Adhyaya 49

Verse 1

ईश्वर उवाच । तस्माच्छुक्रेश्वराद्गच्छेद्देवि लिंगं महाप्रभम् । शनैश्चरैश्वरंनाम महापातकनाशनम्

ઈશ્વરે કહ્યું—અતએવ, હે દેવી, શુક્રેશ્વરથી આગળ તે મહાપ્રભ લિંગ પાસે જા, જેનું નામ શનૈશ્ચરૈશ્વર છે; તે મહાપાતકોનો નાશ કરે છે।

Verse 2

बुधेश्वरात्पश्चिमतो ह्यजादेव्यग्निगोचरे । तस्या धनुः पंचकेन नातिदूरे व्यवस्थितम्

બુધેશ્વરના પશ્ચિમ તરફ, અજાદેવીના પવિત્ર અગ્નિસ્થાનની નજીક, તે પાંચ ધનુષના અંતરે—અતિ દૂર નહીં—સ્થિત છે।

Verse 3

कल्पलिंगं महादेवि पूजितं देवदानवैः । छायापुत्रेण संतप्तं तपः परमदुष्करम्

હે મહાદેવી, તે કલ્પલિંગ છે, જેને દેવો અને દાનવોએ પૂજ્યું છે; છાયાપુત્રે ત્યાં કષ્ટથી સંતપ્ત થઈ પરમ દુષ્કર તપ કર્યું।

Verse 4

अनादि निधनो देवो येन लिंगेऽवतारितः । प्राप्तवान्यो ग्रहेशत्वं भक्त्या शंभोः प्रसादतः

જેણે તે લિંગમાં અનાદિ અને નિધનરહિત દેવને પ્રતિષ્ઠિત કર્યો, તેણે ભક્તિ અને શંભુની કૃપાથી ગ્રહાધિપત્ય પ્રાપ્ત કર્યું।

Verse 5

यस्य दृष्ट्या बिभेति स्म देवासुरगणो महान् । न स कोऽप्यस्ति वै प्राणी ब्रह्मांडे सचराचरे

જેનાં દૃષ્ટિમાત્રથી દેવ-અસુરોના મહાગણો પણ કંપે છે—ચરાચર બ્રહ્માંડમાં એવો કોઈ પ્રાણી નથી જે તેના વશમાં ન હોય।

Verse 6

देवो वा दानवो वापि सौरिणा पीडितो न यः । शनिवारेण संपूज्य भक्त्या सौरीश्वरं शिवम्

દેવ હોય કે દાનવ—જે સૌરી (શનિ)ની પીડાથી દુઃખિત હોય, તે શનિવારે ભક્તિપૂર્વક સૌરીશ્વર શિવની પૂજા કરે તો તે પીડાથી મુક્ત થાય।

Verse 7

शमीपत्रैर्महादेवि तिलमाषगुडौदनैः । संतर्प्य तु विधानेन दद्यात्कृष्णं वृषं द्विजे

હે મહાદેવી, શમીપત્ર, તલ, માષ (ઉડદ), ગોળ અને ભાતથી વિધાનપૂર્વક સંતર્પણ કરીને, નિયમ મુજબ દ્વિજને કાળો વૃષભ દાન આપવો જોઈએ।

Verse 8

स्तुत्वा स्तोत्रैश्च विविधैः पुराणश्रुतिसंभवैः । अथ वैकेन देवेशः स्तोत्रेण परितोषितः

પુરાણ અને શ્રુતિમાંથી ઉત્પન્ન વિવિધ સ્તોત્રોથી સ્તુતિ કર્યા પછી, દેવેશ એક વિશેષ સ્તોત્રથી અત્યંત પ્રસન્ન થયા।

Verse 9

राज्ञा दशरथेनैव कृतेन तु बलीयसा । स्तुत्यः सौरीश्वरो देवः सर्वपीडोपशांतये

રાજા દશરથે રચેલું તે અતિ બલવાન સ્તોત્ર સર્વ પીડાઓની શાંતિ માટે ભગવાન સૌરીશ્વર દેવની સ્તુતિરૂપે અવશ્ય પાઠનીય છે।

