Adhyaya 52
Purva BhagaSecond QuarterAdhyaya 5296 Verses

Vyākaraṇa-saṅgraha: Pada–Vibhakti–Kāraka–Lakāra–Samāsa

सनन्दन नारद को वेद-व्याख्या के ‘मुख’ रूप व्याकरण का संक्षिप्त पाठ्यक्रम सुनाते हैं। वे सुप्/तिङ्-प्रत्ययान्त को ‘पद’ और ‘प्रातिपदिक’ की परिभाषा बताते हैं तथा सात विभक्तियों का कारकों से संबंध (कर्म, करण, सम्प्रदान, अपादान, सम्बन्ध/षष्ठी, अधिकरण) समझाते हैं, साथ ही रक्षण आदि प्रसंगों में अपादान के विशेष प्रयोग और अव्ययों से द्वितीया/पञ्चमी के नियमन जैसे अपवाद भी बताते हैं। ‘उप’ आदि उपसर्गों के अर्थ और नमः, स्वस्ति, स्वाहा आदि के साथ चतुर्थी-प्रयोग का निर्देश आता है। फिर क्रिया-प्रणाली में पुरुष, परस्मैपद/आत्मनेपद, दस लकारों का उपयोग (मा स्म + लुङ्, आशीर्वाद में लोट्/लिङ्, परोक्ष भूत में लिट्, भविष्य में लृट्/लृङ्), गण, तथा णिज्, सन्नन्त, यङ्-लुक आदि धातु-प्रक्रियाएँ और कर्तृत्व व सकर्मक-अकर्मक भाव का विवेचन होता है। अंत में समास (अव्ययीभाव, तत्पुरुष, कर्मधारय, बहुव्रीहि), तद्धित-प्रत्यय, शब्द-सूचियाँ दी जाती हैं और संयुक्त दिव्य नामों (राम–कृष्ण) में एक ही ब्रह्म की एक ही भक्ति-पूजा का निष्कर्ष बताया जाता है।

Shlokas

Verse 1

सनंदन उवाच । अथ व्याकरणं वक्ष्ये संक्षेपात्तव नारद । सिद्धरूपप्रबंधेन मुखं वेदस्य सांप्रतम् ॥ १ ॥

सनन्दन बोले—हे नारद, अब मैं तुम्हें संक्षेप में व्याकरण बताऊँगा, सिद्ध रूपों के सुव्यवस्थित प्रबंध के द्वारा; क्योंकि इस समय यह वेद का मुख, अर्थात् प्रवेश-द्वार है।

Verse 2

सुप्तिङंतं पदं विप्र सुपां सप्त विभक्तयः । स्वौजसः प्रथमा प्रोक्ता सा प्रातिपदिकात्मिका ॥ २ ॥

हे विप्र, ‘पद’ वही है जो सुप् या तिङ् प्रत्यय पर समाप्त हो। सुप्-प्रत्ययों से सात विभक्तियाँ होती हैं। ‘सु–औ–जस्’ को प्रथमा विभक्ति कहा गया है, और वह प्रातिपदिक (नाम-प्रकृति) पर आश्रित है।

Verse 3

संबोधने च लिंगादावुक्ते कर्मणि कर्तरि । अर्थवत्प्रातिपदिकं धातुप्रत्ययवर्जितम् ॥ ३ ॥

संबोधन में तथा जहाँ लिंग आदि का बोध हो, और कर्म या कर्ता के अर्थ में जो प्रयुक्त हो—वह अर्थवान् ‘प्रातिपदिक’ कहलाता है, जो धातु और प्रत्यय से रहित होता है।

Verse 4

अमौसशो द्वितीया स्यात्तत्कर्म क्रियते च यत् । द्वितीया कर्मणि प्रोक्तान्तरांतरेण संयुते ॥ ४ ॥

‘अम्, औ, शस्’ आदि से द्वितीया विभक्ति होती है। जिसके लिए क्रिया की जाती है वही कर्म है; द्वितीया को कर्मवाचक कहा गया है, बीच में अन्य पद आ जाने पर भी।

Verse 5

टाभ्यांभिसस्तृतीया स्यात्करणे कर्तरीरिता । येन क्रियते तत्करणं सः कर्ता स्यात्करोति यः ॥ ५ ॥

‘टा, भ्याम्, भिस्’ से तृतीया विभक्ति होती है; यह करण के अर्थ में और कहीं-कहीं कर्ता के अर्थ में भी कही गई है। जिससे क्रिया होती है वह करण है; जो करता है वही कर्ता है।

Verse 6

ङेभ्यांभ्यसश्चतुर्थो स्यात्संप्रदाने च कारके । यस्मै दित्सा धारयेद्वै रोचते संप्रदानकम् ॥ ६ ॥

‘ङे, भ्याम्, भ्यस्’ से चतुर्थी विभक्ति होती है; यह ‘संप्रदान’ कारक में प्रयुक्त होती है। जिसे देने की इच्छा हो या जिसके लिए कार्य किया जाए—वही संप्रदान कहलाता है।

Verse 7

पंचमी स्यान्ङसिभ्यांभ्यो ह्यपादाने च कारके । यतोऽपैति समादत्ते अपदत्ते च यं यतः ॥ ७ ॥

‘ङसि, भ्याम्, भ्यः’ से पञ्चमी विभक्ति होती है; यह ‘अपादान’ कारक में आती है। जिससे कोई वस्तु अलग होती है, जिससे ली जाती है, और जिससे प्राप्त की जाती है—वह अपादान कहलाता है।

Verse 8

ङसोसामश्च षष्ठी स्यात्स्वामिसंबंधमुख्यके । ङ्योस्सुपः सप्तमी तु स्यात्सा चाधिकरणे भवेत् ॥ ८ ॥

ङस् और ओसाम् प्रत्ययों से बताई गई विभक्ति षष्ठी (सम्बन्ध/षष्ठी) है, जो मुख्यतः स्वामी और स्वत्व (अधिकार व वस्तु) के सम्बन्ध को प्रकट करती है। ङ्योस् और सुप् प्रत्ययों से बताई गई विभक्ति सप्तमी (अधिकरण) है, जो आधार-स्थान में स्थित होने का बोध कराती है।

Verse 9

आधारे चापि विप्रेंद्र रक्षार्थानां प्रयोगतः । ईप्सितं चानीप्सितं यत्तदपादानकं स्मृतम् ॥ ९ ॥

हे विप्रश्रेष्ठ! व्यवहार में, आधार के विषय में भी, जब रक्षा के लिए किसी का प्रयोग होता है—चाहे वह इष्ट हो या अनिष्ट—तो वही ‘अपादान’ (पंचमी-सम्बन्ध) माना गया है।

Verse 10

पंचमी पर्यणङ्योगे इतरर्तेऽन्यदिङ्मुखे । एतैर्योगे द्वितीया स्यात्कर्मप्रवचनीयकैः ॥ १० ॥

‘पर्यणङ्’ के योग में ‘इतरत्र/वर्जन’ (अर्थात् ‘इसके सिवा/छोड़कर’) के अर्थ में, तथा अन्य दिशा की ओर उन्मुख होने पर पंचमी विभक्ति होती है। परन्तु जब ये कर्म-प्रवचनीय के रूप में प्रयुक्त हों, तब द्वितीया विभक्ति होती है।

Verse 11

लक्षणेत्थंभूतोऽभिरभागे चानुपरिप्रति । अंतरेषु सहार्थे च हीने ह्युपश्च कथ्यते ॥ ११ ॥

