Skanda Purana — Prabhasa Khanda, Shloka 100
एतत्स्मृतं प्रियतमं मम देवि नित्यं क्षेत्रं पवित्रमृषिसिद्धगणाभिरम्यम् । अस्मिन्मृताः सकलजीवमृतोऽपि देवि स्वर्गात्परं समुपयांति न संशयोऽत्र
etatsmṛtaṃ priyatamaṃ mama devi nityaṃ kṣetraṃ pavitramṛṣisiddhagaṇābhiramyam | asminmṛtāḥ sakalajīvamṛto'pi devi svargātparaṃ samupayāṃti na saṃśayo'tra
હે દેવી! આ ક્ષેત્ર—જેનું સ્મરણમાત્ર પણ—મને નિત્ય અતિ પ્રિય છે; તે પવિત્ર છે અને ઋષિ-સિદ્ધગણોથી રમ્ય છે। હે દેવી! અહીં જે દેહત્યાગ કરે છે, ભલે મૃત્યુ સર્વ જીવોને આવે, તેઓ સ્વર્ગથી પર પરમ પદને પામે છે—એમાં સંશય નથી।
Śiva (addressing Devī)
Tirtha: Prabhāsa-kṣetra
Type: kshetra
Listener: Devī/Pārvatī
Scene: A panoramic vision of Prabhāsa as a luminous sacred region: pure air, sages and siddhas moving in the sky, the Someśvara shrine shining; a departing soul at Prabhāsa is gently lifted beyond the layered heavens into a tranquil, formless radiance.
FAQs
The kṣetra is portrayed as a liberating sacred geography: remembrance and final departure there lead beyond ordinary heavenly merit.
Prabhāsa Kṣetra, celebrated as Śiva’s most beloved eternal holy region.
Not a detailed rite, but two practices are implied: smaraṇa (remembering the kṣetra) and the exceptional merit associated with dying in the kṣetra.