Adhyaya 2

Verse 1

वसिष्ठ उवाच । आसीत्पूर्वं मुनिर्नाम्ना गौतमश्च महातपाः । अहिल्या दयिता तस्य धर्मपत्नी यशस्विनी

વસિષ્ઠે કહ્યું— પૂર્વકালে ગૌતમ નામના મહાતપસ્વી મુનિ હતા. તેમની પ્રિય અને યશસ્વી ધર્મપત્ની અહલ્યા હતી.

Verse 2

शिष्यानध्यापयामास स मुनिः शतशस्तदा । श्रुताध्ययनसंपन्नान्विससर्ज ततो गृहान्

તે મુનિએ ત્યારે સૈકડો શિષ્યોને અધ્યાપન કરાવ્યું. તેઓ શ્રુતિ-અધ્યયનમાં નિપુણ થયા પછી તેમને તેમના તેમના ઘરો તરફ વિદાય આપ્યા.

Verse 3

तस्यान्योऽपि च यः शिष्यो गुरुभक्तिपरायणः । उत्तंको नाम मेधावी न्यवसत्तस्य मन्दिरे

તેમનો એક બીજો શિષ્ય પણ હતો, જે ગુરુભક્તિમાં પરાયણ હતો. ઉત્તંક નામનો તે મેધાવી યુવાન ગુરુના નિવાસ-મંદિરમાં જ રહેતો હતો.

Verse 4

न तं विसर्जयामास जरयापि परिप्लुतम् । उत्तंकोऽपि सुशिष्यत्वान्नो वेत्ति पलितं शिरः

વૃદ્ધાવસ્થાથી વ્યાપ્ત થયેલ હોવા છતાં તેમણે તેને વિદાય ન કરી; અને ઉત્તંક પણ ઉત્તમ શિષ્યધર્મથી તેના મસ્તકના પલિત કેશ પણ ધ્યાનમાં ન આવ્યા।

Verse 5

जातकार्यसमायुक्तो विद्यापारंगतोऽपि सः । केनचित्त्वथ कालेन काष्ठार्थं स बहिर्ययौ

કર્તવ્યકાર્યોમાં નિપુણ અને વિદ્યામાં પારંગત હોવા છતાં, થોડા સમય પછી તે કાષ્ઠ લાવવા આશ્રમની બહાર ગયો।

Verse 6

प्रभूतानि समादाय आश्रमं परमं गतः । अथासौ न्यक्षिपत्तत्र भूतले काष्ठसंचयम्

ઘણું કાષ્ઠ લઈને તે ઉત્તમ આશ્રમમાં પરત આવ્યો; પછી ત્યાં ભૂમિ પર કાષ્ઠનો ગોઠો મૂકી દીધો।

Verse 7

काष्ठलग्नां तदा श्वेतां जटामेकां ददर्श सः । स दृष्ट्वा दुःखमापन्नः कृपणं पर्यचिन्तयत्

ત્યારે કાષ્ઠમાં અટકેલી એક શ્વેત જટા તેણે જોઈ; તે જોઈને તે દુઃખિત થયો અને કરુણ રીતે મનમાં વિચારવા લાગ્યો।

Verse 8

धिग्धिङ्मे जीवितं नष्टं कुतः कार्यरतस्य च । कलत्र संग्रहं नैव मया कृतमबुद्धिना

“ધિક્ ધિક્! મારું જીવન નષ્ટ થયું; કાર્યમાં રત રહીને પણ શું ફળ? અબુદ્ધિથી મેં કદી પત્ની-ગૃહસ્થજીવનનું આયોજન કર્યું નથી।”

Verse 9

भविष्यति कुलच्छेदः शैथिल्यान्मम दुर्मतेः । गुरुपत्न्या च संदृष्ट उत्तंको दुःखितस्तदा

“મારી શૈથિલ્યતા અને દુર્મતિને કારણે મારું કુલચ્છેદ થશે।” એમ કહી, ગુરુપત્નીએ જોયેલા ઉત્તંક તે સમયે દુઃખથી વ્યાકુળ થયો।

Verse 10

तस्य दुःखं तथा क्षिप्रं गौतमाय निेवेदितम् । गौतमेन तथेत्युक्त्वा मृदुवाण्या स भाषितः

તેણે પોતાનું દુઃખ તત્કાળ ગૌતમને નિવેદન કર્યું. ગૌતમે “તથાસ્તુ” કહીને પછી મૃદુ વાણીથી તેને કહ્યું।

Verse 11

वत्स गच्छ गृहं त्वं च अग्निहोत्रादिकाः क्रियाः । पालयस्व विधानेन पत्न्या सह न संशयः

“વત્સ, તું ઘેર જા; અગ્નિહોત્ર આદિ ક્રિયાઓનું વિધાનપૂર્વક પાલન કર; પત્ની સાથે—એમાં શંકા નથી.”

