Adhyaya 80

Verse 1

। अथ सुपर्णाख्यमाहात्म्यं भविष्यंति । ऋषय ऊचुः । यदेतद्भवता प्रोक्तं तेजोवीर्यसमन्वितः । गरुडस्तेन संजज्ञे मुनीनां होमकर्मणा

હવે ‘સુપર્ણ’ નામનું માહાત્મ્ય કહો. ઋષિઓ બોલ્યા—આપે જે કહ્યું કે તેજ અને વીર્યથી યુક્ત ગરુડ મુનિઓના હોમકર્મથી જન્મ્યો, તે અમને સ્પષ્ટ રીતે સાંભળવું છે.

Verse 2

स कथं तत्र संभूत एतन्नो विस्तराद्वद । विनतायाः समुद्भूत इत्येषा श्रूयते श्रुतिः

તો પછી તે ત્યાં કેવી રીતે જન્મ્યો? આ અમને વિસ્તારે કહો. કારણ કે અમે શ્રુતિ-પરંપરામાં એવું સાંભળ્યું છે કે તે વિનતાથી ઉત્પન્ન થયો.

Verse 3

सूत उवाच । योऽसावाथर्वणैर्मंत्रैः कलशश्चाभिमन्त्रितः । तैर्मंत्रैर्वालखिल्यैश्च महाऽमर्षसमन्वितैः

સૂત બોલ્યા—જે કલશ અથર્વણ મંત્રોથી અભિમંત્રિત થયો હતો—એ જ મંત્રોથી—અને મહાતપોબળથી યુક્ત વાલખિલ્ય ઋષિઓ દ્વારા પણ (સંસ્કૃત) હતો.

Verse 4

निवारितैश्च दक्षेण सूचिते विहगाधिपे । कश्यपस्तं समादाय कलशं प्रययौ गृहम्

અને જ્યારે દક્ષે (તેમને) રોકી વિહગાધિપતિનો સંકેત કર્યો, ત્યારે કશ્યપે તે કલશ ઉઠાવી પોતાના ગૃહ તરફ પ્રસ્થાન કર્યું.

Verse 5

ततः प्रोवाच संहृष्टो विनतां दयितां निजाम् । एतत्पिब जलं भद्रे मन्त्रपूतं महत्तरम्

ત્યારે હર્ષિત થઈ તેણે પોતાની પ્રિય વિનતાને કહ્યું— “હે ભદ્રે, મંત્રપૂત આ મહાન જળ પાન કર.”

Verse 6

येन ते जायते पुत्रः सहस्राक्षाधिको बली । तेजस्वी च यशस्वी च अजेयः सर्व दानवैः

“આના પ્રભાવથી તને પુત્ર થશે— સહસ્રાક્ષ ઇન્દ્રથી પણ વધુ બળવાન; તેજસ્વી, યશસ્વી અને સર્વ દાનવો માટે અજય.”

Verse 7

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा तत्क्षणादेव संपपौ । तत्तोयं सा वरारोहा सद्यो गर्भं ततो दधे

તેનું વચન સાંભળતાં જ તેણીએ તે ક્ષણે જ પી લીધું. તે સુશોભિત અંગવાળી સ્ત્રીએ તે જળ પીતાં જ તરત ગર્ભ ધારણ કર્યો.

Verse 8

एवं तज्जलपानेन तेजोवीर्यसम न्वितः । कश्यपाद्गरुडो जज्ञे सर्वसर्पभयावहः

આ રીતે તે જળપાનથી તેજ અને વીર્યથી યુક્ત ગરુડ કશ્યપથી જન્મ્યો; તે સર્વ સર્પો માટે ભયંકર બન્યો.

Verse 9

येनामृतं हृतं वीर्यात्परिभूय पुरंदरम् । मातृभक्तिपरीतेन सर्पाणां संनिवेदितम्

જેણે પોતાના પરાક્રમથી પુરંદર (ઇન્દ્ર) ને પરાભવિત કરી અમૃત હરી લીધું, અને માતૃભક્તિથી પરિપૂર્ણ થઈ તે સર્પોને અર્પણ કર્યું.