‘उप’ शब्द लक्षण (संकेत), इत्थंभूत (ऐसा होना), ‘अभि’ (निकट/की ओर), तथा भाग (अंश) के अर्थ में कहा गया है; और ‘अनु, परि, प्रति’ के अर्थों में भी। आगे ‘अन्तर’ (बीच/भीतर), ‘सह’ (साथ), तथा ‘हीन’ (कमी/न्यूनता) के अर्थ में भी ‘उप’ का प्रयोग बताया गया है।

Verse 12

द्वितीया च चतुर्थी स्याञ्चेष्टायां गतिकर्मणि । अप्राणिषु विभक्ती द्वे मन्यकर्मण्यनादरे ॥ १२ ॥

चेष्टा (प्रयत्न) के भाव में तथा गति/कर्मवाचक क्रियाओं में द्वितीया और चतुर्थी—दोनों विभक्तियाँ हो सकती हैं। निर्जीव पदार्थों के साथ भी ये दोनों विभक्तियाँ प्रयुक्त होती हैं, विशेषतः ‘मन्य’ (मानना/समझना) के कर्म में और अनादर (उपेक्षा) के अर्थ में।

Verse 13

नमःस्वस्तिस्वधास्वाहालंवषड्योग ईरिता । चतुर्थी चैव तादर्थ्ये तुमर्थाद्भाववाचिनः ॥ १३ ॥

“नमः, स्वस्ति, स्वधा, स्वाहा, अलम्” तथा “वषट्” आदि शब्द दत्वर्थ में चतुर्थी विभक्ति का विधान करते हैं। ‘उसके लिए’ (तादर्थ्य) में भी चतुर्थी होती है, और धातु से बना ‘-तुम्’ प्रत्यय इच्छित कर्म-भाव को प्रकट करता है।

Verse 14

तृतीया सहयोगे स्यात्कुत्सितेंऽगे विशेषणे । काले भावे सप्तमी स्यादेतैर्योगे च षष्ठ्यपि ॥ १४ ॥

तृतीया विभक्ति ‘सहयोग’ (साथ होने) के अर्थ में होती है; निंदित अंग/अवयव के प्रसंग में तथा उस पर विशेषण लगाने पर भी तृतीया आती है। काल और भाव/अवस्था बताने में सप्तमी होती है, और ऐसे ही योगों में कहीं-कहीं षष्ठी भी प्रयुक्त होती है।

Verse 15

स्वामीश्वरोधिपतिभिः साक्षिदायादसूतकैः । निर्धारणे द्वे विभक्ती षष्टी हेतुप्रयोगके ॥ १५ ॥

‘स्वामी, ईश्वर, अधिपति, साक्षी, दायाद, सूतक’ आदि शब्दों के साथ ‘निर्धारण’ (विशेष रूप से निर्दिष्ट करने) में दो विभक्तियाँ चलती हैं; परंतु कारण (हेतु) के प्रयोग में षष्ठी विभक्ति का विधान है।

Verse 16

स्मृत्यर्थकर्मणि तथा करोतेः प्रतियत्नके । हिंसार्थानां प्रयोगे च कृतिकर्मणि कर्तरि ॥ १६ ॥

स्मरण के लिए किए गए कर्म में, तथा ‘कृ’ धातु के उस प्रयोग में जहाँ विशेष प्रयत्न का बोध हो; और हिंसा-अर्थक प्रयोगों में; तथा कर्ता के संकल्पित उपक्रम से सिद्ध होने वाले कर्म में—कर्ता ही अधिकृत (कर्तृत्व-स्थान) समझा जाता है।

Verse 17

न कर्तृकर्मणोः षष्टी निष्टादिप्रतिपादिका । एता वै द्विविधा ज्ञेयाः सुबादिषु विभक्तिषु । भूवादिषु तिङतेषु लकारा दश वै स्मृताः ॥ १७ ॥

षष्ठी विभक्ति कर्ता और कर्म का बोध नहीं कराती; वह ‘निष्ठा’ आदि कृदन्तार्थों का प्रतिपादन करती है। इस प्रकार ‘सुब्’ आदि नाम-प्रत्ययों में विभक्तियाँ दो प्रकार की जाननी चाहिए; और ‘भू’ आदि धातुओं से बने तिङन्तों में दस लकार स्मरण किए गए हैं।

Verse 18

तिप्त संतीति प्रथमो मध्यमः सिप्थस्थोत्तमः । मिव्वस्मसः परस्मै तु पादानां चा मपनेदम् ॥ १८ ॥

‘तिप्त’ और ‘संतीति’—ये क्रमशः प्रथम और मध्यम रूप माने जाएँ; ‘सिप्थस्थ’ उत्तम (अन्तिम) रूप है। परस्मैपद में पादान्त/प्रत्यय-भागों का लोप भी होता है—यही नियम कहा गया है॥

Verse 19

त आतेंऽते प्रथमो मध्वः से आथे ध्वे तथोत्तमः । ए वहे मह आदेशा ज्ञेया ह्यन्ये लिङादिषु ॥ १९ ॥

प्रथम समूह में ‘त, आते, ंते’ प्रत्यय हैं; फिर ‘से, आथे’ और ‘ध्वे’ उत्तम है। इसी प्रकार ‘ए, वहे, मह’ ये आदेश-रूप जानने चाहिए; तथा लिङ्ग आदि विषयों में अन्य रूप भी समझने योग्य हैं॥

Verse 20

नाम्नि प्रयुज्यमाने तु प्रथमः पुरुषो भवेत् । मध्यमो युष्मदि प्रोक्त उत्तमः पुरुषोऽस्मदि ॥ २० ॥

जब नाम (कर्ता रूप में) प्रयुक्त हो, तब उसे प्रथम पुरुष माना जाता है। ‘युष्मद्’ रूप मध्यम पुरुष कहा गया है, और ‘अस्मद्’ रूप उत्तम पुरुष (आत्मवाचक) माना गया है॥

Verse 21

भूवाद्या धातवः प्रोक्ताः सनाद्यन्तास्तथा ततः । लडीरितो वर्तमाने भूतेऽनद्यतने तथा ॥ २१ ॥

‘भू’ आदि धातु कहे गए हैं, और ‘सन’ आदि प्रत्ययों से युक्त धातु भी। इसके बाद वर्तमान काल में ‘लट्’ लकार विहित है, और अनद्यतन भूत (निकट भूत) में भी॥

Verse 22

मास्मयोगे च लङ् वाच्यो लोडाशिषि च धातुतः । विध्यादौ स्यादाशिषि च लिङितो द्विविधो मुने ॥ २२ ॥

हे मुने! ‘मा स्म’ के योग में ‘लङ्’ का प्रयोग करना चाहिए; और आशीर्वाद (आशिष्) में धातु से ‘लोट्’ होता है। विधि आदि में तथा आशीर्वादार्थ में ‘लिङ्’ भी होता है—इस प्रकार ‘लिङ्’ दो प्रकार का है॥

Verse 23

लिडतीते परोक्षे स्यात् श्वस्तने लुङ् भविष्यति । स्यादनद्यतने लृटू च भविष्यति तु धातुतः ॥ २३ ॥

परोक्ष भूत कर्म में ‘लिट्’ का प्रयोग होता है; और कल होने वाले कर्म में ‘लुङ्’ लगाया जाता है। इसी प्रकार अनद्यतन भविष्यत् में धातु के अनुसार ‘लृट्’ और ‘लृङ्’ भी प्रयुक्त होते हैं।

