ऋषीणां ब्रह्म॒वादानां स्वर्गस्य गमनं प्रति । सुयुद्धेन तत: प्राणानुत्स्रष्टमुपचक्रमे,वे युद्धमें अपने सामने धृष्टद्युम्मको देखकर मन-ही-मन उदास हो गये। साथ ही ब्रह्मवादी महर्षियोंके ब्रह्मलोकमें चलनेके सम्बन्धमें कहे हुए वचनोंका स्मरण करके उन्होंने उत्तम युद्धके द्वारा अपने प्राणोंको त्याग देनेका विचार किया
sañjaya uvāca | ṛṣīṇāṁ brahmavādānāṁ svargasya gamanaṁ prati | suyuddhena tataḥ prāṇān utsraṣṭum upacakrame |
サञ्जयは語った。梵を説く仙人たちが、魂の天界への上昇について述べた言葉を思い起こし、彼は高貴な戦いによって命を捨てる決意をした。戦場で眼前にドリシュタデュムナを見て、彼は内に沈鬱を抱いたが、武人は絶望ではなく志をもって死に臨むべしという理想を堅く守り、最上のあり方—正しき戦い—によって生を脱ぎ捨てようと備えた。
संजय उवाच
The verse frames death in battle as ethically meaningful when aligned with dharma: recalling the seers’ teaching about attaining heaven, the warrior chooses to face death through noble combat rather than through fear or aimlessness.
Sañjaya narrates that, upon seeing Dhṛṣṭadyumna on the battlefield, the warrior becomes inwardly dejected yet, remembering the sages’ words about reaching heaven, he resolves to give up his life through an excellent fight.