Verse 10

देव्यु वाच । कथं दशरथो राजा चक्रे शानैश्चरीं स्तुतिम् । कथं संतुष्टिमगमत्तस्य देवः शनैश्चरः

દેવીએ કહ્યું—રાજા દશરથે શનૈશ્ચરની સ્તુતિ કેવી રીતે કરી? અને તે દેવ શનૈશ્ચર તેની ઉપર કેવી રીતે પ્રસન્ન થયો?

Verse 11

ईश्वर उवाच । रघुवंशेऽति विख्यातो राजा दशरथो बली । चक्रवर्ती स विज्ञेयः सप्तद्वीपाधिपः पुरा

ઈશ્વરે કહ્યું—રઘુવંશમાં અતિપ્રસિદ્ધ પરાક્રમી રાજા દશરથ હતા. તેમને ચક્રવર્તી જાણો; તેઓ પૂર્વકાળે સાત દ્વીપોના અધિપતિ હતા.

Verse 12

कृत्तिकांते शनिं कृत्वा दैवज्ञैर्ज्ञापितो हि सः । रोहिणीं भेद यित्वा तु शनिर्यास्यति सांप्रतम्

દૈવજ્ઞોએ તેને જણાવ્યું કે શનિ કૃત્તિકાના અંતે પહોંચ્યો છે; હવે તે પોતાના માર્ગમાં રોહિણીને ભેદીને આગળ જશે.

Verse 13

उक्तं शकटभेदं तु सुरासुरभयंकरम् । द्वादशाब्दं तु दुर्भिक्षं भविष्यति सुदारुणम्

‘શકટભેદ’ થશે એમ કહેવાયું—જે દેવો અને અસુરો બંને માટે ભયંકર છે; અને બાર વર્ષ સુધી અતિ દારુણ દુર્ભિક્ષ રહેશે.

Verse 14

एतच्छ्रुत्वा मुनेर्वाक्यं मंत्रिभिः सहितो नृपः । आकुलं तु जगद्दृष्ट्वा पौरजानपदादिकम्

મુનિના વચન સાંભળી રાજા મંત્રીઓ સહિત આગળ વધ્યો અને નગરવાસી, જનપદવાસી આદિ સહિત સમગ્ર જગત્ વ્યાકુળ થયેલું જોયું।

Verse 15

वदंति सततं लोका नियमेन समागताः । देशाश्च नगर ग्रामा भयाक्रांताः समंततः । मुनीन्वसिष्ठप्रमुखान्पप्रच्छ च स्वयं नृपः

નિયમપૂર્વક એકત્ર થયેલા લોકો સતત તે સંકટની વાત કરતા રહ્યા; દેશો, નગરો અને ગામો સર્વત્ર ભયથી આક્રાંત હતા. ત્યારે રાજા પોતે વશિષ્ઠપ્રમુખ મુનિઓને જઈને પૂછ્યું।

Verse 16

दशरथ उवाच । समाधानं किमत्रास्ते ब्रूहि मे द्विज सत्तम

દશરથ બોલ્યા—“આ વિષયમાં ઉપાય શું છે? હે દ્વિજશ્રેષ્ઠ, મને કહો।”

Verse 17

वसिष्ठ उवाच । प्राजापत्ये च नक्षत्रे तस्मिन्भिन्ने कुतः प्रजाः । अयं योगो ह्यसाध्यस्तु ब्रह्मादींद्रादिभिः सुरैः

વશિષ્ઠ બોલ્યા—“જ્યારે તે પ્રાજાપત્ય નક્ષત્ર ભંગ પામ્યું છે, ત્યારે પ્રજાનું કલ્યાણ ક્યાંથી થાય? આ યોગ તો બ્રહ્મા, ઇન્દ્ર આદિ દેવોથી પણ સાધ્ય નથી।”

