Adhyaya 155: The Efficacy and Sacred Merit of Akrūra Tīrtha

Verse 1

अथाक्रूरतार्थप्रभावः ॥ श्रीवराह उवाच ॥ पुनरन्यत्प्रवक्ष्यामि मर्त्यलोके सुदुर्लभम् ॥ अनन्तं विदितं तीर्थमचलं ध्रुवमव्ययम् ॥

Ab Akrura tirth ki baat karte hain. Varah bhagwan bole. Main ek aur tirth batata hoon. Yeh duniya mein bahut mushkil se milta hai. Iska naam Ananta hai. Yeh hilta nahi, pakka hai, hamesha rahega.

Verse 2

तत्र नित्यं स्थितो देवि लोकानां हितकाम्यया ॥ मां दृष्ट्वा मनुजा देवि मुक्तिभाजो भवन्ति ते ॥

Devi, main wahan hamesha rehta hoon. Logon ki bhalai chahta hoon isliye. Jo log mujhe wahan dekh lete hain, woh mukt ho jaate hain. Unka kaam ho jaata hai.

Verse 3

अयने विषुवे चैव तथा विष्णुपदीषु च ॥ अनन्तं तं समासाद्य मुच्यते सर्वपातकैः ॥

Sankranti aur equinox ke din, aur Vishnupadi ke din bhi. Ananta tirth mein jaake sab paap se chhut jaate ho. Koi bhi paap nahi rehta.

Verse 4

अक्रूरेति च विख्यातं मम क्षेत्रं वसुन्धरे ॥ तत्र स्नात्वा महाभागे राहुग्रस्ते दिवाकरे ॥

Mera kshetra Akrur naam se jaana jaata hai. Surya grahan ke waqt wahan naha do. Bahut achha fal milta hai.

Verse 5

राजसूयाश्वमेधाभ्यां फलं प्राप्नोति मानवः ॥ तीर्थराजं हि चाक्रूरं गुह्यानां गुह्यमुत्तमम् ॥

Rajsuya yagya aur Ashwamedh yagya jaisa fal milta hai. Akrur tirthon ka raja hai. Sabse bada raaz hai yeh.

Verse 6

तत्स्नानात्फलमाप्नोति प्रयागस्नानजं फलम् ॥ अस्मिंस्तीर्थे पुरावृत्तं तच्छृणुष्व वसुन्धरे ॥

Wahan naha ke wahi fal milta hai jo Prayag mein naha ke milta hai. Is tirth mein bahut pehle kya hua tha, suno. Main batata hoon.

Verse 7

नाम्ना तु सुधनो नाम मम भक्तः सदैव हि ॥ धनधान्यसमायुक्तः सुतयुक्तः सदैव हि ॥

Uska naam Sudhana hai. Woh hamesha mera bhakt hai. Uske paas paisa aur anaaj dono hai. Uske bete bhi hai. Isse uska parivar chalta hai.

Verse 8

बन्धुपुत्रकलत्रैश्च गृहे प्रीतिरनुत्तमा ॥ पुत्रदारसमेतस्य मयि भक्तिर्वसुन्धरे ॥

Uske ghar mein apne rishtedaar, bete aur biwi ke saath bahut pyaar hai. Lekin bete-biwi ke saath rehte hue bhi uska mann mere mein laga hai.

Verse 9

गच्छन्ति दिवसास्तस्य मासाः संवत्सरास्तथा ॥ करोति गृहकृत्यानि धनोपायेन नित्यशः ॥

Uske din guzar rahe hain. Mahine aur saal bhi nikal rahe hain. Woh apne ghar ka kaam karta rehta hai. Paisa kamake chalata hai.

Verse 10

नित्यं कालं च कुरुते हरिपूजनमुत्तमम् ॥ पुष्पदीपप्रदानेन चन्दनेन सुगन्धिना ॥

Woh sahi waqt par hamesha Hari ki puja karta hai. Phool aur diya lagata hai. Chandan bhi lagata hai jo mehakta hai.