Verse 10

यो जज्ञे दयितो विष्णोर्वाहनत्वमुपागतः । ध्वजाग्रे तु रथस्यापि यः सदैव व्यवस्थितः

જે વિષ્ણુનો પ્રિય બની જન્મ્યો, જેણે તેમના વાહનપદને પ્રાપ્ત કર્યું, અને જે રથના ધ્વજના અગ્રભાગે સદૈવ સ્થિત રહે છે।

Verse 11

येन पूर्वं तपस्तप्त्वा क्षेत्रेऽत्रैव महात्मना । त्रिनेत्रस्तुष्टिमानीतो गतपक्षेण धीमता

આ જ પવિત્ર ક્ષેત્રમાં તે મહાત્માએ—પાંખો ગુમાવ્યા છતાં—પૂર્વવત્ તપ કર્યું; અને તે ધીમાને ત્રિનેત્ર ભગવાન શિવને પ્રસન્ન કર્યા।

Verse 12

पक्षाप्तिर्येन संजाता यस्य भूयोऽपि तादृशी । देवदेवप्रसादेन विशिष्टा चाऽथ निर्मिता

દેવોના દેવની કૃપાથી તેને ફરી પાંખો પ્રાપ્ત થઈ; અને ફરી તેવી જ પાંખો રચાઈ—દિવ્ય પ્રસાદથી વધુ ઉત્તમ અને વિશિષ્ટ બની।

Verse 13

मुनय ऊचुः । कथं तस्य गतौ पक्षौ गरुडस्य महात्मनः । पुनर्लब्धौ कथं तेन कथं तुष्टो महेश्वरः । एतन्नो विस्तराद्ब्रूहि सूतपुत्र यथातथम्

મુનિઓએ કહ્યું—મહાત્મા ગરુડના પાંખો કેવી રીતે ગયા? તેણે ફરી કેવી રીતે મેળવ્યા? અને મહેશ્વર કેવી રીતે પ્રસન્ન થયા? હે સૂતપુત્ર, જેમ બન્યું તેમ વિસ્તારે કહો।

Verse 14

सूत उवाच । पुरासीद्ब्राह्मणो मित्रं भृगुवंशकुलोद्वहः । गरुडस्य द्विजश्रेष्ठा बालभावादपि प्रभो

સૂતે કહ્યું—પ્રાચીનકાળે ભૃગુવંશનો શિરોભૂષણ એવો એક બ્રાહ્મણ હતો; હે દ્વિજશ્રેષ્ઠ, હે પ્રભુ, તે બાળપણથી જ ગરુડનો મિત્ર હતો।

Verse 15

तस्य कन्या पुरा जाता माधवी नाम संमता । रूपौदार्यसमोपेता सर्वलक्षणलक्षिता

તેને ત્યાં પૂર્વે ‘માધવી’ નામે પ્રસિદ્ધ એક કન્યા જન્મી. તે રૂપ અને ઔદાર્યથી યુક્ત, સર્વ શુભ લક્ષણોથી અલંકૃત હતી.

Verse 16

न देवी न च गन्धर्वी नासुरी न च पन्नगी । तादृग्रूपा महाभागा यादृशी सा सुमध्यमा

તે ન દેવી હતી, ન ગંધર્વકન્યા, ન અસુરી, ન નાગસ્ત્રી. છતાં તે મહાભાગ્યશાળી સુમધ્યમા એવી અનન્ય રૂપવતી હતી કે તેમનામાં પણ એવી ન હતી.

Verse 17

अथ तस्या वरार्थाय गरुडं विहगाधिपम् । स प्रोवाच परं मित्रं विनयावनतः स्थितः

પછી તેની માટે વર શોધવા તે વિહગાધિપ ગરુડ પાસે ગયો. વિનયથી નમ્ર બની ઊભો રહી તેણે પોતાના પરમ મિત્રને કહ્યું.

Verse 18

एतस्या मम कन्याया वरं त्वं विहगाधिप । सदृशं वीक्षयस्वाद्य येन तस्मै ददाम्यहम्

“હે વિહગાધિપ! મારી આ કન્યાના માટે આજે તેના સમાન યોગ્ય વર જોઈ આપો, જેથી હું તેને એ જને અર્પણ કરી શકું.”

Verse 19

गरुड उवाच । मम पृष्ठं समारुह्य समस्तं क्षितिमंडलम् । त्वं भ्रमस्व द्विजश्रेष्ठ गृहीत्वेमां च कन्यकाम्

ગરુડ બોલ્યો—“હે દ્વિજશ્રેષ્ઠ! મારા પીઠ પર આરોહણ કરીને આ કન્યાને સાથે લઈ સમગ્ર ભૂમંડળમાં ભ્રમણ કર.”

