Sukta 1.32
अहन्नहिं पर्वते शिश्रियाणं त्वष्टास्मै वज्रं स्वर्यं ततक्ष । वाश्रा इव धेनवः स्यन्दमाना अञ्जः समुद्रमव जग्मुरापः ॥
ahann ahiṃ parvate śiśriyāṇaṃ tvaṣṭā asmai vajraṃ svaryaṃ tatakṣa | vāśrā iva dhenavaḥ syandamānā añjaḥ samudram ava jagmur āpaḥ ||
उसने उस साँप को मारा जो पहाड़ी पर छुपा हुआ था। त्वष्टा ने उसके लिए वज्र बनाया जो आसमान जीत सकता है। फिर पानी बहने लगा, जैसे गायें आवाज़ करती हैं। वो सीधा समुंदर में गया।
Answers come straight from the texts, with the shlokas they draw on. Ask in your own words.
A free sign-in with Google or Apple keeps your chat saved across web and the app.