Verse 11

उपहारॆण दिव्यॆन धूपॆन च सुगन्धिना ॥ एकादश्यां तु कुरुते पक्षयोरुभयोरपि ॥

Woh acche se phool aur agarbatti lagata hai. Har mahine ki Ekadashi ko yeh karta hai. Dono paksh mein, jab chand upar aata hai aur jab neeche jaata hai.

Verse 12

उपवासं तु कुरुते रात्रौ जागरणं तथा ॥ स गच्छति यथाकालमक्रूरं तीर्थमुत्तमम् ॥

Woh vrat rakhta hai aur raat bhar jaagta hai. Sahi time par woh Akrura naam ke tirth ko chala jaata hai, jo bahut accha hai.

Verse 13

तत्रागत्य ममाग्रेऽसौ नृत्यते शुभदर्शनः ॥ सुधनस्तु वणिक्श्रेष्ठः कदाचिद्रात्रिजागरे ॥

Wahan pahunch ke woh mere saamne naachta hai. Uska chehra accha lagta hai. Ek baar raat ko jaagte waqt Sudhana naam ka bada saudagar bhi wahan aaya tha.

Verse 14

चलमानो गृहीतस्तु चरणे ब्रह्मरक्षसा ॥ कृष्णवर्णी महाकाय ऊर्ध्वकेशो भयंकरः ॥

Woh chal raha tha tab ek brahmarakshas ne uska paer pakad liya. Woh kaala rang ka tha, bada sharir wala, baal khade the, aur daravana tha.

Verse 15

पादे गृहीत्वा वसुधे इदं वचनमब्रवीत् ॥

Usne paer pakad ke Vasudhe se yeh baat kahi.

Verse 16

राक्षसोऽहं वणिक्श्रेष्ठ वसामि वनमाश्रितः ॥ त्वामद्य भक्षयिष्यामि तृप्तिं यास्यामि शाश्वतीम् ॥

Usne kaha, main rakshas hoon, tum bade saudagar ho. Main jungle mein rehta hoon. Aaj main tumhe kha jaunga aur pet bhara rahega.

Verse 17

सुधन उवाच ॥ प्रतीक्षस्व क्षणं मेऽद्य दास्यामि तव पुष्कलम् ॥ भक्षयिष्यसि मे गात्रं मिष्टान्नपरिपोषितम् ॥

Sudhan ne kaha, ek minute ruk ja aaj. Main tumhe bahut kuch dunga. Phir tum mera sharir kha lena, maine meetha khana khaya hai isliye poora khilaya hua hai.

Verse 18

जागरं देवदेवस्य कर्तुमिच्छामि राक्षस ॥ मम व्रतं सार्वकाळं यज्जागर्मि हरेः पुरः ॥

Hey rakshas, main bhagwan ke liye jaag raha hoon. Mera vrat hai ki main hamesha Hari ke saamne jaagta rahun.

Verse 19

ततः खादिष्यसे गात्रं विनिवृत्तस्य जागरात् ॥ विष्णुतुष्ट्यै व्रतमिदमारब्धं सर्वकामदम् ॥

Jab main jaagna band kar dunga, tab tum mera sharir kha lena. Yeh vrat Vishnu ko khush karne ke liye shuru kiya hai, aur yeh saari ichcha poori karta hai.

Verse 20

मा कुरु व्रतभङ्गं मे रक्षो नारायणस्य हि ॥ जागरे विनिवृत्ते तु मां भक्षय यथेप्सितम् ॥

Mera vrat mat tod, yeh Narayan ka hai. Jab main jaag ke khatam kar lun, tab mujhe kha lena jaise tum chaho.

Verse 21

सुधनस्य वचः श्रुत्वा ब्रह्मरक्षः क्षुधार्दितः ॥ उवाच मधुरं वाक्यं वणिजं प्रति सादरम् ॥

Sudhan ki baat sun ke, woh Brahmarakshas bhookh se pareshan tha. Usne vyapari se pyaar se kaha, achi baat kahi.