Verse 24

भूते लुङ् तिपस्यपौ च क्रियायां लृङ् प्रकीर्तितः । सिद्धोदाहरणं विद्धि संहितादिपुरः सरम् ॥ २४ ॥

भूतकाल की क्रिया में ‘लुङ्’ लकार तथा ‘तिप्, तस्, झि’ आदि प्रत्यय बताए गए हैं। शर्त्यर्थ/संभाव्य क्रिया में ‘लृङ्’ लकार कहा गया है। संहिता आदि व्याकरण-उपदेश से संक्षेप में यह सिद्ध उदाहरण जानो।

Verse 25

दंडाग्रं च दधीदं च मधूदकं पित्रर्षभः । होतॄकारस्तथा सेयं लांगलीषा मनीषया ॥ २५ ॥

हे पितृश्रेष्ठ! ‘दण्डाग्र’, ‘दधीद’ और ‘मधूदक’—ये (पद) हैं। इसी प्रकार ‘होतृकार’ तथा यह ‘लांगलीषा’ भी मननशील विवेक से समझी जाती है।

Verse 26

गंगोदकं तवल्कार ऋणार्णं च मुनीश्वर । शीतार्तश्च मुनिश्रेष्ट सेंद्रः सौकार इत्यपि ॥ २६ ॥

हे मुनीश्वर! ‘गंगोदक’, ‘तवल्कार’ (वल्कल-वस्त्र) और ‘ऋणार्ण’ (ऋण-भार) (ये पद हैं)। हे मुनिश्रेष्ठ! ‘शीतार्त’, ‘सेंद्र’ तथा ‘सौकार’ भी (उल्लिखित) हैं।

Verse 27

वध्वासनं पित्रर्थो नायको लवणस्तथा । त आद्या विष्णवे ह्यत्र तस्मा अर्घो गुरा अधः ॥ २७ ॥

यहाँ ‘वध्वासन’, ‘पितृ-अर्थ’ कर्म, ‘नायक’ तथा ‘लवण’—ये सब पहले विष्णु को अर्पित करने योग्य हैं। इसलिए अर्घ्य को गुरुत्व और आदर सहित नीचे स्थापित करना चाहिए।

Verse 28

हरेऽव विष्णोऽवेत्येषादसोमादप्यमी अधाः । शौरी एतौ विष्णु इमौ दुर्गे अमू नो अर्जुनः ॥ २८ ॥

“हरे!” और “हे विष्णु!”—यह रक्षात्मक उच्चारण है। सोम-लोक से भी और अधो-लोकों से भी, शौरी और विष्णु—ये दोनों हमारी रक्षा करें। दुर्गति और संकट में ये दोनों हमें सुरक्षित रखें; और वीर अर्जुन भी हमारे रक्षक हों।

Verse 29

आ एवं च प्रकृत्यैते तिष्टंति मुनिसत्तम । षडत्र षण्मातरश्च वाक्छुरो वाग्धस्रिथा ॥ २९ ॥

इस प्रकार, हे मुनिश्रेष्ठ, ये सब अपनी-अपनी प्रकृति में स्थिर रहते हैं। यहाँ छह हैं—अर्थात् षण्मातराएँ; और वाक् तथा श्रोत्र की शक्तियाँ भी, उच्चरित ध्वनि के आधार रूप में स्थित हैं।

Verse 30

हरिश्शेते विभुश्चिंत्यस्तच्छेषो यञ्चरस्तंथा । प्रश्नस्त्वथ हरिष्षष्ठः कृष्णष्टीकत इत्यपि ॥ ३० ॥

वह ‘हरि’ कहलाते हैं क्योंकि वे शयन करते हैं; वे सर्वव्यापी प्रभु हैं, ध्यान के योग्य। वे ‘शेष’ भी कहे जाते हैं और सर्वत्र विचरने वाले भी। उन्हें ‘प्रश्न’ भी कहा गया है; ‘हरि-षष्ठ’ भी; तथा ‘कृष्ण-ष्टीकत’ भी।

Verse 31

भवान्षष्ठश्च षट् सन्तः षट्ते तल्लेप एव च । चक्रिंश्छिंधि भवाञ्छौरिर्भवाञ्शौरिरित्यपि ॥ ३१ ॥

“आप छठे हैं; छह ‘संत’ हैं; और आपके लिए ‘षट्-लेप’ (छः प्रकार का तिलक/अभिषेक-चिह्न) भी है।” चक्रधारी होकर शत्रुओं को काट डालिए। आप शौरी हैं—और शौरी नाम से ही प्रसिद्ध हैं।

Verse 32

सम्यङ्ङनंतोंगच्छाया कृष्णं वंदे मुनीश्वर । तेजांसि मंस्यते गङ्गा हरिश्छेत्ता मरश्शिवः ॥ ३२ ॥

हे मुनिश्वर, मैं उस कृष्ण को प्रणाम करता हूँ—जो सम्यक् अनन्त और सर्वगत हैं; जिनकी केवल छाया से भी परम पद की प्राप्ति होती है। गंगा उनकी तेजोमयी विभूति के रूप में पूज्य है; हरि पापों का छेदन करने वाले हैं; और शिव कल्याण देने वाले शुभ हैं।

Verse 33

राम ँकाम्यः कृप ँपूज्यो हरिः पूज्योऽर्च्य एव हि । रोमो दृष्टोऽबला अत्र सुप्ता इष्टा इमा यतः ॥ ३३ ॥

राम ही परम वांछनीय आराध्य हैं; करुणा से वे पूज्य हैं। वास्तव में हरि ही पूज्य और अर्चनीय हैं। यहाँ रोमांच प्रकट होता है और ये असहाय स्त्रियाँ सोई पड़ी हैं—इसलिए यह स्थान का प्रिय अद्भुत है।

Verse 34

विष्णुर्नभ्यो रविरयं गी फलं प्रातरच्युतः । भक्तैर्वद्योऽप्यंतरात्मा भो भो एष हरिस्तथा । एष शार्ङ्गी सैष रामः संहितैवं प्रकीर्तिता ॥ ३४ ॥

यह विष्णु हैं; नाभि से सूर्य उदित होता है; यह स्तुति-गीत है, यही उसका फल है; प्रातः अच्युत का स्मरण करना चाहिए। अंतरात्मा होकर भी भक्त पुकारते हैं—‘भो! भो! यही हरि हैं!’ यही शार्ङ्गधारी हैं, यही राम हैं—इस प्रकार संहिता का कीर्तन हुआ।

Verse 35

रामेणाभिहितं करोमि सततं रामं भजे सादरम् । रामेणापहृतं समस्तदुरितं रामाय तुभ्यं नमः । रामान्मुक्तिमभीप्सिता मम सदा रामस्य दासोऽस्म्यहम् । रामे रंजत् मे मनः सुविशदं हे राम तुभ्यं नमः ॥ ३५ ॥

मैं सदा वही करता हूँ जो राम ने कहा है; आदर से राम का भजन करता हूँ। राम ने मेरे समस्त पाप हर लिए—हे राम, आपको नमस्कार। मुझे मुक्ति की अभिलाषा सदा राम से ही है; मैं राम का दास हूँ। मेरा मन राम में रमता है, निर्मल हो जाता है—हे राम, आपको नमस्कार।

