तारकवधोत्तरं देवस्तुतिः पर्वतवरप्रदानं च / Devas’ Hymn after Tāraka’s Slaying and the Bestowal of Boons upon the Mountains

Verse 1

ब्रह्मोवाच । निहतं तारकं दृष्ट्वा देवा विष्णुपुरोगमाः । तुष्टुवुश्शांकरिं भक्त्या सर्वेऽन्ये मुदिताननाः

બ્રહ્માએ કહ્યું—તારકનો વધ થયેલો જોઈ, વિષ્ણુ-પ્રમુખ દેવોએ ભક્તિથી શાંકરીની સ્તુતિ કરી; અને અન્ય સૌ પણ આનંદિત મુખે સ્તોત્રોથી આરાધના કરવા લાગ્યા।

Verse 2

देवा ऊचुः । नमः कल्याणरूपाय नमस्ते विश्वमंगल । विश्वबंधो नमस्तेऽस्तु नमस्ते विश्वभावन

દેવોએ કહ્યું: કલ્યાણસ્વરૂપને નમસ્કાર. હે વિશ્વમંગલ, તમને નમસ્કાર. હે વિશ્વબંધુ, તમને પ્રણામ હો; હે વિશ્વભાવન, તમને નમસ્કાર.

Verse 3

नमोस्तु ते दानववर्यहंत्रे बाणासुरप्राणहराय देव । प्रलंबनाशाय पवित्ररूपिणे नमोनमश्शंकरतात तुभ्यम्

હે દેવ! દાનવશ્રેષ્ઠનો સંહાર કરનાર, બાણાસુરના પ્રાણ હરનાર તમને નમસ્કાર. પ્રલંબનાશક, પવિત્રસ્વરૂપ—હે શંકરતાત, તમને વારંવાર નમસ્કાર.

Verse 4

त्वमेव कर्त्ता जगतां च भर्त्ता त्वमेव हर्त्ता शुचिज प्रसीद । प्रपञ्चभूतस्तव लोकबिंबः प्रसीद शम्भ्वात्मज दीनबंधो

હે શુચિજ! તું જ સર્વ જગતોનો કર્તા અને ભર્તા છે, તું જ સંહારક છે—પ્રસન્ન થા. આ પ્રપંચ તારા લોકનું જ પ્રતિબિંબ છે; હે શંભુપુત્ર, દીનોના બંધુ, કૃપા કર.

Verse 5

देवरक्षाकर स्वामिन्रक्ष नस्सर्वदा प्रभो । देवप्राणावन कर प्रसीद करुणाकर

હે દેવરક્ષક પ્રભુ, હે સ્વામી! અમને સદાય રક્ષા કર. હે દેવોના પ્રાણોના રક્ષક, કરુણાકર! પ્રસન્ન થા, દયા કર.

Verse 6

हत्वा ते तारकं दैत्यं परिवारयुतं विभो । मोचितास्सकला देवा विपद्भ्यः परमेश्वर

હે વિભો, હે પરમેશ્વર! તમે પરિવાર સહિત તારક દૈત્યનો વધ કર્યો; ત્યારે સર્વ દેવો વિપત્તિમાંથી મુક્ત થયા.

Verse 7

ब्रह्मोवाच । एवं स्तुतः कुमारोऽसौ देवैर्विष्णुमुखैः प्रभुः । वरान्ददावभिनवान्सर्वेभ्यः क्रमशो मुने

બ્રહ્માએ કહ્યું— હે મુનિ! વિષ્ણુ-પ્રમુખ દેવોએ આ રીતે સ્તુતિ કરતાં તે પ્રભુ કુમારે સર્વને ક્રમશઃ નવા નવા વરદાન આપ્યાં.

Verse 8

शैलान्निरीक्ष्य स्तुवतस्ततस्स गिरिशात्मजः । सुप्रसन्नतरो भूत्वा प्रोवाच प्रददद्वरान्

પર્વત પર સ્તુતિ કરતા તેમને જોઈ ગિરીશના પુત્ર અત્યંત પ્રસન્ન થયા; પછી તેમણે બોલીને વરદાન આપ્યાં.