Verse 22

मिथ्या प्रभाषसे साधो त्वं पुनः कथमेष्यसि ॥ को हि रक्षोमुखाद्भ्रष्टो मानुषो यो निवर्तते ॥

Tu jhooth bol raha hai, achha insaan. Tu wapas kaise aayega? Koi insaan jab rakshas ke muh mein gir jaye, woh kabhi wapas nahi aata.

Verse 23

राक्षसस्य वचः श्रुत्वा स वणिग्वाक्यमब्रवीत् ॥ सत्यमूलं जगत्सर्वं सर्वं सत्ये प्रतिष्ठितम् ॥

Rakshas ki baat sun ke saudagar ne kaha. Is duniya ki jaad sach hai. Sab kuch sach pe khada hai.

Verse 24

सिद्धिं लभन्ते सत्येन ऋषयो वेदपारगाः ॥ यद्यहं च वणिक् पूर्वं कर्मणा न हि दूषितः ॥

Sach se hi rishi log safal hote hain, jo Ved ke poore gyaani hain. Main saudagar hoon, aur maine kabhi koi bura kaam nahi kiya.

Verse 25

प्राप्तश्च मानुषो भावो विहितेनान्तरात्मना ॥ शृणु मत्समयं रक्षो येनाहं पुनरागमम् ॥

Mujhe insaan ki zindagi mili hai, kyunki andar se yeh mere liye likha tha. Sun rakshas, main tujhe apni baat batata hoon jisse main wapas aa paunga.

Verse 26

कृत्वा जागरणं तत्र नृत्यं कृत्वा यथासुखम् ॥ पुनरेष्याम्यहं रक्षो नासत्यं विद्यते मयि ॥

Main wahan jaagunga, jo marzi nachunga. Phir wapas aa jaunga, rakshas. Mere mein jhooth nahi hai.

Verse 27

सत्येन दीयते कन्या सत्यं जल्पन्ति ब्राह्मणाः ॥ सत्योत्तीर्णा हि राजानः सत्येन वसुधा धृता ॥

Shaadi mein ladki ko sach mein diye jaate hain. Brahmin log bhi sach bolte hain. Raja log sach pe chalte hain. Dharti bhi sach pe khadi hai.

Verse 28

यमः सत्येन हरति सत्यादिन्द्रो विराजते ॥ तत्सत्यं मम नश्येत यद्यहं नागमे पुनः ॥

Yamraj sach se logon ko le jaata hai. Indra bhi sach se chamakta hai. Agar main wapas nahi aaya to mera sach khatam ho jaye.

Verse 29

परदारांस्तु यो गच्छेत्काममोहप्रपीडितः ।

Jo koi doosre ki biwi ke paas jaata hai, woh apni ichcha aur bhram mein phans jaata hai.

Verse 30

तस्य पापेन लिप्येऽहं यदि नायामि ते पुरः ॥

Agar main tumhare saamne nahi aaya to us paap ka dosh mere upar aaye.

Verse 31

दत्त्वा च भूमिदानं यो ह्यपकारं करोति च ॥ तेन पापेन लिप्येऽहं यद्यहं नागमे पुनः ॥

Jo koi zameen daan karke bhi bura karta hai, uske paap ka dosh mere upar aaye agar main wapas nahi aaya.

Verse 32

पूर्वं भुक्त्वा स्त्रियां यस्तु सुखमाप्य विहृत्य च ॥ द्वेषात्तां यदि चेज्जह्यात्तस्यायं मे भवत्वलम् ॥

Agar koi aadmi aurat ke saath sukh uthata hai, maze karta hai. Phir nafrat mein usko chhod deta hai. Uska poora paap mere upar aana chahiye.