Verse 20

ततस्तस्याः कुमार्या वै अनुरूपं गुणान्वितम् । स्वयं चाहर भर्तारमेषा मैत्री ममोद्भवा

ત્યારે (તેણે કહ્યું)—આ કન્યાને અનુરૂપ અને સદ્ગુણોથી યુક્ત એવો પતિ તું પોતે જ લઈ આવ; આ મૈત્રી મારી પાસેથી ઉદ્ભવી છે, અને હું તને સહાય કરીશ।

Verse 21

सूत उवाच । एवमुक्तोऽथ विप्रः स तत्क्षणात्कन्यया सह । आरूढो गारुडं पृष्ठं वरार्थाय द्विजोत्तमाः

સૂત બોલ્યા—આ રીતે કહ્યા પછી તે બ્રાહ્મણ તરત જ કન્યასთან ગરુડની પીઠ પર આરોહણ કરીને યોગ્ય વર શોધવા નીકળી પડ્યો।

Verse 22

यंयं पश्यति विप्रः स कुमारं तरुणाकृतिम् । स स नो तस्य चित्तांते वर्ततेस्म कथंचन

તે બ્રાહ્મણ જે જે યુવાનને યુવાનાકૃતિમાં જોતો, તેમામાંથી કોઈ પણ કોઈ રીતે તેના હૃદયમાં સ્થિર થતો ન હતો।

Verse 23

कस्यचिद्रूपमत्युग्रं न कुलं च सुनिर्मलम् । कुलं रूपं च यस्य स्यात्तस्य नो गुणसंचयः

કેટલાકનું રૂપ અતિ મનોહર, પણ કુળ સંપૂર્ણ નિર્મળ નથી; અને જેમને કુળ તથા રૂપ બંને છે, તેમનામાં ગુણસંચય નથી।

Verse 24

यस्य वा गुणसन्दोहस्तस्य नो रूपमुत्तमम् । पक्षपातं च वित्तं च तथान्यद्वरलक्षणम्

અથવા જેમાં ગુણસમૂહ હતો, તેમાં ઉત્તમ રૂપ ન હતું; અને બીજામાં પક્ષપાત, ધન તથા વરના અન્ય લક્ષણો જ વધુ દેખાતા।

Verse 25

एवं वर्षसहस्रांते भ्रमतस्तस्यभूतलम् । विप्रस्य पक्षिनाथस्य वरार्थाय द्रिजोत्तमाः

આ રીતે ભૂમિ પર હજાર વર્ષ ભ્રમણ કર્યા પછી, વરપ્રાપ્તિ માટે પક્ષિરાજના વાહન પર આરુઢ તે શ્રેષ્ઠ બ્રાહ્મણ સતત શોધ કરતો રહ્યો।

Verse 26

कदाचिदथ तौ श्रान्तौ भ्रममाणावितस्ततः । क्षेत्रेऽत्रैव समायातौ वासुदेवदिदृक्षया

એક વખત, અહીં-ત્યાં ભ્રમણ કરતાં થાકી ગયેલા તે બંને વાસુદેવના દર્શનની લાલસાથી આ જ પવિત્ર ક્ષેત્રમાં આવી પહોંચ્યા।

Verse 27

श्वेतद्वीपं समालोक्य तथान्यां बदरीं शुभाम् । क्षीरोदं च सवैकुण्ठं तथान्यं तस्य संश्रयम्

તેઓએ શ્વેતદ્વીપ, શુભ બદરી, વૈકુંઠসহ ક્ષીરસાગર અને તેના અન્ય આશ્રયસ્થાનો પણ નિહાળ્યા।

Verse 28

अथ ताभ्यां मुनिर्दृष्टो नारदो ब्रह्मसंभवः । सांत्वपूर्वं तदा पृष्टो विष्णुं ब्रह्म सनातनम्

પછી તેમણે બ્રહ્માથી ઉત્પન્ન મુનિ નારદને જોયા; અને પહેલાં સાંત્વનાપૂર્વક વાત કરીને, સનાતન પરબ્રહ્મ વિષ્ણુ વિષે તેમને પૂછ્યું।

Verse 29

क्व देवः पुंडरीकाक्षः सांप्रतं वर्तते मुने । विष्णुस्थानानि सर्वाणि वीक्षितानि समंततः । आवाभ्यां संप्रहृष्टाभ्यां न संदृष्टः स केशवः