Verse 9

स्कन्द उवाच । यूयं सर्वे पर्वता हि पूजनीयास्तपस्विभिः । कर्मिभिर्ज्ञानिभिश्चैव सेव्यमाना भविष्यथ

સ્કંદે કહ્યું— “તમે બધા પર્વતો તપસ્વીઓ દ્વારા પૂજનીય બનશો; અને કર્મકાંડી તથા જ્ઞાની લોકો દ્વારા પણ શ્રદ્ધાપૂર્વક સેવિત થશો.”

Verse 10

शंभोर्विशिष्टरूपाणि लिंगरूपाणि चैव हि । भविष्यथ न संदेहः पर्वता वचनान्मम

હે પર્વતનંદિની! મારા વચનથી કોઈ સંશય નથી—શંભુના વિશિષ્ટ સ્વરૂપો તથા તેમના લિંગસ્વરૂપો નિશ્ચયે પ્રગટ થશે.

Verse 11

योऽयं मातामहो मेऽद्य हिमवान्पर्वतोत्तमः । तपस्विनां महाभागः फलदो हि भविष्यति

આ હિમવાન—મારો માતામહ, પર્વતોમાં શ્રેષ્ઠ—આજે નિશ્ચયે મહાભાગ તપસ્વીઓને ફળ (સિદ્ધિ) આપનાર બનશે.

Verse 12

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां चतुर्थे कुमारखंडे स्वामिकार्तिकचरितगर्भितशिवाशिवचरितवर्णनं नाम द्वादशोऽध्यायः

આ રીતે શ્રીશિવમહાપુરાણની દ્વિતીય રુદ્રસંહિતાના ચતુર્થ કુમારખંડમાં ‘સ્વામી કાર્તિકેયચરિતમાં ગર્ભિત શિવ તથા અશિવચરિતનું વર્ણન’ નામનો દ્વાદશ અધ્યાય સમાપ્ત થયો.

Verse 13

इदानीं खलु सुप्रीत्या कैलासं गिरिशालयम् । जननी जनकौ द्रष्टुं शिवाशंभू त्वमर्हसि

હવે તું આનંદપૂર્વક કૈલાસે—ગિરિશના નિવાસસ્થાને—જઈને તારી માતા-પિતા શિવા અને શંભુના દર્શન કર; તને એ જ યોગ્ય છે.

Verse 14

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा निखिला देवा विष्ण्वाद्या प्राप्तशासनाः । कृत्वा महोत्सवं भूरि सकुमारा ययुर्गिरिम्

બ્રહ્માએ કહ્યું—આમ કહીને, વિષ્ણુ આદિ સર્વ દેવો આજ્ઞા પ્રાપ્ત કરીને, બહુ મોટો મહોત્સવ કરીને, કુમારો સહિત પર્વત તરફ ગયા.

Verse 15

कुमारे गच्छति विभौ कैलासं शंकरालयम् । महामंगलमुत्तस्थौ जयशब्दो बभूव ह

જ્યારે મહિમાવાન કુમાર શંકરના નિવાસ કૈલાસ તરફ પ્રસ્થાન કર્યો, ત્યારે મહામંગળ પ્રગટ થયું અને “જય”નો જયઘોષ ગુંજી ઊઠ્યો।

Verse 16

आरुरोह कुमारोऽसौ विमानं परमर्द्धिमत् । सर्वतोलंकृतं रम्यं सर्वोपरि विराजितम्

એ કુમાર પરમ વૈભવવાળા વિમાન પર આરોહણ કર્યો—જે સર્વ તરફથી અલંકૃત, રમ્ય અને સર્વોપરી ઊંચે તેજથી વિરાજમાન હતું।

Verse 17

अहं विष्णुश्च समुदौ तदा चामरधारिणौ । गुह मूर्ध्नि महाप्रीत्या मुनेऽभूव ह्यतंद्रितौ

હે મુને! ત્યારે હું અને વિષ્ણુ સાથે ચામર ધારણ કરીને ઊભા રહ્યા; મહાપ્રિતિથી ગુહ (કુમાર)ના મસ્તક પર અવિરત ચામર હલાવતા રહ્યા.

Verse 18

इन्द्राद्या अमरास्सर्वे कुर्वंतो गुहसेवनम् । यथोचितं चतुर्दिक्षु जग्मुश्च प्रमुदास्तदा

ત્યારે ઇન્દ્ર વગેરે સર્વ અમરોએ ગુહ (કુમાર)ની યથોચિત સેવા-પૂજા કરીને, પરમ આનંદથી ચારેય દિશાઓમાં પોતાના પોતાના સ્થાને પ્રસ્થાન કર્યું.