Verse 33

पङ्क्तिभेदं तु यः कुर्यादेकपङ्क्त्याशिनां ध्रुवम् ॥ तस्य पापेन लिप्येऽहं नागन्ता यदि ते पुरः ॥

Jo koi khane ki line mein faad tod karta hai, log jo ek line mein baith ke khate hain. Uske paap ka main zimmedar hoon agar main tumhare saamne nahi aaya.

Verse 34

अमावस्यां महारक्षः श्राद्धं कृत्वा स्त्रियां व्रजेत् ॥ तेन पापेन लिप्येऽहं यद्यहं नागमे पुनः ॥

Amavasya ko jo shraddha karta hai, phir aurat ke paas jaata hai. Us paap ka main zimmedar hoon agar main wapas nahi aaya.

Verse 35

अष्टाष्टमी त्वमावास्या उभे पक्षे चतुर्दशी ॥ अस्नातानां गतिं यास्याम्यहं वै नागमे पुनः ॥

Ashtami, amavasya, aur dono paksh mein chaturdashi. In dinon jo naha nahi, main usi ki tarah ban jaunga agar main wapas nahi aaya.

Verse 36

गुरोर्भ्रातुः सुतस्यापि सख्युर्वै मातुलस्य च ॥ व्यवस्यति च यन्नारी यो मोहेन विमोहितः ॥

Guru ki aurat, bhai ki, bete ki, dost ki, ya mama ki. Jo bhi pagal ho ke unke baare mein galat sochta hai.

Verse 37

तस्य पापेन लिप्येऽहं यद्यहं नागमे पुनः ॥ यस्तु कन्यां सकृद्दत्त्वा अन्यस्मै चेत्पुनर्ददेत ॥

Agar main wapas nahi aaya to mujhe us paap ka dosh lage. Jis kisi ne ek baar kanya di, aur phir doosre ko de de.

Verse 38

तेन पापेन लिप्येऽहं यद्यहं नागमे पुनः ॥ राजयाजकयाज्याश्च ये च वै ग्रामयाजकाः ॥

Agar main wapas nahi aaya to mujhe us paap ka dosh lage. Raja ke purohit, unke sahayak, aur gaon ke purohit bhi ismein shamil hain.

Verse 39

तेषां पापेन लिप्येऽहं यद्यहं नागमे पुनः ॥ ब्रह्मघ्ने च सुरापे च चोरे भग्नव्रते शठे ॥

Agar main wapas nahi aaya to mujhe unke paap ka dosh lage. Brahmin ke hatyare, sharab peene wale, chor, vrat todne wale, aur dhokebaaz log.

Verse 40

या गतिस्तां प्रपद्येऽहं यद्यहं नागमे पुनः ॥ श्रीवराह उवाच ॥ सुधनस्य वचः श्रुत्वा सन्तुष्टो ब्रह्मराक्षसः ॥

Agar main wapas nahi aaya to mujhe wahi haal ho. Shri Varaha ne kaha, Sudhan ki baat sun ke brahmarakshas khush ho gaya.

Verse 41

उवाच मधुरं वाक्यं गच्छ शीघ्रं नमोऽस्तु ते ॥ ब्रह्मराक्षसमुक्तोऽसौ वणिक् तु दृढनिश्चयः ॥

Usne pyaar se kaha, jaldi jao, main tumhe pranam karta hoon. Brahmarakshas se chhut ke woh saudagar bhi apna faisla pakka rakhta tha.

Verse 42

पुनर्नृत्यति चैवाग्रे मम भक्तो व्यवस्थितः ॥ अथ प्रभातसमये नृत्यचित्तोऽति कोविदः ॥

Phir se woh mere saamne naachne laga, bilkul mere bhakt ki tarah. Subah hone par bhi uska mann naach mein hi laga tha. Woh naachne mein bahut expert tha.

Verse 43

पुनः पुनर्वै उच्चार्य नमो नारायणाय च ॥ निवृत्ते जागरे सोऽथ कालिन्दीसलिलाप्लुतः ॥

Woh baar-baar Narayan ko namaste bolta raha. Jab uski raat ki jaagran khatam hui, toh woh Kalindi nadi mein gaya aur naha liya.