Verse 18

तदा संचिंत्य मनसा साहसं परमं महत् । समादाय धनुर्दिव्यं दिव्यैरस्त्रैः समन्वितम्

ત્યારે મનમાં વિચાર કરીને તેણે પરમ મહાન સાહસનું નિશ્ચય કર્યું અને દિવ્ય અસ્ત્રોથી યુક્ત દિવ્ય ધનુષ્ય ઉઠાવ્યું।

Verse 19

रथमारुह्य वेगेन गतो नक्षत्रमंडलम् । रथं तु कांचनं दिव्यं मणिरत्नविभूषितम्

તે રથ પર આરોહણ કરીને વેગથી નક્ષત્રમંડળ તરફ ગયો. તે રથ દિવ્ય અને કાંચનમય હતો, મણિ-રત્નોથી વિભૂષિત હતો.

Verse 20

ध्वजैश्च चामरैश्छत्रैः किंकिणैरथ शोभितम् । हंसवर्णहयैर्युक्तं महाकेतुसमन्वितम्

તે ધ્વજો, ચામરો, છત્રો અને ઝણઝણતી કિંકિણીોથી શોભિત હતું. હંસવર્ણ શ્વેત અશ્વોથી યુક્ત અને મહાકેતુ ધ્વજથી અલંકૃત હતું.

Verse 21

दीप्यमानो महारत्नैः किरीटमुकुटोज्ज्वलः । बभ्राज स तदाकाशे द्वितीय इव भास्करः

મહાન રત્નોથી દીપ્ત, કિરીટ-મુકુટથી ઉજ્જ્વલ થઈ, તે આકાશમાં જાણે બીજો ભાસ્કર બની ઝળહળ્યો.

Verse 22

आकर्णं चापमापूर्य संहारास्त्रं नियोज्य च । कृत्तिकांते शनिं ज्ञात्वा प्रविश्य किल रोहिणीम्

તેણે ધનુષ્યને કાન સુધી ખેંચીને સંહારાસ્ત્ર જોડ્યું. કૃત્તિકાના અંતે શનિને ઓળખીને તે ખરેખર રોહિણીમાં પ્રવેશ્યો.

Verse 23

दृष्ट्वा दशरथोऽस्याग्रे तस्थौ सभ्रुकुटीमुखः । संहारास्त्रं शनिर्दृष्ट्वा सुरासुरविमर्द्दनम्

તેને પોતાના આગળ ઊભેલો જોઈ દશરથ ભ્રુકુટી ચઢાવી ત્યાં જ સ્થિર રહ્યો. અને શનિએ સંહારાસ્ત્ર જોઈ—જે દેવો અને અસુરો બંનેને મર્દન કરે છે—

Verse 24

हसित्वा तद्रयात्सौरिरिदं वचनमब्रवीत् । पौरुषं तव राजेंद्र परं रिपुभयंकरम्

ત્યારે સૂર્યપુત્ર શનિ હસી ને બોલ્યો— “રાજેન્દ્ર! તારો પરાક્રમ પરમ છે; શત્રુઓ માટે અત્યંત ભયંકર છે.”

Verse 25

देवासुरमनुष्याश्च सिद्धविद्याधरोरगाः । मया विलोकिताः सर्वे भयं चाशु व्रजंति ते

દેવો, અસુરો, મનુષ્યો, સિદ્ધો, વિદ્યાધરો અને નાગો— જેમની ઉપર હું દૃષ્ટિ નાખું, તેઓ બધા જ તત્કાળ ભયમાં પડી જાય છે.

Verse 26

तुष्टोहं तव राजेंद्र तपसा पौरुषेण च । वरं ब्रूहि प्रदास्यामि मनसा यदभीप्सितम्

રાજેન્દ્ર! તારા તપ અને પરાક્રમથી હું પ્રસન્ન છું. વર બોલ; મનમાં જે ઇચ્છિત છે તે હું આપીશ.

