Shloka 30
संरब्धश्न॒ शरानस्यन् द्रोणं दुर्वारणं रणे । विवारयिषुराचार्य शरवर्षैरवाकिरत्,फिर क्रोधमें भरकर बाण चलाते हुए उन्होंने रणभूमिमें कठिनतासे रोके जानेवाले ट्रोणाचार्यको रोक देनेकी इच्छासे उन्हें बाणोंकी वर्षाद्वारा ढक दिया
saṃrabdhaḥ śarān asyan droṇaṃ durvāraṇaṃ raṇe | vivārayiṣur ācāryaṃ śaravarṣair avākirat ||
サञ्जयは語った。怒りに燃え、彼は矢を放ち続けた。戦場で抑えがたいドローナを食い止めようとして、師を矢の雨で覆い尽くしたのである。この場面は、戦の激昂の中では、アーチャールヤへの敬意さえも極限まで引き伸ばされ、戦士たちが目前の武の務めと戦略上の必然に従わざるを得ないことを示している。
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the moral pressure of warfare: anger (krodha) drives action, and strategic duty can override customary reverence toward a teacher (ācārya). It implicitly warns how rage narrows judgment and turns even sacred relationships into instruments of conflict.
A warrior, furious, tries to halt Droṇa—who is proving unstoppable in the fight—by unleashing a dense barrage, effectively covering him with a rain of arrows.