Adhyaya 210

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । तस्यैवानन्तरं तात पुङ्खिलं तीर्थमुत्तमम् । तत्र तीर्थे पुरा पुङ्खः पार्थ सिद्धिमुपागतः

શ્રીમાર્કંડેય બોલ્યા—હે તાત! તેના તરત પછી ‘પુંખિલ’ નામનું ઉત્તમ તીર્થ છે. તે તીર્થમાં પ્રાચીનકાળે પૃથાપુત્ર પુંખે સિદ્ધિ પ્રાપ્ત કરી હતી.

Verse 2

जामदग्न्यो महातेजाः क्षत्रियान्तकरः प्रभुः । तपः कृत्वा सुविपुलं नर्मदोत्तरतीरभाक्

જામદગ્ન્ય મહાતેજસ્વી પ્રભુ—ક્ષત્રિયાંતકર—એ નર્મદાના ઉત્તર કાંઠે આસન લઈને અતિ વિશાળ તપ કર્યું.

Verse 3

ततः प्रभृति विख्यातं पुङ्खतीर्थं नरेश्वर । तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा ह्याराध्य परमेश्वरम्

હે નરેશ્વર! ત્યારથી તે ‘પુંખતીર્થ’ તરીકે વિખ્યાત થયું. જે તે તીર્થમાં સ્નાન કરીને પરમેશ્વરની આરાધના કરે છે…

Verse 4

इहलोके बलैर्युक्तः परे मोक्षमवाप्नुयात् । देवान्पित्ःन् समभ्यर्च्य पित्ःणामनृणी भवेत्

આ લોકમાં તે બળસમ્પન્ન બને છે અને પરલોકમાં મોક્ષ પામે છે. દેવો તથા પિતૃઓનું વિધિપૂર્વક પૂજન કરીને તે પિતૃઋણથી મુક્ત થાય છે.

Verse 5

तत्र तीर्थे नरो यस्तु प्राणत्यागं करोति वै । अनिवर्तिका गतिस्तस्य रुद्रलोकादसंशयम्

તે તીર્થમાં જે મનુષ્ય ખરેખર પ્રાણત્યાગ કરે છે, તેની ગતિ અનાવર્ત—ફરી ન ફરવાની—થાય છે; નિઃસંદેહે તે રુદ્રલોકને પામે છે.

Verse 6

तत्र तीर्थे नरः स्नात्वा हयमेधफलं लभेत्

તે તીર્થમાં સ્નાન કરનાર મનુષ્ય અશ્વમેધ યજ્ઞના સમાન ફળ પ્રાપ્ત કરે છે.

Verse 7

तत्र तीर्थे नरो यस्तु ब्राह्मणान् भोजयेन्नृप । एकस्मिन् भोजिते विप्रे कोटिर्भवति भोजिता

હે નૃપ, તે તીર્થમાં જે કોઈ બ્રાહ્મણોને ભોજન કરાવે—એક બ્રાહ્મણને ભોજન કરાવતાં જ જાણે એક કરોડ બ્રાહ્મણોને ભોજન કરાવ્યા સમાન ફળ મળે છે.

Verse 8

तत्र तीर्थे तु यः कश्चित्पूजयेद्वृषभध्वजम् । वाजपेयस्य यज्ञस्य फलं प्राप्नोत्यसंशयम्

તે તીર્થમાં જે કોઈ વૃષભધ્વજ (ભગવાન શિવ)ની પૂજા કરે છે, તે નિઃસંદેહ વાજપેય યજ્ઞનું ફળ પ્રાપ્ત કરે છે.

Verse 210

अध्यायः

અહીં અધ્યાય શરૂ થાય છે