Verse 12

इत्युक्तो गुरुणा सोऽपि प्रत्युवाच गुरुं प्रति । दक्षिणां प्रार्थय स्वामिन्नहं दास्याम्यसंशयम्

ગુરુએ એમ કહ્યે પછી તેણે ગુરુને ઉત્તર આપ્યો—“સ્વામી, ગુરુદક્ષિણા માગો; હું નિઃસંદેહ આપીશ.”

Verse 13

गौतम उवाच । सेवा कृता त्वया वत्स महती मम सर्वदा । तेनैव परिपूर्णत्वं जातं मे नात्र संशयः

ગૌતમે કહ્યું—“વત્સ, તું હંમેશાં મારી મહાન સેવા કરી છે; એથી જ હું સંપૂર્ણ સંતોષ પામ્યો છું—એમાં શંકા નથી.”

Verse 14

उत्तंक उवाच । किंचिद्ग्राह्यं त्वया स्वामिन्सन्तोषो जायते मम । त्वत्प्रसादान्मुनिश्रेष्ठ विद्यापारंगतोऽस्म्यहम्

ઉત્તંકે કહ્યું—સ્વામી, મારી પાસેથી કંઈક તો સ્વીકારો; તેથી મારા હૃદયમાં સંતોષ થશે. હે મુનિશ્રેષ્ઠ, તમારી કૃપાથી હું વિદ્યામાં પારંગત થયો છું.

Verse 15

गौतम उवाच । न ग्राह्यं च मया पुत्र सन्तुष्टः सेवयास्म्यहम् । नेच्छाम्यहं धनं त्वत्तः सुखं गच्छ गृहं प्रति

ગૌતમે કહ્યું—પુત્ર, મને કશું સ્વીકારવાનું નથી; તારી સેવાથી હું સંતોષમાં છું. તારી પાસેથી ધન નથી જોઈએ; આનંદથી ઘેર જા.

Verse 16

इत्युक्तो गुरुणा सोऽपि मातरं चाभ्यभाषत । किंचिद्ग्राह्यं मया मातः सन्तोषो दीयतां मम

ગુરુએ એમ કહ્યે પછી તેણે ગુરુપત્નીને કહ્યું—માતા, મારી પાસેથી કંઈક સ્વીકારો; મારા હૃદયને સંતોષ આપો.

Verse 17

गुरुपत्न्युवाच । सौदासं गच्छ पुत्र त्वं ममाज्ञां कुरु सत्वरम् । मदयन्ती प्रिया तस्य धर्मपत्नी यशस्विनी

ગુરુપત્નીએ કહ્યું—પુત્ર, સૌદાસ પાસે જા અને મારી આજ્ઞા ત્વરિત પૂર્ણ કર. તેની પ્રિયા, યશસ્વી ધર્મપત્ની મદયંતી છે.

Verse 18

कुण्डलेऽथानय क्षिप्रं मदयंत्याश्च पुत्रक । नो चेच्छापं प्रदास्यामि पञ्चमेऽह्नि न आगतः

પુત્રક, મદયંતીના તે કુંડળો ઝડપથી લઈને આવ. જો પાંચમા દિવસે તું ન આવ્યો, તો હું તને શાપ આપીશ.

Verse 19

इत्युक्तो गुरुपत्न्या स प्रस्थितः सत्वरं तदा । सौदासस्यगृहं प्राप व्याघ्रास्यं तं च दृष्टवान्

ગુરુપત્નીએ એમ કહ્યે તે તરત જ નીકળી પડ્યો. સૌદાસના ગૃહે પહોંચી, વાઘ જેવા મુખવાળાને તેણે જોયો.