Verse 19

शंभोर्जयं प्रभाषंतः प्रापुस्ते शंभुपर्वतम् । सानंदा विविशुस्तत्रोच्चरितो मंगलध्वनिः

“શંભુની જય!” એમ ઘોષ કરતા તેઓ શંભુ પર્વત પર પહોંચ્યા. આનંદથી ત્યાં પ્રવેશ કરીને સર્વત્ર ગુંજતી મંગલધ્વનિ ઉચ્ચારી.

Verse 20

दृष्ट्वा शिवं शिवां चैव सर्वे विष्ण्वादयो द्रुतम् । प्रणम्य शंकरं भक्त्या करौ बद्ध्वा विनम्रकाः

શિવ અને શિવાને સાથે જોઈને વિષ્ણુ વગેરે સર્વ દેવો તત્કાળ દોડી આવ્યા. ભક્તિથી શંકરને પ્રણામ કરીને, હાથ જોડીને અત્યંત વિનમ્ર બન્યા.

Verse 21

कुमारोऽपि विनीतात्मा विमानादवतीर्य च । प्रणनाम मुदा शंभुं शिवां सिंहासनस्थिताम्

વિનયી આત્માવાળો કુમાર પણ વિમાનમાંથી ઉતરી, આનંદપૂર્વક સિંહાસનસ્થિત શંભુ-શિવ અને શિવા (પાર્વતી)ને પ્રણામ કર્યો।

Verse 22

अथ दृष्ट्वा कुमारं तं तनयं प्राणवल्लभम् । तौ दंपती शिवौ देवौ मुमुदातेऽति नारद

પછી પ્રાણસમાન પ્રિય પુત્ર એવા કુમારને જોઈને, હે નારદ, તે દિવ્ય દંપતી—શિવ અને તેમની દેવી—અતિ આનંદિત થયા।

Verse 23

महाप्रभुस्समुत्थाप्य तमुत्संगे न्यवेशयत् । मूर्ध्नि जघ्रौ मुदा स्नेहात्तं पस्पर्श करेण ह

મહાપ્રભુએ તેને ઉઠાવી પોતાની ગોદમાં બેસાડ્યો. આનંદભર્યા સ્નેહથી તેના મસ્તકને સૂંઘી (ચૂમી), હાથથી પ્રેમપૂર્વક સ્પર્શ કર્યો।

Verse 24

महानंदभरः शंभुश्चकार मुखचुंबनम् । कुमारस्य महास्नेहात् तारकारेर्महाप्रभोः

મહાનંદથી ભરપૂર ભગવાન શંભુએ કુમારના મુખનું ચુંબન કર્યું; તારકાસુરના વૈરી એવા મહાપ્રભુ પ્રત્યેના મહાસ્નેહથી એમ કર્યું.

Verse 25

शिवापि तं समुत्थाप्य स्वोत्संगे संन्यवेशयत् । कृत्वा मूर्ध्नि महास्नेहात् तन्मुखाब्जं चुचुम्ब हि

શિવાએ પણ તેને ઉઠાવી પોતાના અંકમાં બેસાડ્યો; પછી મહામાતૃસ્નેહથી તેને મસ્તક પર રાખીને તેના કમળસમાન મુખનું નિશ્ચયે ચુંબન કર્યું.

Verse 26

तयोस्तदा महामोदो ववृधेऽतीव नारद । दंपत्योः शिवयोस्तात भवाचारं प्रकुर्वतोः

હે નારદ, તે સમયે મહાન આનંદ અતિશય વધ્યો; કારણ કે દિવ્ય દંપતિ શિવ અને તેમની સહધર્મિણી પવિત્ર દાંપત્યધર્મને અનુરૂપ આચાર-વિધિનું પાલન કરતા હતા।

Verse 27

तदोत्सवो महानासीन्नानाविधिः शिवालये । जयशब्दो नमश्शब्दो बभूवातीव सर्वतः

શિવાલયમાં તે ઉત્સવ અતિ મહાન થયો; નાનાવિધ વિધિઓ સંપન્ન થઈ. સર્વત્ર ‘જય’ અને ‘નમઃ’ના શબ્દો અત્યંત ગુંજ્યા।