Verse 44

दृष्ट्वा मां दिव्यरूपं तु गतोऽसौ मथुरां पुरीम् ॥ दृष्टश्चाग्रे त्वहं तेन पुरुषो दिव्यरूपवान् ॥

Usne mujhe ek alag roop mein dekha, bhagwan jaisa. Phir woh Mathura shehar chala gaya. Wahan usne mujhe phir se dekha, main ek insaan ki shakal mein tha, par bhagwan jaisa.

Verse 45

स च पृष्टो मया देवि क्व भवान्प्रस्थितो द्रुतम् ॥ पुरुषस्य वचः श्रुत्वा सुधनो वाक्यमब्रवीत् ॥

Maine usse poocha, Devi, itni jaldi kahan ja rahe ho? Woh aadmi jo kuchh bol raha tha, woh sun ke Sudhan ne jawab diya.

Verse 46

जीवतो धर्ममाहात्म्यं मृते धर्मः कुतो यशः ॥ पुरुषस्य वचः श्रुत्वा स वणिग्वाक्यमब्रवीत् ॥ (५१) ॥ तत्र सत्यं वदिष्यामि यास्ये राक्षससन्निधौ ॥ आगतोऽहं महाभाग नर्तयित्वा यथासुखम् ॥

Jab insaan zinda hai, tabhi dharam ka matlab samajh aata hai. Marne ke baad dharam ka kya faayda, koi naam bhi nahi rehta. Us aadmi ki baat sun ke saudagar ne kaha, Main sach bataunga. Main us rakshas ke paas jaunga. Main aa gaya hoon, bade aadmi, jaise mann tha waise naach ke.

Verse 47

विष्णवे लोकनाथाय चागतो हरिजागरात् ॥ इदं शरीरं मे रक्षो भक्षयस्व यथेप्सितम्

Main Hari ke liye jaagra karke aaya hoon. Ab main Vishnu ke paas aaya hoon, jo sab duniya ka malik hai. Ae rakshas, mera yeh sharir kha ja. Jaise tera dil chahe waise kha.

Verse 48

यथान्यायं विधानॆन यथा वा तव रोचते ॥ नोक्तपूर्वं मया।असत्यं कदाचिदपि राक्षस

Jo sahi hai waise karo, ya jaise tujhe achha lagta hai waise. Main kabhi jhooth nahi bolta. Aaj tak kabhi nahi bola, ae rakshas.

Verse 49

तेन सत्येन मां भुङ्क्ष्व ब्रह्मराक्षस दारुण ॥ वणिजस्तु वचः श्रुत्वा ततोऽसौ ब्रह्मराक्षसः

Agar main sach bol raha hoon, toh mujhe kha ja, ae brahma-rakshas. Yeh sunke us dukaandaar ki baat, woh brahma-rakshas bola.

Verse 50

उवाच मधुरं वाक्यं सुधनं तदनन्तरम् ॥ साधु तुष्टोऽस्मि भद्रं ते सत्यं धर्मश्च पालितः

Usne Sudhan se achi baat kahi. Bola, shabash, main khush hoon. Tumhara bhalaa ho. Tumne sach bola aur dharam nibhaaya.

Verse 51

वणिक् त्वं चातिविज्ञस्तु यस्य ते गतिरीदृशी ॥ जागरस्य समस्तस्य मम पुण्यं प्रयच्छ वै

Dukaandaar, tum bahut samajhdaar ho. Tumne jo kiya woh bahut bada kaam hai. Jo punya maine poore jaagra mein kamaya hai, woh mujhe de do.

Verse 52

सत्यपुण्यप्रभावेन यथाहं मुक्तिमाप्नुयाम् ॥ सुधन उवाच॥ नाहं दास्यामि ते पुण्यं नृत्यस्य नरभोजन

Main sach aur punya ki taakat se mukt paaonga. Sudhan ne kaha, main tumhe apna punya nahi dunga. Hey naachne wale, insaan khane wale.

