទ្រា ត្រូវបានបង្ខំឱ្យចូលទៅដល់គល់អណ្តាតរបស់វា ដូចត្រីជាច្រើនក្នុងមហាសមុទ្រ ដែលធ្លាក់ចូលមាត់ត្រីយក្សឈ្មោះ «ទីមិ»។
च्यवन उवाच
Educational Q&A
The verse dramatizes mada—intoxication and pride—as a devouring force that can overwhelm even the gods. Ethical strength requires humility and self-restraint; otherwise power itself becomes the cause of downfall.
Cyavana performs a fire-offering and manifests a terrifying being named Mada as Indra’s enemy. Mada’s colossal mouth and teeth are described, and the gods with Indra are shown as being driven into its tongue-root, like fish swallowed by the great sea-creature Timi.