तथा मे संख्यया हीनं धान्यं गोजाविकं महत् । भविष्यति कथं हीनं मयाभीष्टैस्तु रक्षितम्
tathā me saṃkhyayā hīnaṃ dhānyaṃ gojāvikaṃ mahat | bhaviṣyati kathaṃ hīnaṃ mayābhīṣṭaistu rakṣitam
Demikian pula simpananku yang besar—gandum dan padi, ternak sapi, serta kawanan kambing dan domba—akan berkurang jumlahnya. Bagaimana mungkin yang dijaga olehku dan orang-orang kepercayaanku menjadi susut demikian?
Unnamed king (rājā) lamenting consequences of a curse (śāpa)
Scene: Granaries and cattle-pens appear in the mind’s eye: heaps of grain, cows and small ruminants; the king fears their dwindling despite prior safeguarding.
Material abundance (grain and cattle) is not ultimate; it can fade when dharma is disrupted and destiny turns.
Not specified in this verse; it functions as narrative context within the larger tīrtha-glorification chapter.
None directly; the verse is descriptive and reflective, not prescriptive.