Mohinī-ākhyāna: The Trial of Ekādaśī and the King’s Satya-saṅkalpa
तेनैव सद्यो नृपनाथ लोके सत्कीर्तियुक्तो भव सर्वदैव । विराजयित्वा स्वगुणैर्नृपौघान्करैरिवात्मप्रभवैः खशोभैः ॥ ८१ ॥
tenaiva sadyo nṛpanātha loke satkīrtiyukto bhava sarvadaiva | virājayitvā svaguṇairnṛpaughānkarairivātmaprabhavaiḥ khaśobhaiḥ || 81 ||
その功徳ただ一つによって、王たちの主よ、あなたはこの世において直ちに、常に高き名声を具えるでしょう。自らの徳によって群王を凌駕し、あたかも天空が自らの光より生じた光線によって美しく飾られるがごとく。
Narada
Vrata: none
Primary Rasa: vira
Secondary Rasa: shanta
The verse teaches that a single dharmic, merit-producing act (pūṇya) can quickly establish lasting satkīrti (noble fame), because true radiance comes from inner virtue rather than external power.
Though not explicitly naming bhakti, it reflects a bhakti-aligned ethic: sincere righteous action performed with purity of intent yields enduring auspicious results, and inner devotion manifests outwardly as virtue and reputation.
No specific Vedāṅga (like Vyākaraṇa, Jyotiṣa, or Kalpa) is taught here; the practical takeaway is ethical—cultivating svaguṇa (personal virtues) as the foundation of rajadharma and public welfare.