Verse 36

सर्व इत्यादिका गोपाः सखा चैव पतिर्हरिः ॥ ३६ ॥

गोपियाँ ‘हे सर्व…’ आदि शब्दों से संबोधन आरम्भ करती हैं; और हरि उनके लिए एक साथ सखा भी हैं और पति (स्वामी) भी।

Verse 37

सुश्रीर्भानुः स्वयंभूश्च कर्ता रौ गौस्तु नौरिति । अनङ्घान्गोधुग्लिट् च द्वे त्रयश्चत्वार एव च ॥ ३७ ॥

नाम ये हैं—सुश्री, भानु, स्वयंभू, कर्ता; तथा ‘रौ’; और ‘गौः’ तथा ‘नौः’। फिर ‘अनङ्घान’ और ‘गोधुग्लिट’—और संख्या-समूह: दो, तीन और चार भी।

Verse 38

राजा पंथास्तथा दंडी ब्रह्महा पंच चाष्ट च । अष्टौ अयं मुने सम्राट् सविभ्रद्वपुङ्मनः ॥ ३८ ॥

हे मुनि, भय-भक्ति जगाने वाले देह-मन से युक्त यह सम्राट् (काल/मृत्यु) आठ रूपों में कहा गया है—राजा, पंथ, दण्डधारी दण्डी, ब्राह्मण-हन्ता, पंच-भूत, तथा अष्ट-समूह।

Verse 39

प्रत्यङ् पुमान्महान् धीमान् विद्वान्षट् पिपठीश्च दोः । उशनासाविंमे पुंसि स्यारक्तलविरामकाः ॥ ३९ ॥

अन्तर्मुख पुरुष महान है—बुद्धि में स्थिर और वास्तव में विद्वान। उस पुरुष में छह (अन्तर-नियम) सु-पठित कहे गए हैं और दो (बाह्य इन्द्रियाँ) संयमित रहती हैं; इसलिए राग और आसक्ति के वेग थम जाते हैं।

Verse 40

राधा सर्वा गतिर्गोपी स्री श्रीर्धेनुर्वधूः स्वसा । गौर्नौरुपान् दूद्यौर्गोः क्षुत् ककुप्संवित्तु वा क्वचित् ॥ ४० ॥

राधा ही वह गोपी हैं जो सबकी सम्पूर्ण शरण और परम गति हैं। वही श्री (लक्ष्मी) हैं—गाय, वधू और बहन भी। वही गौ, नौका, पादुका और दूध बनती हैं; और कभी भूख, दिशा तथा चेतना-स्वरूपिणी भी प्रकट होती हैं।

Verse 41

रुग्विडुद्भाः स्रियास्तपः कुलं सोमपमक्षि च । ग्रामण्यंबुरवलप्वेवं कर्तृ चातिरि वातिनु ॥ ४१ ॥

वही (भगवान्) ऋग्वेद के स्रोत, प्रकट तेज, श्री-सम्पदा, तप, उत्तम कुल, सोमपायी, सर्वदर्शी नेत्र, समुदायों के अग्रणी, सागर-सदृश, रक्षक, कर्ता, अतुल/अनुत्तर, और शीघ्रगामी वायु हैं।

Verse 42

स्वनहुच्च विमलद्यु वाश्वत्वारीदमेव च । एतद्ब्रह्माहश्च दंडी असृक्किंचित्त्यदादि च ॥ ४२ ॥

और आगे ये पवित्र/पारिभाषिक पद हैं—‘स्वनहुच्च’, ‘विमलद्यु’, ‘वाश्वत्वारी’, ‘इदम् एव’, ‘एतद्’, ‘ब्रह्माह’, ‘दण्डी’, ‘असृक्’, ‘किञ्चित्’, ‘त्यद्’ आदि।

Verse 43

एतद्वे भिद्गवाक्गवाङ् गोअक् गोङ्गोक् गोङ् । तिर्यग्यकृच्छकृच्चैव ददद्भवत्पचत्तुदत् ॥ ४३ ॥

यह ध्वनियों का भेद है— “गवाक्, गवाङ्; गोऽक्; गोङ्गोक्; गोङ्”। इसी प्रकार तिर्यक्/विकृत रूपों और कृच्छ-प्रकार के रूपों में— “ददद्, भवत्, पचत्, तुदत्” आदि रूप बताए गए हैं।

Verse 44

दीव्यद्धनुश्च पिपठीः पयोऽदःसुमुमांसि च । गुणद्रव्य क्रियायोगांस्रिलिंगांश्च कति ब्रुवे ॥ ४४ ॥

“दीव्यद्धनुः, पिपठीः, पयोऽदः, सुमुमांसि” जैसे शब्द; और गुण, द्रव्य, क्रिया, योग/सम्बन्ध, तथा स्त्रीलिङ्ग-रूप— इन सबमें से मैं कितना वर्णन करूँ?

Verse 45

शुक्तः कीलालपाश्चैव शुचिश्च ग्रामणीः सुधीः । पटुः स्वयंभूः कर्ता च माता चैव व पिता च ना ॥ ४५ ॥

वह वाणी में प्रशंसित, मधुर रस का सार और परम पवित्र है; वह सबका अग्रणी, सच्चा बुद्धिमान और अत्यन्त समर्थ है। वह स्वयंभू और सर्वकर्ता है; हमारे लिए वही माता भी है और पिता भी।

Verse 46

सत्यानाग्यास्तथा पुंसो मतभ्रमरदीर्घपात् । धनाकृसोमौ चागर्हस्तविर्ग्रथास्वर्णन्बहू ॥ ४६ ॥

पुरुष के लिए सत्यता और छल-रहितता का विधान है; मत-भ्रम और दीर्घ पतन (विनाश) से बचना चाहिए। धन-लोभ और तेज/वीर्य के क्षय को त्यागना चाहिए; निन्द्य आजीविका, उलझा हुआ आचरण और स्वर्ण-आसक्ति का सेवन नहीं करना चाहिए।

Verse 47

रिमपव्विषाद्वजातानहो तथा सर्वं विश्वोभये चोभौ अन्यांतरेतराणि च ॥ ४७ ॥

हर्ष और विषाद से उनके-उनके परिणाम उत्पन्न होते हैं; और इसी प्रकार समस्त विश्व— द्वन्द्वों के दोनों पक्षों सहित, तथा एक-दूसरे पर आश्रित परस्पर सम्बन्धों सहित— अनुभव में आता है।

Verse 48

उत्तरश्चोत्तमो नेमस्त्वसमोऽथ समा इषः । पूर्वोत्तरोत्तराश्चैव दक्षिणश्चोत्तराधरौ ॥ ४८ ॥

‘उत्तर’ सर्वोत्तम कहा गया है; ‘नेमस्’ अनुपम है; और उसके समकक्ष ‘इषा’ मानी गई है। इसी प्रकार ‘पूर्वोत्तर’ और ‘उत्तरा’ भी; तथा ‘दक्षिण’ का युग्म ‘उत्तराधर’ के साथ कहा गया है।

Verse 49

अपरश्चतुरोऽप्येतद्यावत्तत्किमसौ द्वयम् । युष्मदस्मञ्च प्रथमश्चरमोल्पस्तथार्धकः ॥ ४९ ॥