Verse 20

दृष्ट्वा प्राह तदा विप्रं भक्षणार्थमुपस्थितम् । भक्षयिष्यामि वै विप्र त्वामहं नात्र संशयः

ભક્ષણ માટે નજીક આવેલા બ્રાહ્મણને જોઈ તેણે કહ્યું— “હે વિપ્ર, હું નિશ્ચયે તને ભક્ષીશ; તેમાં શંકા નથી.”

Verse 21

उत्तंक उवाच । अवश्यं भक्षय त्वं मामेकं शृणु नराधिप । देहि मे कुण्डले तात दत्त्वाऽहं गुरवे पुनः । आगमिष्यामि भक्षस्व मा त्वं कार्यविवर्जितम्

ઉત્તંક બોલ્યો— “હે નરાધિપ, તું મને નિશ્ચયે ભક્ષી શકે છે; પરંતુ એક વાત સાંભળ. તાત, મને તે કુંડળો આપ; ગુરુને ફરી અર્પણ કરીને હું પાછો આવીશ. પછી મને ભક્ષ કર; તું તારા કાર્યથી વંચિત ન રહેજે.”

Verse 22

सौदास उवाच । गच्छ त्वं मन्दिरे दुर्गे यत्राऽस्ते दयिता मम । तां त्वमासाद्य यत्नेन जीवितव्यभयाद्द्विज

સૌદાસ બોલ્યો— “જ્યાં મારી પ્રિયતમ વસે છે તે દુર્ગવાળા મહેલમાં જા. હે દ્વિજ, પ્રાણભયથી સાવધાનીપૂર્વક તેની પાસે પહોંચ.”

Verse 23

याच्यतां मम वाक्येन सा ते दास्यति कुण्डले । त्वया च नान्यथा कार्यं यत्सत्यं द्विजसत्तम

“મારા વચનથી તેની પાસે માગ; તે તને કુંડળો આપશે. અને તું આ સિવાય બીજું કશું કરશો નહીં—આ સત્ય છે, હે દ્વિજસત્તમ.”

Verse 24

वसिष्ठ उवाच । मदयन्त्याः समीपं तु गत्वोवाच द्विजोत्तमः । देहि मे कुण्डले देवि सौदासस्त्वां समादिशत्

વસિષ્ઠે કહ્યું—શ્રેષ્ઠ દ્વિજ મદયંતીની પાસે જઈ બોલ્યો, “દેવી, મને કુંડળો આપો; રાજા સૌદાસે તમને એવી આજ્ઞા કરી છે.”

Verse 25

मदयंत्युवाच । सन्देहोऽद्यापि मे विप्र कुण्डले द्विजसत्तम । अभिज्ञानं त्वमानीय नृपस्य द्विज दर्शय

મદયંતીએ કહ્યું—“હે વિપ્ર, હે દ્વિજશ્રેષ્ઠ, કુંડળો વિષે મને હજી પણ સંદેહ છે. રાજાનું અભિજ્ઞાન (ઓળખચિહ્ન) લાવી મને બતાવો.”

Verse 26

स गत्वा त्वरितं भूपमभिज्ञानमयाचत

તે ત્વરિત રાજા પાસે ગયો અને અભિજ્ઞાન માગ્યું.

Verse 27

सौदास उवाच । यैर्विना सुगतिर्नास्ति दुर्गतिं ये नयंति वै । गत्वैवं ब्रूहि तां साध्वीं मम वाक्यं द्विजोत्तम । प्रदास्यति ततो नूनं कुण्डले रत्नमंडिते

સૌદાસે કહ્યું—“જેનાં વિના સુગતિ નથી અને જે ખરેખર દુર્ગતિ તરફ લઈ જાય છે—હે દ્વિજશ્રેષ્ઠ, જઈને તે સાધ્વીને મારા આ વચન કહો; પછી તે નિશ્ચયે રત્નમંડિત કુંડળો આપશે.”

Verse 28

वसिष्ठ उवाच । प्रत्यभिज्ञानमादाय गत्वा तस्यै न्यवेदयत्

વસિષ્ઠે કહ્યું—અભિજ્ઞાન લઈને તે ગયો અને તેને તેણીને અર્પણ કર્યું.

Verse 29

ततोऽसौ प्रददौ तस्मै गृह्ण मे कुण्डले द्विज । उवाच यत्नमास्थाय नीयतां द्विजसत्तम

પછી તેણીએ તેને કુંડળો આપીને કહ્યું— “હે દ્વિજ, મારા કુંડળો ગ્રહણ કર. હે દ્વિજશ્રેષ્ઠ, યત્નપૂર્વક તેને લઈ જા.”

