Skanda Purana — Prabhasa Khanda, Shloka 121
जन्मप्रभृति यो देवि श्रवणाभ्यां विवर्जितः । प्रभासे निधनं प्राप्तः स भवेन्मत्परिग्रहः
janmaprabhṛti yo devi śravaṇābhyāṃ vivarjitaḥ | prabhāse nidhanaṃ prāptaḥ sa bhavenmatparigrahaḥ
હે દેવી, જે મનુષ્ય જન્મથી બંને કાનોથી શ્રવણશક્તિથી વંચિત હોય—જો તે પ્રભાસમાં મૃત્યુ પામે—તો તે મારો પરિગ્રહ, એટલે મારા આશ્રયમાં સ્વીકૃત બને છે.
Śiva (in Prabhāsa-kṣetra māhātmya context, speaking to Devī/Umā)
Tirtha: Prabhāsa
Type: kshetra
Listener: Devī (Pārvatī)
Scene: A deaf-from-birth devotee at Prabhāsa; though unable to hear hymns, he worships through sight and gesture; at death, Śiva’s attendants receive him as ‘mine’—a scene of belonging and protection.
FAQs
Prabhāsa is portrayed as a place of direct divine acceptance: Śiva personally ‘takes’ the devotee (or resident) who dies there.
Prabhāsa Kṣetra (Prabhāsa), within the Skanda Purāṇa’s Prabhāsakhaṇḍa.
No ritual instruction; it is a promise of Śiva’s protection connected to the place of death.