Verse 53

अर्द्धं वाथ समस्तं वा प्रहरं चार्द्धमेव वा ॥ सुधनस्य वचः श्रुत्वा अब्रवीद्ब्रह्मराक्षसः

Aadha do ya poora. Raat ka ek pahar ya aadha pahar. Sudhan ki baat sun ke brahma-rakshas bola.

Verse 54

केन त्वं कर्मदोषेण राक्षसत्वमुपागतः ॥ यत्ते गुह्यं महाभाग सर्वं तत्कथयस्व मे

Kaunse karam ki galti se tum rakshas ban gaye? Jo bhi baat chhupi hai, sab mujhe bata do.

Verse 55

सुधनस्य वचः श्रुत्वा विहसित्वाह राक्षसः ॥ किं त्वं मां च विजानासि प्रतिवासी ह्यहं तव

Sudhan ki baat sun ke rakshas hasa aur bola. Kya tum mujhe pehchante nahi? Main tumhara padosi hoon.

Verse 56

अग्निदत्तस्तु वै नाम छान्दसो ब्राह्मणोत्तमः ॥ इष्टकांस्तु हरन्नित्यं परकीयांश्च सर्वदा

Mera naam Agnidatta tha. Main ek achha brahmin tha. Par main roz doosron ki eent churata tha.

Verse 57

मृतस्सुगृहकामेन राक्षसत्वमुपागतः ॥ मया त्वं हि यथा प्राप्त उपकारं कुरुष्व मे ॥

Main mar gaya tha aur achha ghar chahata tha. Isliye main rakshas ban gaya. Ab tu mere paas aa gaya hai, toh mera kuch bhala kar de.

Verse 58

एकविश्रामपुण्यं मे देहि त्वं वणिगुत्तम ॥ कृपया तु समायुक्तो वणिग्वचनमब्रवीत् ॥

Bolia, bade saudagar, mujhe ek din ki punya de de. Saudagar ko uspar daya aayi aur usne bola.

Verse 59

साधु राक्षस दत्तं ते एकनृत्यं मया तव ॥ एकनृत्यप्रभावेण राक्षसो मुक्तिमागतः ॥

Saudagar ne kaha, shabash rakshas, maine tere liye ek naach de diya. Us ek naach ki wajah se rakshas mukt ho gaya.

Verse 60

श्रीवराह उवाच ॥ सुधनस्तु ततो देवि विश्वरूपं जनार्दनम् ॥ अग्रतस्तु स्थितं देवं दृष्ट्वाऽसौ धरणीं गतः ॥

Varaha Bhagwan ne kaha, Devi, phir Sudhana ne dekha. Janardan uske saamne khada tha, poora brahmand jaisa roop. Woh dekh ke woh zameen par gir gaya.

Verse 61

उवाच मधुरं वाक्यं देवदेवो जनार्दनः ॥ चतुर्भुजो दिव्यतनुः शङ्खचक्रगदाधरः ॥

Janardan, bhagwanon ke bhagwan, usne pyari baat kahi. Uske chaar haath the, chamakdaar shareer, haath mein shankh, chakra aur gada thi.

Verse 62

विमानवरमारुह्य मम लोकं व्रजस्व च ॥ इत्युक्त्वा माधवो देवस्तत्रैवान्तरधीयत ॥

Bhagwan ne kaha, is viman par baitho aur mere paas aao. Yeh keh ke Madhav wahi gayab ho gaye.

Verse 63

एष तीर्थप्रभावो वै कथितस्ते वसुन्धरे ॥ अक्रूराच्च परं तीर्थं न भूतं न भविष्यति ॥

Vasundhare, maine tumhe bataya ki is teerth mein kya taakat hai. Akrur ka teerth sabse bada hai, aisa pehle bhi nahi tha aur aage bhi nahi hoga.