Verse 27

दशरथ उवाच । रोहिणीं भेदयित्वा तु न गंतव्यं त्वया शने । सरितः सागरा यावद्यावच्चद्रार्कमेदिनी

દશરથ બોલ્યા— “હે શનિ! રોહિણીને ભેદ્યા પછી તું આગળ ન જજે; જ્યાં સુધી નદીઓ સાગરમાં વહે છે અને જ્યાં સુધી ચંદ્ર-સૂર્ય તથા પૃથ્વી ટકી રહે છે.”

Verse 28

याचितं ते मया सौरे नान्य मिच्छामि ते वरम् । एवमुक्तः शनिः प्रादाद्वरं तस्मै तु शाश्वतम्

હે સૌરે! મેં તારી પાસે આ જ માગ્યું છે; તારા પાસેથી બીજો કોઈ વર મને નથી જોઈએ. એમ કહ્યા પછી શનિએ તેને તે શાશ્વત વર આપ્યો.

Verse 29

प्राप्यैवं तु वरं राजा कृतकृत्योऽभवत्तदा । पुनरेवाब्रवीत्सौरिर्वरं वरय सुव्रत

આ રીતે વર પ્રાપ્ત કરીને રાજા કૃતકૃત્ય થયો. પછી સૌરિ ફરી બોલ્યો—“હે સુવ્રત, બીજો વર પસંદ કર.”

Verse 30

प्रार्थयामास हृष्टात्मा वरमेवं शनेस्तदा । न भेत्तव्यं च शकटं त्वया भास्करनंदन

પછી હર્ષિત હૃદયે તેણે શનિ પાસે આ વર માગ્યો—“હે ભાસ્કરનંદન, તમે શકટ (ગાડી) કદી તોડશો નહીં.”

Verse 31

द्वादशाब्दं तु दुर्भिक्षं न कर्तव्यं कदाचन । कीर्तिरेषा मदीया च त्रैलोक्ये विचरिष्यति

“બાર વર્ષનું દુર્ભિક્ષ ક્યારેય કરવું નહીં. અને મારી આ કીર્તિ ત્રૈલોક્યમાં વિહરે.”

Verse 32

ईश्वर उवाच । वरद्वयं ततः प्राप्य हृष्टरोमा स पार्थिवः । रथोपरि धनुर्मुक्त्वा भूत्वा चैव कृतांजलिः

ઈશ્વરે કહ્યું—બે વર પ્રાપ્ત કરીને તે રાજા આનંદથી રોમાંચિત થયો. રથ પર ધનુષ મૂકી તે કરજોડે ઊભો રહ્યો.

Verse 33

ध्यात्वा सरस्वतीं देवीं गणनाथं विनायकम् । राजा दशरथः स्तोत्रं सौरेरिदमथाकरोत्

દેવી સરસ્વતી અને ગણનાથ વિનાયકનું ધ્યાન કરીને રાજા દશરથે પછી સૌરિ (શનિ) માટે આ સ્તોત્ર રચ્યું.

Verse 34

राजोवाच । नमो नीलमयूखाय नीलोत्पलनिभाय च । नमो निर्मांसदेहाय दीर्घश्मश्रुजटाय च

રાજાએ કહ્યું—નીલ કિરણોવાળા, નીલ કમળસમાન પ્રભુને નમસ્કાર. માંસવિહિન કૃશ દેહવાળા, દીર્ઘ દાઢી અને જટાધારીને નમસ્કાર.

Verse 35

नमो विशालनेत्राय शुष्कोदरभयान क । नमः परुषगात्राय स्थूलरोमाय वै नमः

વિશાળ નેત્રવાળા, શુષ્ક ઉદરથી ભયંકર દેખાતા પ્રભુને નમસ્કાર. કર્કશ અંગવાળા, ઘન રોમવાળા તમને પણ પુનઃપુન નમસ્કાર.