Verse 28

ततस्सुरगणास्सर्वे विष्ण्वाद्या मुनयस्तथा । सुप्रणम्य मुदा शंभुं तुष्टुवुस्सशिवं मुने

પછી વિષ્ણુ આદિ સર્વ દેવગણો અને મુનિઓ પણ, હે મુને, શંભુને ભક્તિપૂર્વક પ્રણામ કરીને આનંદથી તે શુભ શિવની સ્તુતિ કરવા લાગ્યા।

Verse 29

देवा ऊचुः । देवदेव महादेव भक्तानामभयप्रद । नमो नमस्ते बहुशः कृपाकर महेश्वर

દેવોએ કહ્યું—હે દેવોના દેવ મહાદેવ, ભક્તોને અભય આપનાર! હે કૃપાકર મહેશ્વર, તમને વારંવાર નમસ્કાર.

Verse 30

अद्भुता ते महादेव महालीला सुखप्रदा । सर्वेषां शंकर सतां दीनबंधो महाप्रभो

હે મહાદેવ, તમારી મહાલીલા અદ્ભુત છે, જે સુખ આપે છે. હે શંકર, હે મહાપ્રભુ, તમે સજ્જનોના હિતકર્તા અને દીનોના બંધુ તથા આશ્રય છો.

Verse 31

एवं मूढधियश्चाज्ञाः पूजायां ते सनातनम् । आवाहनं न जानीमो गतिं नैव प्रभोद्भुताम्

આ રીતે અમે મૂઢબુદ્ધિ અને અજ્ઞાની છીએ; પૂજાની સનાતન વિધિ અમને આવડતી નથી. આવાહનનું કર્મ અમે જાણતા નથી, અને સાચા બોધથી ઉત્પન્ન થતી પરમ ગતિ તથા ફળ પણ સમજતા નથી।

Verse 32

गंगासलिलधाराय ह्याधाराय गुणात्मने । नमस्ते त्रिदशेशाय शंकराय नमोनमः

ગંગાજલધારાસ્વરૂપ, સર્વાધાર, ગુણોના અંતર્યામી—હે ત્રિદશેશ્વર શંકર! તમને નમસ્કાર; વારંવાર નમસ્કાર।

Verse 33

वृषांकाय महेशाय गणानां पतये नमः । सर्वेश्वराय देवाय त्रिलोकपतये नमः

વૃષભચિહ્નધારી મહેશ્વરને નમસ્કાર; ગણોના પતિને નમસ્કાર। સર્વેશ્વર દેવને નમસ્કાર; ત્રિલોકપતિ અને પાલકને નમસ્કાર।

Verse 34

संहर्त्रे जगतां नाथ सर्वेषां ते नमो नमः । भर्त्रे कर्त्रे च देवेश त्रिगुणेशाय शाश्वते

હે જગન્નાથ, સર્વના સંહર્તા, તમને વારંવાર નમસ્કાર. હે દેવેશ, તમે જ ભર્તા અને કર્તા; ત્રિગુણાધીશ શાશ્વત પ્રભુને નમસ્કાર.

Verse 35

विसंगाय परेशाय शिवाय परमात्मने । निष्प्रपंचाय शुद्धाय परमायाव्ययाय च

વૈરાગ્યસ્વરૂપ પરેશ્વર પરમાત્મા શિવને નમસ્કાર; જે નિષ્પ્રપંચ, પરમ શુદ્ધ, પરમ અને અવ્યય છે.

Verse 36

दण्डहस्ताय कालाय पाशहस्ताय ते नमः । वेदमंत्रप्रधानाय शतजिह्वाय ते नमः

દંડહસ્ત કાલસ્વરૂપ, તમને નમસ્કાર; પાશહસ્ત, તમને નમસ્કાર. વેદમંત્રોના મુખ્ય તત્ત્વ, તમને નમસ્કાર; શતજિહ્વા પ્રભુ, તમને નમસ્કાર.

Verse 37

भूतं भव्यं भविष्यच्च स्थावरं जंगमं च यत् । तव देहात्समुत्पन्नं सर्वथा परमेश्वर

હે પરમેશ્વર! ભૂત, વર્તમાન અને ભવિષ્ય—સ્થાવર અને જંગમ જે કંઈ છે—તે સર્વથા તમારા દિવ્ય દેહમાંથી જ ઉત્પન્ન થયું છે.

