Shloka 47
Śiva-nāmānukīrtana-prastāvaḥ
Prologue to the praise of Śiva and the Upamanyu testimony
बदरीकुन्दपुन्नागैरशोकाम्रातिमुक्तकै: । मधूकै: कोविदारैश्न चम्पकैः पनसैस्तथा
badarīkunda-punnāgair aśokāmrātimuktakaiḥ | madhūkaiḥ kovidāraiś ca campakaiḥ panasaistathā ||
វាសុទេវបានមានព្រះបន្ទូលថា៖ អាស្រមនោះត្រូវបានតុបតែងដោយដើមឈើព្រៃជាច្រើនប្រភេទ ដែលផ្ដល់ទាំងផ្កា និងផ្លែ—បដរី (ជូជូប), កុន្ទ (មល្លិ), ពុន្នាគ, អសោក, ស្វាយ, វល្លិអតិមុកតក, មធូក, កោវិដារ, ចម្បក និងដើមខ្នុរ។ ទីនោះពេញទៅដោយផ្កា ព្រៃព្រឹក្សតូចៗ និងវល្លិឡើង ហើយព្រៃចេកបានបន្ថែមសោភ័ណភាពឲ្យកាន់តែរុងរឿង។ ទិដ្ឋភាពនេះបង្ហាញអាស្រមជាទីកន្លែងនៃសន្តិភាព ការអត់ធ្មត់ និងធម៌—ដែលភាពសម្បូរបែបនៃធម្មជាតិឆ្លុះបញ្ចាំងសណ្តាប់ធ្នាប់ខាងក្នុង និងការបណ្តុះបណ្តាលវិញ្ញាណ។
वासुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse uses the abundance and harmony of an āśrama’s natural setting to evoke dharma: a life ordered by restraint, purity, and spiritual practice. The flourishing trees and creepers function as ethical-symbolic scenery—peaceful surroundings that support right conduct and inner discipline.
Vāsudeva is describing the beauty of a hermitage, listing many flowering and fruit-bearing trees and noting that the area is filled with blossoms, shrubs, and vines, with banana groves enhancing its splendor. It is a descriptive passage establishing a serene setting.