Adhyaya 70

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि वरुणेश्वरमुत्तमम् । गौरीतपोवनाग्नेय्यां धनुषां विंशतौ स्थितम् । लिंगं महाप्रभावं हि वरुणेन प्रतिष्ठितम्

ઈશ્વરે કહ્યું—પછી, હે મહાદેવી, ઉત્તમ વરુણેશ્વર પાસે જવું જોઈએ. ગૌરીના તપોવનના અગ્નેય ભાગમાં, વીસ ધનુષ જેટલા અંતરે, વરુણે પ્રતિષ્ઠિત કરેલું મહાપ્રભાવશાળી શિવલિંગ સ્થિત છે.

Verse 2

पूर्वं पीतो यदा देवि समुद्रः कुम्भजन्मना । तदा कोपेन सन्तप्तो वरुणः सरितां पतिः

પૂર્વકાળે, હે દેવી, જ્યારે કુંભજન્મા મુનિએ સમુદ્ર પી લીધો, ત્યારે સરિતાઓના સ્વામી વરુણ ક્રોધથી દહિત થયો.

Verse 3

कामिकं तु समाज्ञाय क्षेत्रं प्राभासिकं तदा । तत्रातपद्देवि तपः स वै परमदुश्चरम्

ત્યારે પ્રાભાસ ક્ષેત્ર સર્વકામફલદાયક છે એમ જાણી, હે દેવી, તેણે ત્યાં પરમ દુષ્કર તપ કર્યું.

Verse 4

प्रतिष्ठाप्य महालिंगं संपूजयति भक्तितः । वर्षाणामयुतं साग्रं पूजितो वृषभध्वजः

મહાલિંગની પ્રતિષ્ઠા કરીને તેણે ભક્તિપૂર્વક પૂજા કરી. પૂરાં દસ હજાર વર્ષ સુધી વૃષભધ્વજ ભગવાન શિવ પૂજિત થયા.

Verse 5

ततः प्रसन्नो देवेशि निजगंगाजलेन तु । पूरयामास तं रिक्तं समुद्रं यादसांपतिम्

પછી, હે દેવેશિ, પ્રસન્ન થઈ તેણે પોતાની ગંગાના જળથી તે ખાલી સમુદ્ર—જલચરોના અધિપતિ—ને ભર્યો.

Verse 6

छंदयामास तं लिंगं वरदानैरनेकधा । तत्प्रभृत्येव ते सर्वे समुद्राः परिपूरिताः

તેણે અનેક દાન અને વરદાનોથી તે લિંગને પ્રસન્ન કર્યું. ત્યારથી સર્વ સમુદ્રો સદા પરિપૂર્ણ રહ્યા.

Verse 7

वरुणेश्वरनामेति तल्लिंगं तत्प्रभृत्यभूत्

ત્યાંથી તે લિંગ ‘વરુણેશ્વર’ નામે પ્રસિદ્ધ થયું.

Verse 8

को ह्यर्थो बहुभिर्लिंगैर्दृष्टैर्वा सुरसुन्दरि । वरुणेशेन दृष्टेन सर्वतीर्थफलं लभेत्

હે દેવસુંદરી, અનેક લિંગોના દર્શનથી શું લાભ? માત્ર વરુણેશ્વરના દર્શનથી સર્વ તીર્થફળ પ્રાપ્ત થાય છે.

Verse 9

अष्टम्यां च चतुर्दश्यां तद्दध्ना स्नापयेद्यदि । स ब्राह्मणश्चतुर्वेदो जायते नात्र संशयः

અષ્ટમી અને ચતુર્દશીએ જો તે દહીંથી (લિંગનું) અભિષેક કરે, તો તે નિઃસંદેહ ચતુર્વેદજ્ઞ બ્રાહ્મણ તરીકે જન્મે છે.

Verse 10

ब्राह्मणाः क्षत्रिया वैश्याः शूद्राश्चान्ये वरानने । मूकांधबधिरा बालाः स्त्रियश्चैव नपुंसकाः

હે વરાનને, બ્રાહ્મણ, ક્ષત્રિય, વૈશ્ય, શૂદ્ર અને અન્ય; મૂંગા, અંધ, બહેરા, બાળકો, સ્ત્રીઓ તથા નપુંસક પણ (સર્વે તેમાં સમાવિષ્ટ છે).

Verse 11

दृष्ट्वा गच्छंति ते देवि स्वर्गं धर्मपरायणाः । स्नानं जाप्यं बलिं होमं पूजां स्तोत्रं च नर्तनम् । तस्मिन्स्थाने तु यः कुर्यात्तत्सर्वं चाक्षयं भवेत्

હે દેવી, તે પવિત્ર દર્શન કરીને ધર્મપરાયણ જન સ્વર્ગે જાય છે. સ્નાન, જપ, બલિ, હોમ, પૂજા, સ્તોત્ર અને નૃત્ય—તે સ્થાને જે કંઈ કરવામાં આવે તે સર્વ પુણ્ય અક્ષય બને છે.

Verse 12

हैमं पद्मं मौक्तिकं च दानं तत्रैव दापयेत् । सम्यग्यात्राफलापेक्षी स्वर्गापेक्षी तथा नरः

યાત્રાનું સંપૂર્ણ ફળ અને સ્વર્ગપ્રાપ્તિ ઇચ્છનાર પુરુષે ત્યાં જ વિધિપૂર્વક દાન કરાવવું—સુવર્ણ કમળ અને મોતી.

Verse 70

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये वरुणेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम सप्ततितमोऽध्यायः

આ રીતે શ્રી સ્કંદ મહાપુરાણની એકાશીતિસાહસ્રી સંહિતાના સાતમા પ્રભાસખંડના પ્રથમ પ્રભાસક્ષેત્રમાહાત્મ્યમાં ‘વરુણેશ્વરમાહાત્મ્યવર્ણન’ નામનો સિત્તેરમો અધ્યાય સમાપ્ત થયો.