इसके अतिरिक्त ‘एतद्’ से लेकर ‘तत्’ तक इसके भी चार रूप माने गए हैं; और ‘किम्’ तथा ‘असौ’—ये दो (सर्वनाम) हैं। इसी प्रकार ‘युष्मद्’ और ‘अस्मद्’ के प्रथम और चरम रूप, तथा ‘अल्प’ और ‘अर्धक’ रूप भी समझने योग्य हैं।

Verse 50

नोरः कतिपयो द्वे च त्रयो शुद्धादयस्तथा । स्वेकाभुविरोधपरि विपर्ययश्चाव्ययास्तथा ॥ ५० ॥

‘नोरः’, ‘कतिपयः’, ‘द्वे’, ‘च’, ‘त्रयः’ तथा ‘शुद्ध’ आदि शब्द; और ‘स्व’, ‘एक’, ‘अभु’, ‘विरोध’, ‘परि’, ‘विपर्यय’—ये सब भी अव्यय रूप में समझे जाने चाहिए।

Verse 51

तद्धिताश्चाप्यपत्यार्थे पांडवाः श्रैधरस्तथा । गार्ग्यो नाडायनात्रेयौ गांगेयः पैतृष्वस्रीयः ॥ ५१ ॥

अपत्य/वंश-भाव बताने के लिए तद्धित प्रत्यय भी प्रयुक्त होते हैं; उनसे ‘पाण्डव’ और ‘श्रैधर’ आदि रूप बनते हैं। इसी प्रकार ‘गार्ग्य’, ‘नाडायन’, ‘आत्रेय’, ‘गाङ्गेय’ और ‘पैतृष्वस्रीय’ जैसे रूप उत्पन्न होते हैं।

Verse 52

देवतार्थे चेदमर्थे ह्यैद्रं ब्राह्मो हविर्बली । क्रियायुजोः कर्मकर्त्रोर्धैरियः कौङ्कुमं तथा ॥ ५२ ॥

यदि प्रयोजन देवताओं के लिए हो तो वह ‘ऐद्र’ (इन्द्र-सम्बन्धी) समझा जाए; और ब्राह्म (वैदिक/पवित्र) प्रयोजन में ‘हविस्’ तथा ‘बलि’ कहा जाता है। क्रिया के योजक और कर्म के कर्ता—दोनों के लिए धैर्य का विधान है; और ‘कौङ्कुम’ (कुंकुम/केसर) का प्रयोग भी बताया गया है।

Verse 53

भवाद्यर्थे तु कानीनः क्षत्रियो वैदिकः स्वकः । स्वार्थे चौरस्तु तुल्यार्थे चंद्रवन्मुखमीक्षते ॥ ५३ ॥

‘भव’ आदि अर्थ-प्रयोग में यह शब्द ‘कानीन’ माना जाता है; अन्य प्रयोग में ‘क्षत्रिय’; और वैदिक प्रयोग में ‘स्वक’। अपने मुख्य अर्थ में यह ‘चोर’ है; और तुल्यार्थ/रूपक में ‘चन्द्र-सम मुख को निहारता है’ ऐसा कहा गया है।

Verse 54

ब्राह्मणत्वं ब्राह्मणता भावे ब्राह्मण्यमेव च । गोमान्धनी च धनवानस्त्यर्थे प्रमितौ कियान् ॥ ५४ ॥

‘ब्राह्मणत्व’, ‘ब्राह्मणता’ और ‘ब्राह्मण्य’—ये सब एक ही भाव/अवस्था को बताते हैं। वैसे ही ‘गो-सम्पन्न’, ‘धान-सम्पन्न/धन-सम्पन्न’ और ‘धनवान’—ये भी एक ही अर्थ में प्रयुक्त होते हैं; फिर अभिप्रेत माप में कितना भेद है?

Verse 55

जातार्थे तुंदिलः श्रद्धालुरौन्नत्त्ये तु दंतुरः । स्रग्वी तपस्वी मेधावी मायाव्यस्त्यर्थ एव च ॥ ५५ ॥

जन्म-स्थिति के अर्थ में वह ‘तुन्दिल’ कहलाता है; श्रद्धा के अर्थ में ‘श्रद्धालु’; ऊँचाई/उन्नति के अर्थ में ‘दन्तुर’। इसी प्रकार ‘स्रग्वी’ (मालाधारी), ‘तपस्वी’, ‘मेधावी’ और ‘मायावी’—ये भी अभिप्रेत अर्थ ही हैं।

Verse 56

वाचालश्चैव वाचाटो बहुकुत्सितभाषिणि । ईषदपरिसमाप्तौ कल्पव्देशीय एव च ॥ ५६ ॥

ऐसे व्यक्ति को ‘वाचाल’ और ‘वाचाट’ कहा जाता है; जो बहुत-से निंद्य शब्द बोलता है। जो बात को थोड़ा अधूरा छोड़ देता है, और जो केवल कल्पित-सा उपदेश/दिशा देता हुआ बोलता है, वह ‘कल्पदेशीय’ कहलाता है।

Verse 57

कविकल्पः कविदेश्यः प्रकारवचने तथा । पटुजातीयः कुत्सायां वैद्यपाशः प्रशंसने ॥ ५७ ॥

‘कविकल्प’ और ‘कविदेश्य’—ये दोनों ‘प्रकार/ढंग’ बताने के अर्थ में आते हैं। इसी प्रकार ‘पटुजातीय’ शब्द निंदा के लिए, और ‘वैद्यपाश’ शब्द प्रशंसा के लिए प्रयुक्त होता है।

Verse 58

वैद्यरूपो भूतपूर्वे मतो दृष्टचरो मुने । प्राचुर्यादिष्वन्नमयो मृण्मयः स्रीमयस्तथा ॥ ५८ ॥

हे मुनि! पूर्वकाल में वह वैद्य के रूप में विचरने वाला माना गया। स्थान-काल की प्रचुरता के अनुसार उसे अन्नमय, मृण्मय और श्रीमय भी कहा जाता है।

Verse 59

जातार्थे लज्जितोऽत्यर्थे श्रेयाञ्छ्रेष्टश्च नारद । कृष्णतरः शुक्लतमः किम आख्यानतोऽव्ययान् ॥ ५९ ॥

हे नारद! कोई सांसारिक प्रयोजनों में अत्यन्त लज्जित भी हो, फिर भी उसे ‘अधिक श्रेयस्कर’ और ‘श्रेष्ठतम’ कहा जाता है। तब ‘अधिक कृष्ण’ या ‘अधिक शुक्ल’ जैसे अव्यय-वर्णनों का आख्यान क्या प्रयोजन रखता है?

Verse 60

किंतरां चैवातितरामभिह्युच्चैस्तरामपि । परिमाणे जानुदघ्नं जानुद्वयसमित्यपि ॥ ६० ॥

वे ‘किंतरा’, ‘अतितरा’ और ‘अभिह्युच्चैस्तरा’ (अत्यन्त ऊँची) भी कहलाते हैं। परिमाण में उन्हें ‘जानु-पर्यन्त’ तथा ‘दोनों जानुओं के सम’ भी कहा गया है।

Verse 61

जानुमात्रं च निर्द्धारे बहूनां च द्वयोः क्रमात् । कतमः कतरः संख्येयविशेषावधारणे ॥ ६१ ॥

परिमाण-निर्धारण में ‘जानु-मात्र’ कहा जाता है। बहुतों की क्रम-व्यवस्था में और दो के तुलनात्मक क्रम में, गण्य विकल्पों में किसी एक विशेष को निश्चित करने हेतु ‘कतम’ और ‘कतर’ शब्द प्रयुक्त होते हैं।

Verse 62

द्वितीयश्च तृतीयश्च चतुर्थः षष्टपंचमौ । एतादशः कतिपयः कतिथः कति नारद ॥ ६२ ॥

दूसरा, तीसरा, चौथा; छठा और पाँचवाँ—इस प्रकार कुछ ‘कतिपय’ (थोड़े) और कुछ ‘कतिथ’ (निश्चित संख्या) कहे जाते हैं। हे नारद, वे कितने हैं?