Verse 36

नमो नित्यं क्षुधार्त्ताय नित्यतप्ताय वै नमः । नमः कालाग्निरूपाय कृतांतक नमोस्तु ते

સદા ક્ષુધાથી પીડિત, સદા તપ્ત રહેનારને નમસ્કાર. કાલાગ્નિરૂપ, હે કૃતાંતક, તમને નમસ્કાર હો.

Verse 37

नमो दीर्घाय शुष्काय कालदृष्टे नमोऽस्तु ते । नमस्ते कोटराक्षाय दुर्निरीक्ष्याय वै नमः

દીર્ઘકાય, શુષ્ક દેહવાળા; જેમની દૃષ્ટિ જ કાળ છે—તમને નમસ્કાર. કોટર નેત્રવાળા, જેમને જોવું દુષ્કર—તમને નમસ્કાર.

Verse 38

नमो घोराय रौद्राय भीषणाय करा लिने । नमस्ते सर्वभक्षाय वलीमुख नमोऽस्तु ते

ઘોર, રૌદ્ર, ભીષણ—હાથમાં ખડ્ગ ધારણ કરનારને નમસ્કાર. સર્વભક્ષક, હે વલીમુખ, તમને નમસ્કાર હો.

Verse 39

सूर्यपुत्र नमस्तेऽस्तु भास्करे भयदायक । अधोदृष्टे नमस्तुभ्यं वपुःश्याम नमोऽस्तु ते

હે સૂર્યપુત્ર! તમને નમસ્કાર; હે ભાસ્કર, અધર્મીઓને ભય આપનાર! હે અધોદૃષ્ટ, તમને વંદન; હે શ્યામવપુ, તમને પ્રણામ।

Verse 40

नमो मन्दगते तुभ्यं निस्त्रिंशाय नमोनमः । नमस्त उग्ररूपाय चण्डतेजाय ते नमः

હે મંદગામી! તમને નમસ્કાર; ખડ્ગધારીને વારંવાર નમસ્કાર। હે ઉગ્રરૂપ! તમને વંદન; હે ચંડતેજસ્વી! તમને પ્રણામ।

Verse 41

तपसा दग्धदेहाय नित्यं योगरताय च । नमस्ते ज्ञाननेत्राय कश्यपात्मजसूनवे

તપસ્યાથી દગ્ધ દેહવાળા અને નિત્ય યોગરત પ્રભુને નમસ્કાર। હે જ્ઞાનનેત્ર! કશ્યપવંશના પુત્ર! તમને પ્રણામ।

Verse 42

तुष्टो ददासि वै राज्यं रुष्टो हरसि तत्क्षणात् । देवासुरमनुष्याश्च पशुपक्षिसरीसृपाः

તમે પ્રસન્ન થાઓ તો નિશ્ચયે રાજ્ય આપો છો; રોષે ભરાઓ તો ક્ષણમાં જ તે હરી લો છો। દેવો, અસુરો, મનુષ્યો તથા પશુ, પક્ષી, સરીસૃપ—બધા તમારા અધિન છે।

Verse 43

त्वया विलोकिताः सौरे दैन्यमाशु व्रजंति च । ब्रह्मा शक्रो यमश्चैव ऋषयः सप्ततारकाः

હે સૌર (શનિ)! જેમના પર તમારી દૃષ્ટિ પડે છે તેઓ શીઘ્ર દૈન્યને પામે છે। બ્રહ્મા, શક્ર (ઇન્દ્ર), યમ તથા સપ્તતારક ઋષિઓ પણ (તમારા પ્રભાવથી પર નથી)।

Verse 44

राज्यभ्रष्टाश्च ते सर्वे तव दृष्ट्या विलोकिताः । देशाश्च नगरग्रामा द्वीपाश्चैवाद्रयस्तथा

હે દેવ! તમારી દૃષ્ટિ પડતાં જ તેઓ સર્વે રાજ્યથી ભ્રષ્ટ થાય છે. દેશો, નગર-ગામો, દ્વીપો તથા પર્વતો પણ (તમારા પ્રભાવાધીન છે).