Verse 38

पाहि नस्सर्वदा स्वामिन्प्रसीद भगवन्प्रभो । वयं ते शरणापन्नाः सर्वथा परमेश्वर

હે સ્વામિન! સદા અમારી રક્ષા કરો. હે ભગવન પ્રભો! પ્રસન્ન થાઓ. હે પરમેશ્વર! અમે સર્વથા તમારી શરણમાં આવ્યા છીએ.

Verse 39

शितिकण्ठाय रुद्राय स्वाहाकाराय ते नमः । अरूपाय सरूपाय विश्वरूपाय ते नमः

શિતિકંઠ રુદ્ર, યજ્ઞમાં ‘સ્વાહા’કારના સ્વરૂપ એવા તમને નમસ્કાર. તમે અરૂપ પણ છો, સરূপ પણ છો, અને વિશ્વરૂપ પણ—તમને નમસ્કાર.

Verse 40

शिवाय नीलकंठाय चिताभस्मांगधारिणे । नित्यं नीलशिखंडाय श्रीकण्ठाय नमोनमः

નીલકંઠ શિવને, ચિતાભસ્મ અંગ પર ધારણ કરનારને, નિત્ય નીલશિખંડથી શોભિત શ્રીકંઠને વારંવાર નમસ્કાર।

Verse 41

सर्वप्रणतदेहाय संयमप्रणताय च । महादेवाय शर्वाय सर्वार्चितपदाय च

જેનાં દેહને સર્વે પ્રણામ કરે છે, જે સંયમમાં રત છે—મહાદેવ શર્વને, અને જેમનાં પદ સર્વે પૂજે છે તેમને નમસ્કાર।

Verse 42

त्वं ब्रह्मा सर्वदेवानां रुद्राणां नीललोहितः । आत्मा च सर्वभूतानां सांख्यैः पुरुष उच्यसे

તમે સર્વ દેવોના બ્રહ્મા છો; રુદ્રોમાં તમે નીલલોહિત છો. તમે સર્વ ભૂતોના અંતરાત્મા છો, અને સાંખ્યજ્ઞો તમને ‘પુરુષ’ કહે છે।

Verse 43

पर्वतानां सुमेरुस्त्वं नक्षत्राणां च चन्द्रमा । ऋषीणां च वशिष्ठस्त्वं देवानां वासवस्तथा

પર્વતોમાં તમે સુમેરુ છો, નક્ષત્રોમાં ચંદ્રમા. ઋષિઓમાં તમે વશિષ્ઠ છો, અને દેવોમાં તેમ જ વાસવ (ઇન્દ્ર) છો।

Verse 44

अकारस्सर्ववेदानां त्राता भव महेश्वर । त्वं च लोकहितार्थाय भूतानि परिषिंचसि

હે મહેશ્વર! ‘અ’ આદ્યબીજધ્વનિથી યુક્ત સર્વ વેદોના તું ત્રાતા થા. અને લોકહિતાર્થે તું સર્વ ભૂત-પ્રાણીઓને સદા અનુગ્રહથી પરિષિંચન કરી પોષે છે, આધાર આપે છે.

Verse 45

महेश्वर महाभाग शुभाशुभनिरीक्षक । आप्यायास्मान्हि देवेश कर्तॄन्वै वचनं तव

હે મહેશ્વર, હે મહાભાગ, શુભ-અશુભના નિરીક્ષક! હે દેવેશ, અમને—તારા સેવક કર્તાઓને—પોષી ને બળવાન કર; તારો વચન જ અમારી આજ્ઞા છે.

Verse 46

रूपकोटिसहस्रेषु रूपकोटिशतेषु ते । अंतं गंतुं न शक्ताः स्म देवदेव नमोस्तु ते

હજારો અને સૈકડો કરોડ રૂપોમાં તારો દર્શન કરીને પણ અમે તારો અંત પહોંચવા અસમર્થ રહ્યા. હે દેવોના દેવ, તને નમસ્કાર.

Verse 47

ब्रह्मोवाच । इति स्तुत्वाखिला देवा विष्ण्वाद्या प्रमुखस्थिताः । मुहुर्मुहुस्सुप्रणम्य स्कंदं कृत्वा पुरस्सरम्

બ્રહ્માએ કહ્યું—આ રીતે સ્તુતિ કરીને, વિષ્ણુ આદિને અગ્રસ્થાને રાખી સર્વ દેવોએ વારંવાર ભક્તિપૂર્વક પ્રણામ કર્યો અને સ્કંદને આગળ રાખીને આગળ વધ્યા.