હે મુને! અત્યારે પુન્ડરીકાક્ષ દેવ ક્યાં વર્તે છે? અમે વિષ્ણુના સર્વ સ્થાનોએ ચારે તરફથી નજર કરી; છતાં હર્ષથી શોધતાં પણ તે કેશવ દર્શન ન આપ્યો।

Verse 30

नारद उवाच । जलशायिस्वरूपेण यावन्मासचतुष्टयम् । हाटकेश्वरजे क्षेत्रे स संतिष्ठति सर्वदा

નારદ બોલ્યા—જલશાયી સ્વરૂપે તે ભગવાન ચાર માસ સુધી હાટકેશ્વર ક્ષેત્રમાં સદા વિરાજમાન રહે છે.

Verse 31

तस्मात्तद्दर्शनार्थाय गम्यतां तत्र मा चिरम् । येन सन्दर्शनं याति द्वाभ्यामपि स चक्रधृक्

અતએવ તેમના દર્શનાર્થે ત્યાં તરત જ જઈએ, વિલંબ ન કરીએ; ત્યાં જવાથી આપણાં બન્નેને ચક્રધારી પ્રભુનું પાવન દર્શન મળશે.

Verse 32

अहमप्येव तत्रैव प्रस्थितस्तस्य दर्शनात् । प्रस्थितश्च त्वया युको देवकार्येण केनचित्

હું પણ તેમના દર્શન માટે એ જ સ્થળે નીકળ્યો છું; અને કોઈ દેવકાર્યમાં જોડાઈને તારી સાથે પણ પ્રસ્થાન કર્યો છે.

Verse 33

अथ तौ पक्षिविप्रेन्द्रौ स च ब्रह्मसुतो मुनिः । प्राप्ताः सर्वे स्थितो यत्र जलशायी जनार्दनः

પછી તે બે—પક્ષીઓમાં શ્રેષ્ઠ અને બ્રાહ્મણોમાં શ્રેષ્ઠ—અને બ્રહ્મપુત્ર મુનિ, સૌ ત્યાં પહોંચ્યા જ્યાં જલશાયી જનાર્દન વિરાજમાન હતા.

Verse 34

अथ दृष्ट्वा महत्तेजो वैष्णवं दूरतोऽपि तम् । ब्राह्मणं गरुडः प्राह नारदश्च मुनीश्वरः

પછી દૂરથી જ તે મહાન વૈષ્ણવ તેજને જોઈ ગરુડે બ્રાહ્મણને કહ્યું; અને મુનિશ્રેષ્ઠ નારદે પણ કહ્યું.

Verse 35

अत्रैव त्वं द्विजश्रेष्ठ तिष्ठ दूरेऽपि तेजसः । वैष्णवस्य सुतायुक्तः कल्पांताग्निसमम् व

હે દ્વિજશ્રેષ્ઠ! તું અહીં જ રહે; તે તેજથી દૂર જ રહેજે. આ વૈષ્ણવ તેજ શક્તિসহિત કલ્પાંત અગ્નિ સમાન છે.

Verse 36

नो चेत्संपत्स्यसे भस्म पतंग इव पावकम् । समासाद्य निशायोगे मूढं भावं समाश्रितः

નહીં તો તું ભસ્મ થઈ જશે—જેમ પતંગ અગ્નિમાં ઘૂસી જાય. અયોગ્ય સમયે નજીક જઈ, મોહભાવને આશ્રય કરીને.

Verse 37

आवाभ्यां तत्प्रसादेन सोढमेतत्सुदुःसहम् । न करोति शरीरार्ति तथान्यदपि कुत्सितम्

તેમની કૃપાથી અમે બંનેએ આ અતિ દુઃસહ (તેજ) સહન કર્યું છે. તે અમને શરીરપીડા કરતું નથી, ન તો બીજું કોઈ હાનિકારક દુઃખ.

Verse 38

एवं तं ब्राह्मणं तत्र मुक्त्वा दूरे सुतान्वितम् । गतौ तौ तत्र संसुप्तस्तोये यत्र जनार्दनः

આ રીતે તે બ્રાહ્મણને ત્યાં પુત્રসহિત દૂર રાખીને, તે બંને ત્યાં ગયા જ્યાં જળમાં જનાર્દન નિદ્રામાં શયન કરતા હતા.