Verse 30

एते च वांछते नित्यं तक्षको द्विज कुण्डले । स तथेति समादाय विस्मयोत्फुल्ललोचनः । कौतुकात्पुनरागत्य राजानं वाक्यमब्रवीत्

“હે દ્વિજ, તક્ષક નાગ સદાય આ કુંડળોની ઇચ્છા કરે છે.” એમ કહી ‘તથાસ્તુ’ કહી તેણે તે ઉઠાવ્યા; આશ્ચર્યથી તેની આંખો ફાટી નીકળી. પછી કૌતુકથી પાછો આવી રાજાને આ વચન બોલ્યો.

Verse 31

अभिज्ञानान्मया भूप सम्प्राप्ते दीप्तकुण्डले । वाक्यार्थस्तु न विज्ञातस्ततोऽहं पुनरागतः

“હે ભূপ, ઓળખચિહ્નરૂપે આ તેજસ્વી કુંડળો મને પ્રાપ્ત થયા; પરંતુ સંદેશનો અર્થ હું સમજી શક્યો નથી, તેથી હું ફરી પાછો આવ્યો છું.”

Verse 32

कौतुकाद्वद मे राजन्स्वकार्ये च यथास्थितम् । कैर्विना सुगतिर्नास्ति दुर्गतिं के नयंति च

“કૌતુકવશ, હે રાજન, તમારા કાર્યની યથાસ્થિતિ મને કહો—કોના વિના સુગતિ નથી, અને કોણ દુર્ગતિમાં દોરી જાય છે?”

Verse 33

सौदास उवाच । आराधिता द्विजा विप्र भवंति सुगतिप्रदाः । असन्तुष्टा दुर्गतिदाः सद्यो मम यथा पुरा

સૌદાસ બોલ્યા— “હે વિપ્ર, દ્વિજોની યોગ્ય આરાધના થાય તો તેઓ સુગતિ આપે છે; અને અસંતુષ્ટ થાય તો દુર્ગતિ આપે છે—જેમ અગાઉ મારી સાથે તત્ક્ષણે બન્યું હતું.”

Verse 34

एतावान्मम शापोऽयं वसिष्ठस्य महात्मनः । तेनोक्तं त्वां यदा कश्चित्प्रश्नं विख्यापयिष्यति

મહાત્મા વસિષ્ઠે મને આપેલો શાપ એટલો જ છે. તેમણે કહ્યું હતું—જ્યારે કોઈ તને એક નિશ્ચિત પ્રશ્ન પૂછશે, ત્યારે શાપની શરત પૂર્ણ થશે.

Verse 35

तदा दोषविनिर्मुक्तो भविष्यसि न संशयः । त्वत्प्रसादाद्विनिर्मुक्तो ह्यहं शापाद्द्विजोत्तम । सात्त्विकं धाम चापन्नो गच्छ विप्र नमोऽस्तु ते

ત્યારે તું દોષમુક્ત થશે—એમાં સંશય નથી. હે દ્વિજોત્તમ, તારા પ્રસાદથી હું પણ શાપમાંથી મુક્ત થયો. સાત્ત્વિક પવિત્ર ધામ પ્રાપ્ત કરીને જા, હે વિપ્ર; તને નમસ્કાર.

Verse 36

वसिष्ठ उवाच । उत्तंकस्तेन निर्मुक्तः सत्वरं पथमाश्रितः । गच्छंश्चातिक्षुधाविष्टो ऽपश्यद्बिल्वफलानि सः

વસિષ્ઠ બોલ્યા—ઉત્તંક એ રીતે મુક્ત થઈ તત્કાળ માર્ગે નીકળી પડ્યો. જતા જતા તીવ્ર ભૂખથી વ્યાકુળ થઈ તેણે બિલ્વફળો જોયાં.

Verse 37

ततः कृष्णाजिने बद्ध्वा कुण्डले न्यस्य भूतले । आरुरोह फलाकांक्षी स मुनिः क्षुधयाऽन्वितः

પછી તેણે કાળા મૃગચર્મમાં કુંડળો બાંધીને જમીન પર મૂકી દીધા. ફળની ઇચ્છાથી અને ભૂખથી દબાયેલો તે મુનિ (વૃક્ષ પર) ચઢ્યો.