Verse 45

रौद्रदृष्ट्या तु ये दृष्टाः क्षयं गच्छंति तत्क्षणात्

જેનાં પર તમારી રૌદ્ર દૃષ્ટિ પડે છે, તેઓ તે ક્ષણમાં જ ક્ષયને પામે છે.

Verse 46

प्रसादं कुरु मे सौरे वरार्थेऽहं तवाश्रितः । सौरे क्षमस्वापराधं सर्वभूतहिताय च

હે સૌરે! મારે પર પ્રસન્ન થાઓ. વર માટે હું તમારો આશ્રય લીધો છે. હે સૌરે! સર્વભૂતના હિતાર્થે મારો અપરાધ પણ ક્ષમા કરો.

Verse 47

ईश्वर उवाच । एवं स्तुतस्तदा सौरी राज्ञा दशरथेन च । महराजः शनिर्वाक्यं हृष्टरो माऽब्रवीदिदम्

ઈશ્વરે કહ્યું—ત્યારે રાજા દશરથે આ રીતે સ્તુતિ કરતાં સૌરી મહારાજ શનિ હર્ષિત થઈ આ વચન બોલ્યા.

Verse 48

शनिरुवाच । तुष्टोऽहं तव राजेन्द्र स्तवेनानेन सुव्रत । वरं ब्रूहि प्रदास्यामि स्वेच्छया रघुनंदन

શનિ બોલ્યા—હે રાજેન્દ્ર, હે સુવ્રત! આ સ્તવથી હું તારા પર તુષ્ટ છું. હે રઘુનંદન! વર કહો; હું સ્વેચ્છાએ આપીશ.

Verse 49

दशरथ उवाच । अद्यप्रभृति पिंगाक्ष पीडा कार्या न कस्यचित् । देवासुरमनुष्याणां पशुपक्षिसरीसृपाम्

દશરથે કહ્યું—હે પિંગાક્ષ! આજથી કોઈને પણ પીડા ન કરવી—દેવો, અસુરો, મનુષ્યો તેમજ પશુ, પક્ષી અને સરિસૃપ સૌને.

Verse 50

शनिरुवाच । ग्रहाणां दुर्ग्रहो ज्ञेयो ग्रहपीडां करोम्यहम् । अदेयं प्रार्थितं राजन्किंचिद्युक्तं ददाम्यहम्

શનિએ કહ્યું—ગ્રહોમાં હું દુર્ગ્રહ, એટલે કાબૂમાં ન આવનાર છું; ગ્રહપીડા હું જ કરું છું. હે રાજન! જે અયોગ્ય અને અદેય છે તે માગ્યા છતાં આપી શકાતું નથી; પરંતુ જે યોગ્ય છે તે હું આપિશ.

Verse 51

त्वया प्रोक्तं मम स्तोत्रं ये पठि ष्यंति मानवाः । पुरुषाश्च स्त्रियो वापि मद्भयेनोपपीडिताः

તમે રચેલું મારું સ્તોત્ર જે લોકો પાઠ કરશે—પુરુષ હોય કે સ્ત્રી—અને જે મારા ભયથી પીડિત હોય,

Verse 52

देवासुरमनुष्यास्तु सिद्धविद्याधरोरगाः । मृत्युस्थाने स्थितो वापि जन्मप्रांतगतस्तथा

તેઓ દેવ, અસુર, મનુષ્ય, સિદ્ધ, વિદ્યાધર કે નાગ હોય; મૃત્યુસ્થાને ઊભા હોય અથવા જીવનની સીમાએ પહોંચ્યા હોય તોય,

Verse 53

एककालं द्विकालं वा तेषां श्रेयो ददाम्यहम् । पूजयित्वा जपेत्स्तोत्रं भूत्वा चैव कृतांजलिः

એક વખત કે બે વખત પાઠ કરે તો પણ હું તેમને શ્રેય અને કલ્યાણ આપું છું. પૂજા કરીને, હાથ જોડીને ભક્તિપૂર્વક, તે સ્તોત્રનો જપ કરવો જોઈએ.