Verse 63

विंशश्च विंशतितमस्तथा शततमादयः । द्वेधा द्वैधा द्विधा संख्या प्रकारेऽथ मुनीश्वर ॥ ६३ ॥

बीस, बीसवाँ, सौवाँ और अन्य—ये संख्याएँ व्यवहार के अनुसार ‘द्वेधा’, ‘द्वैधा’ और ‘द्विधा’ रूपों में भी कही जाती हैं, हे मुनीश्वर।

Verse 64

क्रियावृत्तौ पंचकृत्वो द्विस्रिर्बहुश इत्यपि । द्वितयं त्रितपं चापि संख्यायां हि द्वयं त्रयम् ॥ ६४ ॥

क्रिया-प्रसंग में ‘पाँच बार’, ‘दो-तीन बार’ और ‘बहुत बार’ जैसे प्रयोग होते हैं। और संख्या-गणना में ‘द्वितय’ और ‘त्रितप’ शब्द केवल ‘दो’ और ‘तीन’ ही बताते हैं।

Verse 65

कुटीरश्च शमीरश्च शुंडारोऽल्पार्थके मतः । त्रैणः पौष्णस्तुंडिभश्च वृंदारककृषीवलौ ॥ ६५ ॥

‘कुटीर’, ‘शमीर’ और ‘शुण्डार’—ये शब्द ‘अल्पार्थक’ (तुच्छ) माने गए हैं। इसी प्रकार ‘त्रैण’, ‘पौष्ण’ और ‘तुण्डिभ’ पर्याय हैं; तथा ‘वृंदारक’ और ‘कृषीवल’ भी परस्पर पर्याय हैं।

Verse 66

मलिनो विकटो गोमी भौरिकीविधमुत्कटम् । अवटीटोवनाटे निबिडं चेक्षुशाकिनम् ॥ ६६ ॥

मलिन, विकट और दुर्गन्धयुक्त—भयानक रूप वाले; गड्ढों और वनों में रहने वाले, घनी अँधियारी में छिपे, और ईख के झुरमुटों में भटकने वाले (ऐसे वे भयावह प्राणी कहे गए हैं)।

Verse 67

निबिरीसमेषुकारी वित्तोविद्याञ्चणस्तथा । विद्याथुंचुर्बहुतिथं पर्वतः शृंगिणस्तथा ॥ ६७ ॥

तथा ‘निबिरीस’, ‘मेषुकारी’, ‘वित्तोविद्याञ्चण’, ‘विद्याथुंचु’, ‘बहुतिथ’ और ‘शृंगिन’ नामक पर्वत—ये भी (यहाँ) उल्लिखित हैं।

Verse 68

स्वामी विषमरूप्यं चोपत्यकाधित्यका तथा । चिल्लश्च चिपिटं चिक्वं वातूलः कुतपस्तथा ॥ ६८ ॥

(वे भगवान) ‘स्वामी’, ‘विषमरूप्य’—अद्वितीय रूपवाले; तथा ‘उपत्यकाधित्यका’; ‘चिल्ल’, ‘चिपिट’, ‘चिक्व’; ‘वातूल’ और ‘कुतप’—इन नामों से भी स्मरण किए जाते हैं।

Verse 69

वल्लश्व हिमेलुश्च कहोडश्चोपडस्ततः । ऊर्णायुश्च मरूतश्चैकाकी चर्मण्वती तथा ॥ ६९ ॥

इसके बाद ‘वल्लश्व’, ‘हिमेलु’, ‘कहोड’ और फिर ‘उपड’; तथा ‘ऊर्णायु’, ‘मरूत’, ‘एकाकी’ और ‘चर्मण्वती’—ये नाम भी कहे गए।

Verse 70

ज्योत्स्ना तमिस्राऽष्टीवच्च कक्षीवद्य्रर्मण्वती । आसंदी वञ्च चक्रीवत्तूष्णीकां जल्पतक्यपि ॥ ७० ॥

ज्योत्स्ना भी तमिस्रा हो जाती है; जो दृढ़ है वह भी डगमगा उठता है; जो शरण होनी चाहिए वही संकुचित कर देती है। आसंदी भी वञ्चना बन जाती है; और जो मौन बैठा है, वह भी भीतर की हलचल से मानो बोल ही रहा होता है।

Verse 71

कंभश्च कंयुः कंवश्च नारदकेतिः कंतुः कंतकंपौ शंवस्तथैव च । शंतः शंतिः शंयशंतौ शंयोहंयुः शुभंयुवत् ॥ ७१ ॥

(जप के लिए ये भी पवित्र नाम हैं:) कंभ, कंयु, कंव, नारदकेतिः, कंतु, कंतकंप, तथा शंव; फिर शंत, शंति, शंयशंतौ, शंयोहंयु और शुभंयुवत।

Verse 72

भवति बगभूव भविता भविष्यति भवत्वभवद्भघवेच्चापि ॥ ७२ ॥

‘भवति’, ‘बगभूव’, ‘भविता’, ‘भविष्यति’, ‘भवतु’, ‘अभवत्’—ऐसे सब क्रियारूप भी अंततः भगवन् के ही प्रति संबोधन-रूप हैं।

Verse 73

भूयादभूदभविष्यल्लादावेतानि रूपाणि । अत्ति जघासात्तात्स्यत्यत्त्वाददद्याद्द्विरघसदात्स्यत् ॥ ७३ ॥

‘भूयात्’, ‘अभूत्’ और ‘भविष्यत्’—ये लकार-प्रत्ययों से आरम्भ होने वाले क्रियारूप हैं। इसी प्रकार ‘अत्ति’, ‘जघास’, ‘तात्स्यत्’, ‘अत्त्वात्’, ‘अदद्याद्’ और ‘द्विरघसदात्स्यत्’ आदि भी उदाहरणरूप हैं।

Verse 74

जुहितो जुहाव जुहवांचकार होता होष्यति जुहोतु । अजुहोज्जुहुयाद्धूयादहौषीदहोष्यद्दीव्यति । दिदेव देविता देविष्यति च अदीव्यद्दीव्येद्दीव्याद्वै ॥ ७४ ॥

‘जुहित’, ‘जुहाव’, ‘जुहवांचकार’; ‘होता’, ‘होष्यति’, ‘जुहोतु’; ‘अजुहोः’, ‘जुहुयात्’, ‘धूयात्’, ‘अहौषीत्’, ‘अहोष्यत्’; तथा ‘दीव्यति’, ‘दिदेव’, ‘देविता’, ‘देविष्यति’, ‘अदीव्यत्’, ‘दीव्येत्’, ‘दीव्याद्’—ये सब शुद्ध क्रियारूप हैं।

Verse 75

अदेवीददेवीष्यत्सुनोति सुषाव सोता सोष्यति वै । सुनोत्वसुनोत्सुनुयात्सूयादशावीदसोष्युत्तुदति च ॥ ७५ ॥