Verse 38

एतस्मिन्नेव काले तु तक्षकः पन्नगोत्तमः । गृहीत्वा कुण्डले तूर्णमगमद्दक्षिणामुखः

એ જ સમયે નાગોમાં શ્રેષ્ઠ તક્ષકે કુંડળો ઝૂંટી લીધા અને તત્કાળ દક્ષિણમુખે ચાલી ગયો.

Verse 39

अथोत्तंकः फलाहारी अवतीर्य धरातले । सर्वतोऽन्वेषयामास वेगेन महता वृतः

ત્યારે ફલાહારી ઉત્તંક ધરાતલ પર ઉતરી, મહા વેગથી પ્રેરિત થઈ, સર્વત્ર શોધ કરવા લાગ્યો।

Verse 40

स दृष्ट्वा सम्मुखं प्राप्तं समीपं पन्नगोत्तमः । प्रविवेश बिलं रौद्रमन्धकारेण संवृतम्

તેને સામેથી નજીક આવતો જોઈ, શ્રેષ્ઠ નાગ ઘન અંધકારથી ઢંકાયેલી ભયંકર ગુફામાં પ્રવેશી ગયો।

Verse 41

उत्तंकोऽपि बिलं प्राप्तः प्रविश्य तमसावृतम् । दण्डकाष्ठं समादाय कुपितोह्यखनत्तदा

ઉત્તંક પણ તે ગુફા પાસે પહોંચ્યો; અંધકારથી ઢંકાયેલી અંદર પ્રવેશી, લાકડાનો દંડ લઈને ક્રોધિત થઈ તરત ખોદવા લાગ્યો।

Verse 42

तं तथा दुःखितं दृष्ट्वा सक्लेशं गुरुकार्यतः । वज्रमारोपयामास दण्डांते पाकशासनः

ગુરુકાર્યથી ક્લેશિત અને દુઃખિત તેને જોઈ, પાકશાસન ઇન્દ્રએ તેના દંડના અગ્રભાગે વજ્ર સ્થાપ્યું।

Verse 43

ततो विदारयामास स शीघ्रं धरणीतलम् । प्रविष्टश्चैव पातालं कुण्डलार्थं परिभ्रमन्

પછી તેણે ઝડપથી ધરતીનું પૃષ્ઠ ફાડી, કુંડળોની શોધમાં ભમતો ભમતો પાતાળમાં પ્રવેશ કર્યો।

Verse 44

सोऽपश्यद्वाजिनं तत्र सर्वश्वेतं गुणान्वितम् । तेनोक्तः स्पृश मे गुह्यं ततः कार्यं भविष्यति

ત્યાં તેણે સર્વથા શ્વેત અને શુભલક્ષણોથી યુક્ત એવો એક અશ્વ જોયો. તેણે કહ્યું—“મારા ગુહ્ય અંગને સ્પર્શ કર; ત્યાર પછી તારો કાર્ય સિદ્ધ થશે.”

Verse 45

स चकार तथा शीघ्रं ततो धूमो व्यजायत । पातालं तेन सर्वत्र व्याप्तं भूधर वह्निना

તેણે તરત જ તેમ કર્યું; ત્યાર પછી ધુમાડો ઊઠ્યો. તે પર્વતસમાન અગ્નિથી સર્વત્ર પાતાળ વ્યાપ્ત થઈ ગયું.

Verse 46

ततश्च व्याकुलाः सर्वे पन्नगाः समुपाद्रवन् । तक्षकं पुरतः कृत्वा संप्राप्ताः कुण्डलान्विताः । उत्तंकाय ततो दत्त्वा प्रणिपत्य ययुर्गृहम्

પછી બધા નાગો વ્યાકુળ થઈ દોડી આવ્યા. તક્ષકને આગળ રાખીને તેઓ કુંડળો લઈને આવ્યા; તે ઉત્તંકને આપી પ્રણામ કરીને પોતાના ધામે પરત ગયા.

Verse 47

वसिष्ठ उवाच । अथाश्वस्तमुवाचेदमहमग्निर्द्विजोत्तम । यस्त्वयाऽराधितः पूर्वमुपाध्यायनिदेशतः

વસિષ્ઠ બોલ્યા—પછી આશ્વસ્ત થયેલા તે દ્વિજોત્તમને તેણે કહ્યું—“હે દ્વિજશ્રેષ્ઠ, હું અગ્નિ છું; જેને તું પૂર્વે ઉપાધ્યાયના આદેશથી આરાધ્યો હતો.”

