Shloka 456
अभयं सर्वभूतानां प्रददौ योगमीयिवान् । महाराज! यह कहकर उन्होंने वहाँ अश्वत्थामाका नाम ले-लेकर पुकारा। फिर सारे अस्त्र-शस्त्रोंकी रणभूमिमें फेंककर वे रथके पिछले भागमें जा बैठे। फिर उन्होंने सम्पूर्ण भूतोंको अभयदान दे दिया और समाधि लगा ली
abhayaṁ sarvabhūtānāṁ pradadau yogam īyivān | mahārāja, iti uktvā sa tatra aśvatthāmānam nāma-nāma gṛhītvā papraccha/āhvayat | tataḥ sarvāṇi astrāṇi śastrāṇi ca raṇabhūmau nikṣipya sa rathasya paścād-bhāge upāviśat | punaḥ sa sarvabhūtānām abhaya-dānaṁ kṛtvā samādhiṁ lebhe ||
サンジャヤは言った。「ヨーガに安住するその武人は、あらゆる生きものに無畏を与えた。大王よ、そう言い終えると、彼はアシュヴァッターマンの名を幾度も幾度も呼んだ。ついで武器をことごとく戦場に投げ捨て、戦車の後ろに座した。その後、万有に対して不害と安穏の誓いを広げ、深い三昧に入った。」
संजय उवाच
Educational Q&A
Even amid war, the text highlights a moral pivot: laying down weapons, granting 'abhaya' (fearlessness) to all beings, and entering samadhi. It frames true mastery as inner restraint and universal non-harm, not merely martial power.
After speaking, the warrior repeatedly calls Ashvatthama by name, then discards all weapons onto the battlefield, sits at the back of the chariot, offers fearlessness to all creatures, and enters meditative absorption (samadhi).