‘अदेवीत्’, ‘अदेवीष्यत्’; ‘सुनोति’, ‘सुषाव’; ‘सोता’, ‘सोष्यति’—ये रूप हैं। ‘सुनोतु’, ‘असुनोत्’, ‘सुनुयात्’, ‘सूयात्’; ‘अशावीत्’, ‘असोष्युत्’; और ‘तुदति’—ये भी धातुरूपों के उदाहरण हैं।

Verse 76

तुतोद तोत्ता तोत्स्यति तुदत्वतुदत्तुदेत्तुद्याद्धि । अतौत्सीदतोत्स्यदिति च रुणद्धि रूरोध रोद्धा रोत्स्यति वै ॥ ७६ ॥

‘तुद्’ धातु से—‘तुतोद’, ‘तोत्ता’, ‘तोत्स्यति’; तथा ‘तुदत्’, ‘तुदत्व’, ‘तुदेत्’, ‘तुद्याद्’—ये रूप हैं। और ‘रुध्’ धातु से—‘अतौत्सीत्’, ‘अतोत्स्यत्’; तथा ‘रुणद्धि’, ‘रूरोध’, ‘रोद्धा’, ‘रोत्स्यति’—ये उदाहरणरूप हैं।

Verse 77

रुणद्धु अरुणद्रुध्यादरौत्सीदारोत्स्यञ्च । तनोति ततान तनिता तनिष्यति तनोत्वतनोत्तनुयाद्धि ॥ ७७ ॥

‘रुणद्धु’, ‘अरुणत्’, ‘रुध्याद्’, ‘अरौत्सीत्’, ‘आरोत्स्य’—ये रूप हैं। इसी प्रकार ‘तनोति’, ‘ततान’, ‘तनिता’, ‘तनिष्यति’, ‘तनोतु’, ‘अतनोत्’, ‘तनुयात्’—ये धातुरूप भी निश्चय ही हैं।

Verse 78

अतनीञ्चातानीदतनिष्यत्क्रीणाति चिक्राय क्रेता क्रेष्यति क्रीणात्विति च । अक्रीणात्क्रीणात्क्रीणीयात्क्रीयादक्रैषीदक्रेष्यञ्चोरयति चोरयामास चोरयिता चोरयिष्यति चोरयतु ॥ ७८ ॥

(धातु-रूपों के उदाहरण:) ‘उसने फैलाया’, ‘उसने फैलाकर रखा’, ‘वह फैलाएगा’; इसी प्रकार ‘वह खरीदता है’, ‘उसने खरीदा’, ‘खरीदार’, ‘वह खरीदेगा’, ‘वह खरीदे’। फिर: ‘उसने नहीं खरीदा’, ‘उसने खरीदा’, ‘उसे खरीदना चाहिए’, ‘खरीदा जा सकता है’, ‘उसने खरीदवाया’, ‘खरीदे जाने योग्य’। इसी तरह: ‘वह चुराता है’, ‘उसने चुराया’, ‘चोर’, ‘वह चुराएगा’, ‘वह चुराए’।

Verse 79

अचोरयञ्चोरयेच्चोर्यात् अचूचुरदचोरिष्यदित्येवं दश वै गणाः । प्रयोजके भावयति सनीच्छायां बुभूषति । क्रियासमभिहारे तु पंडितो बोभूयते मुने ॥ ७९ ॥

इस प्रकार ‘अचोरयत्’, ‘चोरयेत्’, ‘चोर्यात्’, ‘अचूचुरत्’, ‘अचोरिष्यत्’ आदि रूपों से दस ही गण बताए गए हैं। प्रयोजक (णिजन्त) में ‘भावयति’ का अर्थ है—वह दूसरे से कार्य कराता है। सनीच्छा (देशिदेरटिव) में ‘बुभूषति’ का अर्थ—वह होना/करना चाहता है। और क्रिया-समभिहार (इंटेन्सिव) में पण्डित ‘बोभूयते’—बार-बार या विशेष बल से क्रिया करता है, हे मुने।

Verse 80

तथा यङ्लुकि बोभवीति च पठ्यते । पुत्रीयतीत्यात्मनीच्छायां तथाचारेऽपि नारद । अनुदात्तञितो धातोः क्रियाविनिमये तथा ॥ ८० ॥

इसी प्रकार यङ्-लुक् (यङ् प्रत्यय के लोप) में ‘बोभवीति’ यह रूप भी पढ़ा जाता है। और ‘पुत्रीयति’ आत्म-इच्छा के अर्थ में—‘पुत्र की कामना करता है’—ऐसा कहा जाता है; तथा व्यवहार में भी, हे नारद। इसी तरह अनुदात्त-ञित् धातु में क्रिया-विनिमय (क्रिया का परस्पर परिवर्तन) भी होता है।

Verse 81

निविशादेस्तथा विप्र विजानीह्यात्मनेपदम् । परस्मैपदमाख्यातं शेषात्कर्तारि शाब्दिकैः ॥ ८१ ॥

हे विप्र, ‘निविश्’ आदि धातुओं को आत्मनेपद में ही जानो। शेष धातुओं के लिए, कर्तरि (सक्रिय अर्थ) में वैयाकरणों ने परस्मैपद का विधान किया है।

Verse 82

ञित्स्वरितेतश्च उभे यक्च स्याद्भावकर्मणोः । सौकर्यातिशयं चैव यदाद्योतयितुं मुने ॥ ८२ ॥

और ञित् तथा स्वरित (चिह्न), तथा यक् के दोनों रूप—ये भाव और कर्म, दोनों के संदर्भ में होते हैं; ताकि, हे मुने, अभिव्यक्ति में विशेष सुगमता का अर्थ स्पष्ट रूप से प्रकाशित हो सके।

Verse 83

विवक्ष्यते न व्यापारो लक्ष्ये कर्तुस्तदापरे । लभंते कर्तृते पश्य पच्यते ह्योदनः स्वयम् ॥ ८३ ॥

जब करने की इच्छा होती है, तब लक्ष्य में कर्ता का कोई वास्तविक ‘व्यापार’ नहीं होता; लोग ही कर्तृत्व का आरोप करते हैं। देखो—मानो चावल स्वयं ही पक जाता है।

Verse 84

साधु वासिश्छिनत्त्येवं स्थाली पचति वै मुने । धातोः सकर्मकाद्भावे कर्मण्यपि लप्रत्ययाः ॥ ८४ ॥

साधु! हे मुने, इसी प्रकार ‘बसूला काटता है’ और ‘हांडी पकाती है’। सकर्मक धातु होने पर भी ‘ल’ कृत्-प्रत्यय भाव में भी और कर्म में भी लगते हैं।

Verse 85

तस्मै वाकर्मकाद्विप्र भावे कर्तरि कीर्तितः । फलव्यापरयोरेकनिष्टतायामकर्मकः ॥ ८५ ॥

अतः हे विप्र, भाव या कर्ता का बोध कराते समय जब फल और व्यापार एक ही आश्रय में स्थित हों, तब धातु ‘अकर्मक’ कही जाती है।

Verse 86

धातुस्तयोर्द्धर्मिभेदे सकर्मक उदाहृतः । गौणे कर्मणि द्रुह्यादेः प्रधाने नीहृकृष्वहाम् ॥ ८६ ॥

कर्ता और कर्म—इन दोनों में धर्मी-भेद होने पर धातु ‘सकर्मक’ कही जाती है। जहाँ कर्म गौण हो वहाँ ‘द्रुह्’ आदि; और जहाँ कर्म प्रधान हो वहाँ ‘नी, हृ, कृष्, वह्, हा’ आदि धातुएँ उदाहरण हैं।