Verse 48

देवस्तुतिं समाकर्ण्य शिवस्सर्वेश्वरस्स्वराट् । सुप्रसन्नो बभूवाथ विजहास दयापरः

દેવોની સ્તુતિ સાંભળી સર્વેશ્વર સ્વરાજ શિવ અત્યંત પ્રસન્ન થયા; પછી દયાળુ સ્વભાવથી આનંદપૂર્વક હસ્યા.

Verse 49

उवाच सुप्रसन्नात्मा विष्ण्वादीन्सुरसत्तमान् । शंकरः परमेशानो दीनबंधुस्सतां गतिः

ત્યારે પરમેશ્વર શંકર—દીનબંધુ અને સજ્જનોની શરણ—અતિ પ્રસન્ન અને શાંત હૃદયથી વિષ્ણુ આદિ શ્રેષ્ઠ દેવોને સંબોધીને બોલ્યા।

Verse 50

शिव उवाच । हे हरे हे विधे देवा वाक्यं मे शृणुतादरात् । सर्वथाहं सतां त्राता देवानां वः कृपानिधिः

શિવે કહ્યું—હે હરિ! હે વિધાતા! હે દેવો! મારું વચન આદરપૂર્વક સાંભળો. હું સર્વ રીતે સજ્જનોનો રક્ષક છું અને તમા દેવો માટે કૃપાનો નિધિ છું।

Verse 51

दुष्टहंता त्रिलोकेशश्शंकरो भक्तवत्सलः । कर्ता भर्ता च हर्ता च सर्वेषां निर्विकारवान्

શંકર દુષ્ટહંતા, ત્રિલોકેશ્વર અને ભક્તવત્સલ છે. તેઓ સર્વના કર્તા, ભર્તા અને હર્તા છે, છતાં નિર્વિકાર રહે છે।

Verse 52

यदा यदा भवेद्दुःखं युष्माकं देवसत्तमाः । तदा तदा मां यूयं वै भजंतु सुखहेतवे

હે દેવશ્રેષ્ઠો! જ્યારે-જ્યારે તમને દુઃખ થાય, ત્યારે-ત્યારે સુખના હેતુરૂપે મને જ ભજો।

Verse 53

ब्रह्मोवाच । इत्याज्ञप्तस्तदा देवा विष्ण्वाद्यास्समुनीश्वराः । शिवं प्रणम्य सशिवं कुमारं च मुदान्विताः

બ્રહ્માએ કહ્યું—આ રીતે આજ્ઞા પામી વિષ્ણુ આદિ દેવો તથા મુનિેશ્વરો શિવને શક્તિ સહિત પ્રણામ કર્યા અને કુમારને પણ વંદન કરી આનંદથી યથોચિત રીતે વર્ત્યા।

Verse 54

कथयंतो यशो रम्यं शिवयोश्शांकरेश्च तत् । आनन्दं परमं प्राप्य स्वधामानि ययु र्मुने

હે મુને, શિવ અને શંકરના તે રમ્ય યશનું કથન કરતા કરતા તેમણે પરમ આનંદ પ્રાપ્ત કર્યો અને પોતાના દિવ્ય ધામોમાં ગયા.

Verse 55

शिवोपि शिवया सार्द्धं सगणः परमेश्वरः । कुमारेणयुतः प्रीत्योवास तस्मिन्गिरौ मुदा

ત્યારે પરમેશ્વર શિવ પણ શિવા સાથે, પોતાના ગણો સહિત, અને દિવ્ય કુમાર સાથે, પ્રીતિપૂર્વક આનંદથી તે પર્વત પર નિવાસ કરવા લાગ્યા.

Verse 56

इत्येवं कथितं सर्वं कौमारं चरितं मुने । शैवं च सुखदं दिव्यं किमन्यच्छ्रोतुमिच्छसि

આ રીતે, હે મુને, કુમારનું સમગ્ર દિવ્ય, સુખદ અને શૈવ ચરિત્ર કહેલું છે. હવે તમે બીજું શું સાંભળવા ઇચ્છો છો?