Skanda Purana — Prabhasa Khanda, Shloka 41
यः परं श्रूयते ज्योतिर्यः परं श्रूयते तपः । यः परं परतः प्रोक्तः परं यः परमात्मवान्
yaḥ paraṃ śrūyate jyotiryaḥ paraṃ śrūyate tapaḥ | yaḥ paraṃ parataḥ proktaḥ paraṃ yaḥ paramātmavān
જે ‘પરમ જ્યોતિ’ તરીકે શ્રુતિમાં સાંભળાય છે, જે ‘પરમ તપ’ તરીકે પણ શ્રવણ થાય છે. જેને પરાત્પર કહેવામાં આવ્યો છે; જે પરમ છે—પરમાત્મસ્વભાવથી યુક્ત।
A questioner within the Prabhāsakṣetramāhātmya dialogue (listener addressing the narrator/teacher)
Tirtha: Prabhāsa
Type: kshetra
Scene: A luminous, formless radiance (parama-jyotis) emanates behind a subtle outline of the Lord; sages sit on the Prabhāsa shore listening, while a thin flame-like aura symbolizes tapas rising upward.
FAQs
The highest reality is the Paramātman—supreme light and supreme tapas—known through śruti-like testimony and devotion.
Prabhāsa-kṣetra is the contextual site; the verse elevates the theological status of the Lord associated with Prabhāsa.
No explicit prescription; ‘tapas’ is mentioned as a supreme principle rather than a specific vrata.