Verse 64

तस्य तीर्थप्रभावेण सुधनो मुक्तिमाप्तवान् ॥ द्वादशी शुक्लपक्षे तु कुमुदस्य च वा भवेत् ॥

Us teerth ki taakat se Sudhan ko mukti mil gayi. Yeh baat Kartik mahine ki shukla paksh ki dwadashi ko bhi keh sakte hain.

Verse 65

तस्मिन्स्नातस्य वसुधे राजसूयफलṃ भवेत् ॥ कार्त्तिकीं समनुप्राप्य तत्तीर्थे तु वसुन्धरे ॥

Vasudhe, jo wahan nahaata hai usko Rajasuya yagya ka phal milta hai. Aur jab Kartik mahina aata hai, us waqt bhi us teerth par nahaana bahut achha hai.

Verse 66

वृषोत्सर्गं नरः कुर्वंस्तारयेत्सकुलोद्भवान् ॥ श्राद्धं यः कुरुते सुभ्रु कार्तिक्यां प्रयतो नरः ॥

Jo insaan bail ko chhod deta hai, woh apne poore khandan ko tar deta hai. Aur jo Kartik mein shraddh karta hai, uska bada punya hota hai.

Verse 67

पितरस्तारितास्तेन सदैव प्रपितामहाः

Usne pitron ko bacha liya. Bade-bade dada-paradada bhi uske wajah se mukt hue.

Verse 68

मानकूटं तुलाकूटं न करोति स कर्हिचित् ॥ एवं च वसतस्तस्य बहवो वत्सरा गताः

Woh kabhi naap mein dhokha nahi karta. Tolne mein bhi kabhi galat kaam nahi karta. Aise hi woh rehta raha aur kaafi saal bit gaye.

Verse 69

तत्र जागरणं कृत्वा प्रभाते तव सन्निधौ ॥ आगमिष्याम्यहं शीघ्रमादित्योदयनं प्रति

Main wahan jaagunga poora raat. Subah hote hi tumhare paas aaunga. Sooraj nikalne ke waqt jaldi aa jaunga.

Verse 70

स्वर्गमिच्छन्ति सत्येन मोक्षः सत्येन लभ्यते ॥ सत्येन सूर्यस्तपति सोमः सत्येन राजते

Jo log sach bolte hain woh swarg jaana chahte hain. Sach se hi moksh milta hai. Sooraj sach ki wajah se garmi deta hai. Chaand sach ki wajah se chamakta hai.

Verse 71

अभिगच्छति मन्दात्मा तत्पापं मे भवेत् तदा ॥ राजपत्नीं ब्रह्मपत्नीं विधवां योऽभिगच्छति

Jo koi bhi bewakoof insaan unke paas jaaye, uska paap mere upar aayega. Raja ki patni, brahman ki patni ya vidhwa, kisi bhi aurat ke paas jaana paap hai.

Verse 72

अहं गच्छामि त्वरितो ब्रह्मराक्षससन्निधौ ॥ निवारयामास तदा न गन्तव्यं त्वयानघ

Main jaldi-jaldi ja raha hoon Brahmarakshas ke paas. Usne mujhe roka aur bola, tum mat jao, tum koi dosh nahi ho.

Verse 73

एकनृत्यस्य मे पुण्यं दद त्वं वणिगुत्तम ॥ सुधन उवाच ॥ नाहं दास्यामि ते पुण्यं यथोक्तं च समाचर

Usne kaha, mujhe ek naach ka punya de de, tu bada saudagar hai. Sudhan ne kaha, main apna punya nahi dunga. Jo karna hai woh kar.

Verse 74

सुधनः सशरीरोऽपि सकुटुम्बो दिवं ययौ ॥ विमानवरमारुह्य विष्णोर्लोकं जगाम ह

Sudhan apne shareer ke saath, apne poore parivar ke saath swarg chala gaya. Ek bada viman pe baith ke Vishnu ke dham pahunch gaya.