Verse 39

दिव्यस्तुतिपरौ मूर्ध्नि धृतहस्तांजलीपुटौ । पुलकांकितसर्वांगावानन्दाश्रुप्लुताननौ

તે બંને દિવ્ય સ્તુતિમાં લીન હતા; મસ્તક પર અંજલિબદ્ધ હાથ ધારણ કરેલા. સર્વાંગ રોમાંચિત, અને મુખ આનંદાશ્રુથી ભીંજાયેલું.

Verse 40

त्रिःपरिकम्य तं देवमष्टांगं प्रणतौ हरिम् । दृष्टवन्तौ च पादांते संनिविष्टां समुद्रजाम्

તે દેવ હરિની ત્રણ વાર પ્રદક્ષિણા કરીને અને અષ્ટાંગ પ્રણામ કરીને, તેમણે તેના ચરણાંતે સમુદ્રકન્યા શ્રીલક્ષ્મીને બેઠેલી જોઈ।

Verse 41

पादसंवाहनासक्तां विष्णु वक्त्राहितेक्षणाम् । अथापरां वयोवृद्धां श्वेतवस्त्रावगुंठिताम्

તેણે એકને વિષ્ણુના ચરણ સંવાહનમાં આસક્ત, અને જેના નેત્રો વિષ્ણુના મુખ પર સ્થિર હતા એવી જોઈ; પછી બીજીને—વયે વૃદ્ધ, પૂજ્ય, શ્વેત વસ્ત્રોથી આવૃત—જોઈ।

Verse 42

सन्निविष्टां तदभ्याशे सम्यग्ध्यानपरायणाम् । द्वादशार्कप्रभायुक्तां कृशांगीं पुलकान्विताम्

તેને તેની નજીક ઉપવેશિત, સમ્યક ધ્યાનમાં પરાયણ, બાર સૂર્ય સમી પ્રભાથી યુક્ત, કૃશાંગી અને ભક્તિરોમાંચથી ભરેલી એવી જોઈ।

Verse 43

अथ तौ विष्णुना हर्षादुभावपि प्रहर्षितौ । संभाषितौ च संपृष्टौ यदर्थं च समागतौ

પછી વિષ્ણુ હર્ષથી તે બંનેને પણ પ્રહર્ષિત કર્યા; તેમની સાથે વાત કરીને પૂછ્યું—તમે બંને કયા હેતુથી આવ્યા છો?

Verse 44

श्रीनारद उवाच । अहं हि सुरकार्येण संप्राप्योऽत्र तवांतिकम् । गरुडो वै ब्राह्मणाय यन्मां पृच्छसि केशव

શ્રી નારદ બોલ્યા—હે કેશવ! દેવકાર્ય માટે હું અહીં તમારા સાન્નિધ્યે આવ્યો છું; અને ગરુડ પણ એક બ્રાહ્મણના હિતાર્થે આવ્યો છે—આ જ તમે મને પૂછો છો।

Verse 45

श्रीभगवानुवाच । कच्चित्क्षेमं मुनिश्रेष्ठ सर्वेषां त्रिदिवौकसाम् । कच्चिन्नेंद्रस्य संजातं भयं दानवसंभवम्

શ્રીભગવાન બોલ્યા—હે મુનિશ્રેષ્ઠ, ત્રિદિવવાસી સર્વ દેવોનું કલ્યાણ છે ને? દાનવજન્ય કોઈ ભય ઇન્દ્રને ઉપજ્યું છે શું?

Verse 46

यज्ञभागं लभंते स्म कच्चिद्देवाः सवासवाः । कच्चिन्न दानवः कश्चिदुत्कटोऽभूद्धरातले

વાસવ (ઇન્દ્ર) સહિત દેવો યજ્ઞનો યથોચિત ભાગ હજી પણ પ્રાપ્ત કરે છે ને? અને ધરાતળ પર કોઈ ઉગ્ર દાનવ ઉત્પન્ન થયો નથી ને?

Verse 47

श्रीनारद उवाच । सांप्रतं धरणी प्राप्ता चतुर्वक्त्रस्य संनिधौ । रोरूयमाणा भारार्ता दानवैः पीडिता भृशम् । प्रोवाच पद्मजं तत्र दुःखेन महताऽन्विता

શ્રી નારદ બોલ્યા—હમણાં જ ધરણી ચતુર્મુખ બ્રહ્માના સાન્નિધ્યમાં પહોંચી. તે રડતી, ભારથી વ્યાકુળ અને દાનવો દ્વારા અત્યંત પીડિત થઈ, મહાદુઃખથી આવૃત્ત થઈ ત્યાં પદ્મજને કહી.