Verse 54

तस्य पीडां न चैवाहमिह कुर्यां कदाचन । जन्मस्थाने स्थितो वापि मृत्युस्थाने स्थितोऽपि च

હું અહીં તેને ક્યારેય પીડા આપશ નથી—તે જન્મસ્થાને ઊભો હોય કે મૃત્યુસ્થાને ઊભો હોય તોય।

Verse 55

जन्मऋक्षे च लग्ने च दशास्वंतर्दशासु च । रक्षामि सततं तस्य पीडां चान्यग्रहस्य च

જન્મનક્ષત્ર અને લગ્નના સમયે, તેમજ મહાદશા-અંતર્દશાઓમાં, હું તેને સતત રક્ષું છું—મારી તરફથી હોય કે અન્ય ગ્રહશક્તિથી, દરેક પીડાથી।

Verse 56

अनेनैव प्रकारेण र्पाडामुक्तस्त्वसौ भवेत् । एतत्प्रोक्तं मया दत्तं वरं च रघुनंदन

આ જ રીતે તે નિશ્ચયે પીડામુક્ત બને છે. હે રઘુનંદન, આ મેં કહ્યું છે અને આ વર પણ મેં આપ્યો છે.

Verse 57

ईश्वर उवाच । वरद्वयं च संप्राप्य राजा दशरथः पुरा । मेने कृतार्थमात्मानं नमस्कृत्य शनैश्चरम्

ઈશ્વરે કહ્યું—બે વર પ્રાપ્ત કરીને, પ્રાચીનકાળે રાજા દશરથે પોતાને કૃતાર્થ માન્યો; અને શનૈશ્ચરને નમસ્કાર કરીને પ્રણામ કર્યો.

Verse 58

शनिं स्तुत्वाऽभ्यनुज्ञातो रथमारुह्य वीर्यवान् । स्वस्थानं गतवान्राजा पूज्यमानो दिवौकसैः

શનિની સ્તુતિ કરીને અને વિદાયની અનુમતિ મેળવી, પરાક્રમી રાજા રથ પર ચઢી પોતાના સ્થાને ગયો—દેવલોકના નિવાસીઓ દ્વારા પૂજિત થતો.

Verse 59

य इदं प्रातरुत्थाय सौरिवारे पठेन्नरः । सर्वग्रहोद्भवा पीडा न भवेद्भुवि तस्य तु

જે મનુષ્ય પ્રાતઃ ઊઠીને સૌરિવારે (શનિવારે) આ પાઠ કરે છે, તેને પૃથ્વી પર રહેતાં કોઈપણ ગ્રહથી ઉત્પન્ન પીડા થતી નથી.

Verse 60

शनैश्चरं स्मरेद्देवं नित्यं भक्तिसमन्वितः । पूजयित्वा पठेत्स्तोत्रं तस्य तुष्यति भास्करिः

ભક્તિપૂર્વક નિત્ય શનૈશ્ચર દેવનું સ્મરણ કરવું; પૂજા કરીને સ્તોત્રનું પાઠ કરવું—ત્યારે ભાસ્કરી (સૌરશક્તિ) પ્રસન્ન થાય છે.

Verse 61

इति ते कथितं देवि माहात्म्यं शनिदैवतम् । सर्वपापोपशमनं सर्वकामफलप्रदम्

હે દેવી, આ રીતે મેં તને શનિ-દૈવતનું માહાત્મ્ય કહ્યું; તે સર્વ પાપોનું શમન કરનારું અને સર્વ કામનાઓનું ફળ આપનારું છે.