Verse 48

ज्ञात्वा त्वां दुःखितं प्राप्तमिह प्राप्तः कृपापरः । सर्वथा त्वं च मे पृष्ठं भगवञ्छीघ्रमारुह

તું દુઃખિત થઈ અહીં આવ્યો છે એમ જાણીને, કૃપાથી પ્રેરિત થઈ હું અહીં આવ્યો છું. તેથી, હે ભગવન્, શીઘ્ર મારા પીઠ પર આરોહણ કર.

Verse 49

नयामि तत्र यत्रास्ते गुरुः सर्वगुणालयः । आरूढस्तस्य पृष्ठे स प्रतस्थे ह्याश्रमं प्रति

હું તને ત્યાં લઈ જઈશ જ્યાં સર્વગુણાલય ગુરુ નિવાસ કરે છે. તેના પીઠ પર આરુઢ થઈ તે આશ્રમ તરફ પ્રસ્થાન કર્યો.

Verse 50

तत्क्षणात्समनुप्राप्तो गौतमस्य निवेशनम् । एतस्मिन्नेव काले तु अहिल्या कृतमंडना

તત્ક્ષણે તે ગૌતમના નિવાસે પહોંચી ગયો. અને એ જ સમયે અલંકારોથી સજ્જ અહલ્યા ત્યાં હાજર હતી.

Verse 51

स्नाता चाभ्येत्य भर्तारं साध्वी वाक्यमुवाच ह । उत्तंकोऽद्य न संप्राप्तः शापं दास्याम्यहं ध्रुवम्

સ્નાન કરીને સાધ્વી પત્ની પતિ પાસે આવી બોલી—“આજે ઉત્તંક ન આવે તો હું નિશ્ચયે શાપ આપીશ.”

Verse 52

शिथिलो गुरुकृत्येषु स यदालक्षितो मया । तस्या वाक्यावसाने तु उत्तंकः पर्य्यदृश्यत

જ્યારે મેં જોયું કે તે ગુરુકાર્યોમાં શિથિલ થયો છે, ત્યારે જ—તેના વચન પૂરાં થતાં—ઉત્તંક નજરે પડ્યો.

Verse 53

प्रसन्नवदनो हृष्टः कुण्डलाभ्यां समन्वितः । प्रणिपत्य स तां भक्त्या कुण्डले संन्यवेदयत्

પ્રસન્ન મુખે હર્ષિત થઈ, કુંડલયુગલ સાથે, ભક્તિપૂર્વક નમસ્કાર કરીને તેણે તે કુંડલો તેણીને અર્પણ કર્યા.

Verse 54

सा दृष्ट्वा तत्क्षणात्साध्वी कर्णाभ्यां संन्यवेशयत् । स्वगृहाय ततस्तूर्णमुत्तंकं विससर्ज ह

તેને જોઈ તે સાધ્વીએ તત્ક્ષણે તેને પોતાના કાનમાં ધારણ કર્યું. ત્યારબાદ તેણે ઉત્તંકને ત્વરિતપણે પોતાના ગૃહે પરત જવા વિદાય આપ્યો.

Verse 55

वसिष्ठ उवाच । एवं स विवरो जातस्तक्षकोत्तंककारणात् । यथा मे चिंत्यते नित्यं धेन्वर्थं श्वभ्रपूरणे

વસિષ્ઠે કહ્યું—તક્ષક અને ઉત્તંકના કારણે આ વિવર ઉત્પન્ન થયો. ગાયના હિતાર્થે તે ખાડો ભરવાનો વિચાર હું નિત્ય કરું છું.

Verse 56

तस्मात्त्वं पूरय क्षिप्रं नान्यः शक्तोऽत्र कर्मणि । शीघ्रं कुरु नगश्रेष्ठ मम कार्यमसंशयम्

અતએવ તું આ ખાડો ત્વરિતપણે પૂરી દે; અહીં આ કાર્ય માટે બીજો કોઈ સમર્થ નથી. હે નગશ્રેષ્ઠ, શીઘ્ર કર અને નિઃસંદેહ મારું કાર્ય સિદ્ધ કર।