Verse 48

धरण्युवाच । कालनेमिर्हतो योऽसौ विष्णुनाप्रभविष्णुना । उग्रसेनसुतः कंसः संभूतः स महासुरः

ધરણી બોલી—જે કાલનેમિ અપ્રતિહત પરાક્રમી વિષ્ણુ દ્વારા હણાયો હતો, એ જ ઉગ્રસેનનો પુત્ર કংস બનીને જન્મ્યો છે; તે મહાસુર છે.

Verse 49

अरिष्टो धेनुकः केशी प्रलम्बोनाम चापरः । तथान्या तु महारौद्रा पूतना नाम राक्षसी

અરિષ્ટ, ધેનુક, કેશી અને પ્રલંબ નામનો બીજો; તેમજ બીજી એક અતિ ભયંકર—પૂતના નામની રાક્ષસી.

Verse 50

इतश्चेतश्च धावद्भिर्दानवैरेभिरेव च । वृथा मे जायते पीडा तथान्यैरपि दारुणैः

અહીં-ત્યાં દોડતા દાનવો તથા અન્ય ક્રૂર જીવોના કારણે પણ મને અવિરત વ્યર્થ પીડા થાય છે।

Verse 51

ऊर्ध्वबाहुस्तथा जातो मर्त्यलोके जनोऽधुना । बहुत्वान्न प्रमाति स्म कथंचिद्धि ममोपरि

હવે મર્ત્યલોકમાં ખરેખર ઊંચા ઉઠેલા હાથવાળા લોકો જન્મ્યા છે; પરંતુ તેમની બહુતા હોવાથી તેઓ મારી તરફ જરાય ધ્યાન આપતા નથી।

Verse 52

भारावतरणं देव न करिष्यसि चाशु चेत् । रसातलं प्रयास्यामि तदाऽहं नात्र संशयः

હે દેવ! જો તું ત્વરિત આ ભાર ઉતારશે નહીં, તો હું નિઃસંદેહ રસાતલમાં ઉતરી જઈશ।

Verse 53

तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा ब्रह्मणा लोककर्तृणा । संमंत्र्य विबुधैः सार्धं प्रेषितोऽहं तवांतिकम्

તેના વચન સાંભળી લોકકર્તા બ્રહ્માએ દેવતાઓ સાથે વિચારવિમર્શ કરીને મને તારી સમીપે મોકલ્યો।

Verse 54

प्रोक्तव्यो भगवान्वाक्यं त्वया देवो जनार्दनः । यथाऽवतीर्य भूपृष्ठे भारमस्याः प्रणाशयेत्

તારે ભગવાન જનાર્દનને આ વચન કહેવું છે કે તેઓ ભૂપૃષ્ઠ પર અવતરીને તેનો ભાર નાશ કરે।

Verse 55

तस्माद्भूभितले देव कृत्वा जन्म स्वयं विभो । भारं नाशय मेदिन्या एतदर्थ मिहागतः

અતએવ હે દેવ, હે સર્વશક્તિમાન વિભો! તમે સ્વઇચ્છાએ પૃથ્વી પર અવતાર લો અને દેવી પૃથ્વીનો ભાર દૂર કરો; આ હેતુથી હું અહીં આવ્યો છું.

Verse 56

श्रीभगवानुवाच । एवं मुने करिष्यामि संमंत्र्य ब्रह्मणा सह । भारावतरणं भूमेः साकं देवैः सवासवैः

શ્રીભગવાન બોલ્યા: હે મુને, એમ જ કરીશ. બ્રહ્મા સાથે પરામર્શ કરીને, ઇન્દ્ર સહિત દેવગણ સાથે, પૃથ્વીનો ભાર ઉતારી (નિવારી) દઈશ.

Verse 57

एवमुक्त्वाऽथ तं विष्णुर्नारदं मुनिपुंगवम् । ततश्च गरुडं प्राह त्वं किमर्थमिहागतः

આ રીતે કહીને વિષ્ણુએ મુનિશ્રેષ્ઠ નારદને સંબોધ્યા; પછી ગરુડને કહ્યું: ‘તું કયા હેતુથી અહીં આવ્યો છે?’