Verse 87

बुद्धिभक्षार्थयोः शब्दकर्मकाणां निजेच्छया । प्रयोज्य कर्मण्यन्येषां ण्यंतानां लादयो मताः ॥ ८७ ॥

‘बुद्धि कराना’ और ‘भक्षण कराना’ अर्थ वाले तथा जिनका कर्म ‘शब्द’ रूप में हो—ऐसे धातुओं में इच्छानुसार ण्यन्त (प्रेरणार्थक) प्रयोग किया जा सकता है। अन्य धातुओं के ण्यन्त रूपों में भी, जब कर्म में प्रयोज्य अर्थ हो, तब ‘ल’ आदि प्रत्यय माने गए हैं।

Verse 88

फलव्यापारयोर्द्धातुराश्रये तु तिङः स्मृताः । फले प्रधानं व्यापारस्तिङ्र्थस्तु विशेषणम् ॥ ८८ ॥

फल और व्यापार—दोनों के आश्रयभूत धातु के विषय में तिङ्-प्रत्यय कहे गए हैं। फल-प्रयोग में व्यापार प्रधान होता है और तिङ् का अर्थ विशेषण-रूप से स्थित रहता है॥ ८८ ॥

Verse 89

एधितव्यमेधनीयमिति कृत्ये निदर्शनम् । भावे कर्मणि कृत्याः स्युः कृतः कर्तरि कीर्तिताः ॥ ८९ ॥

‘एधितव्यम्’ और ‘एधनीयम्’—ये कृत्य-प्रत्यय के उदाहरण हैं। भावार्थ या कर्मणि-प्रयोग में कृत्य-प्रत्यय होते हैं; और कर्तरि-अर्थ में ‘कृत’ (कृतः) रूप कहा गया है॥ ८९ ॥

Verse 90

कर्ता कारक इत्याद्या भूते भूतादि कीर्तितम् । गम्यादिगम्ये निर्दिष्टं शेषमद्यतने मतम् ॥ ९० ॥

भूत (अतीत) में ‘कर्ता’, ‘कारक’ आदि अर्थ ‘भूत’ आदि शीर्षक के अंतर्गत बताए गए हैं। इसी प्रकार ‘गम्य’ आदि-समूह गम्य (प्राप्य/बोध्य) के लिए निर्दिष्ट है; शेष रूप ‘अद्यतन’ (वर्तमान) में माने गए हैं॥ ९० ॥

Verse 91

अधिस्रीत्यव्ययीभावे यथाशक्ति च कीर्तितम् । रामाश्रितस्तत्पुरुषे धान्यार्थो यूपदारु च ॥ ९१ ॥

अव्ययीभाव-समास में ‘अधिस्रीत्य’ का प्रयोग यथाशक्ति कहा गया है। तत्पुरुष-समास में ‘रामाश्रित’ (राम का आश्रय लेने वाला), तथा धान्य-अर्थक और यूप-दारु (यज्ञ-स्तम्भ की लकड़ी) के शब्द (उदाहरण) हैं॥ ९१ ॥

Verse 92

व्याघ्रभी राजपुरुषोऽक्षशौंडो द्विगुरुच्यते । पंचगवं दशग्रामी त्रिफलेति तु रूढितः ॥ ९२ ॥

‘व्याघ्रभी’ (व्याघ्र से भयभीत) व्यक्ति ‘राजपुरुष’ कहलाता है; जुआरी ‘अक्षशौंड’ ‘द्विगुरु’ कहा जाता है। पाँच गौ-पदार्थों का मिश्रण ‘पञ्चगव्य’ है; ‘दशग्रामी’ दस ग्रामों का परिमाण; और ‘त्रिफला’ तीन फलों का रूढ़ नाम है॥ ९२ ॥

Verse 93

नीलोत्पलं महाषष्टी तुल्यार्थे कर्मधारयः । अब्राह्मणो न ञि प्रोक्तः कुंभकारादिकः कृता ॥ ९३ ॥

‘नीलोत्पल’ आदि समासों में सम्बन्ध ‘महाषष्ठी’ माना जाता है; और जहाँ तुल्यता का अर्थ हो वहाँ कर्मधारय समास होता है। ‘अ-ब्राह्मण’ के बाद ‘ञि’ तद्धित प्रत्यय नहीं बताया गया; पर ‘कुम्भकार’ आदि रूप सिद्ध व्युत्पत्तियाँ मानी गई हैं।

Verse 94

अन्यार्थे तु बहुव्रीहौ ग्रामः प्राप्तोदको द्विज । पंचगू रूपवद्भार्यो मध्याह्नः ससुतादिकः ॥ ९४ ॥

परन्तु जब बहुव्रीहि समास अपने पदों के सीधे अर्थ से भिन्न अर्थ दे, हे द्विज, तब ‘प्राप्तोदक ग्राम’ (जिस गाँव को जल मिला हो), ‘पंचगू’ (जिसके पास पाँच गायें हों), ‘रूपवद्भार्य’ (जिसकी पत्नी सुन्दरी हो), तथा ‘ससुतादिक मध्याह्न’ (मध्याह्न अपने सहचर तत्त्वों सहित) ऐसे अर्थ होते हैं।

Verse 95

समुच्चये गुरुं चेशं भजस्वान्वाचये त्वट ॥ च द्वयोः क्रमात् । भिक्षामानय गां चापि वाक्यमेवानयोर्भवेत् ॥ ९५ ॥

समुच्चय-विधि में गुरु और ईश्वर—दोनों का भजन करना चाहिए; और जहाँ दो विकल्प-विधियाँ हों वहाँ क्रम के अनुसार प्रवृत्ति होती है। ‘भिक्षा लाओ’ और ‘गाय लाओ’ जैसे आदेशों में विधि-शक्ति वाक्य (आज्ञा) में ही निहित रहती है।

Verse 96

इतरेतरयोगे तु रामकृष्णौ समाहृतौ । रामकृष्णं द्विज द्वै द्वै ब्रह्म चैकमुपास्यते ॥ ९६ ॥

इतरेतर-योग में ‘राम’ और ‘कृष्ण’—ये दोनों नाम संयुक्त किए जाते हैं। हे द्विज, ‘रामकृष्ण’ कहकर—यद्यपि दो नाम बोले जाते हैं—उपासना एक ही ब्रह्म की होती है।

Frequently Asked Questions

Because Vyākaraṇa supplies the operative access-point for Vedic meaning: it determines correct word-forms, case-relations, verb-usage, and derivation, without which mantra, ritual injunctions, and doctrinal statements can be misread or misapplied.

It presents each vibhakti as a marker of a kāraka relation—accusative for karma (object), instrumental for karaṇa (instrument) and sometimes kartṛ (agent), dative for sampradāna (recipient/purpose), ablative for apādāna (separation/source), genitive for sambandha (possession/relation), and locative for adhikaraṇa (locus), including stated exceptions based on particles and pragmatic intent.

Ritual speech and injunctions depend on correct tense/mood: prohibitions (mā sma) align with aorist usage, blessings align with loṭ/liṅ, narrative temporality uses liṭ/luṅ/lṛṭ/lṛṅ distinctions, and these choices affect how commands, permissions, and intended actions are construed in Vrata-kalpa and Mokṣa-dharma contexts.